In de werkplaats van Xie Lei

L’Éventail – Als we je studio binnenkomen, voelen we een sfeer. In welke sfeer creëert u het liefst?
Xie Lei – Ik heb absolute rust en eenzaamheid nodig. En natuur, altijd! Toen ik hier vijftien jaar geleden kwam wonen, wilde ik meteen een tuin aanleggen. Ik kan hem zien door een erker als ik aan het werk ben. Ik heb Moso bamboes geplant, die nu hun wortelstokken verspreiden, pioenrozen, arbutus en agapanthus. Bijna elk seizoen verander ik de vaste planten om de kleuren af te wisselen.

– Wat is het eerste wat je doet als je aankomt, nog voordat je een doek hebt aangeraakt?
– Ik maak thee, meestal groene thee. De regio waar ik vandaan kom, Anhui in China, is beroemd om zijn groene thee, vooral Houkui, met zijn grote, platte, geribbelde bladeren. Deze thee is ook het onderwerp van prachtige legendes. Dit moment is essentieel: ik ga voor het doek zitten, haal adem en denk na over de volgende stappen.

– Is er een ritueel dat je voor je plezier uitvoert in je studio?
– Het woord‘ritueel‘ betekent veel voor me, terwijl ik het woord‘inspiratie‘ niet vaak gebruik. Er zijn er twee: het springtouw. Ik hou van deze sensatie die me uitput, me laat draaien, bijna weg laat vliegen, zoals bij flamenco. Het geeft me de kracht om het schilderen aan te pakken. En tuinieren: een moment van stilte, net als schilderen, dat me losmaakt van alles.

– Is er een object in je studio dat je al heel lang bij je hebt en waar je geen afstand van kunt doen?
– Ja, een klein schilderij dat ik maakte in New York in 2009, tijdens mijn uitwisseling aan Hunter College. Voor mij is het een mislukt schilderij. Er zijn veel twijfels, maar ook een herinnering: het bevat mogelijkheden, openingen. Daarom hangt het er nog steeds, in een hoek van hetatelier.

– Wat voor soort kunst bepaalt ook je werk?
– Ik wil ook de flamencodans noemen, die ik de afgelopen vier jaar heb geleerd. Het is niet de pathos die me aantrekt, maar de spanning, het gevoel van zweven in de bewegingen. Het zijn altijd intense, uitgekristalliseerde momenten.

– Je werk lijkt zich tussen twee werelden te bevinden. Hoe ervaar je deze spanning in je dagelijkse creatieve werk?
– Ik heb nooit over die vraag nagedacht… Het sluipt in alledaagse fragmenten. Ik ben me erg bewust van dit alles en tegelijkertijd wordt ik bewoond door een diepe, stille vraag over schilderen.

– Welke kunstenaars zou je willen uitnodigen in je atelier? En bij welke maaltijd?
– De schilders Diego Velázquez en Francisco de Zurbarán. Ik zou een pittige Chinese fondue voor ze maken, precies zoals ik het lekker vind. Ik zou het graag delen, vooral met hen.

– Wanneer weet je dat een schilderij echt af is?
– Het is een grote vraag, moeilijk te definiëren. Alleen het doek kan het me vertellen. Het is een zeer intieme, oprechte relatie, bijna zoals met een persoon. Zij is het, of hij, wij zijn het die kunnen zeggen dat alles volbracht is – Alles ist vollbracht.

– Je exposeert op BRAFA met galerie Meessen. Hoe wil je dat mensen zich voelen als ze je werk zien?
– Ik heb zeer goede herinneringen aan de BRAFAOlivier Meessen presenteerde er mijn eerste wandtapijt. De verzamelaars die het kochten werden vrienden en ze steunen me nog steeds, vooral voor de Marcel-Duchamp prijs. Als het werk klaar is en tentoongesteld wordt, spreekt het voor zichzelf. Het creëert een emotie, een dialoog met de kijker.

– Welke vraag zou je gesteld willen krijgen en nooit gesteld willen krijgen?
– Helemaal niets. Ik ben degene die zich afvraagt…

Foto’s: © Esmire & Erwan. Met dank aan Semiose, Parijs