Diego Herman in het koninkrijk van gedeelde eenzaamheid

Geboren in een Belgisch-Mexicaanse familie, opgegroeid in Brussel, Diego Herman al snel het gevoel « tussen twee werelden » te zijn. Het resultaat is een schilderij van de grens: de grens niet als een neutrale lijn, maar als een sorteerapparaat.

Zijn landschappen, verlaten door de mens, zijn niet leeg. Integendeel zelfs: ze zijn verzadigd van onzichtbare menselijke aanwezigheid. En als hij de lichamen verwijdert, dan is dat om datgene wat hen in bedwang houdt voor zichzelf te laten spreken. Zijn doeken nemen een geglobaliseerd vocabulaire (hekken, poorten, industriële structuren) en keren dat tegen zichzelf. Zijn kunstmatige palet, ontleend aan thermische beeldvorming, zet de realiteit op scherp: het onderzoekt bewaking net zo goed als het tegenwerkt. De aerosolafdrukken en hardnekkige vervaagingen – die doen denken aan vroege foto’s – vertroebelen het voor de hand liggende: het beeld lijkt meer op een observatie dan op een uitzicht.

Het hek wordt een industrieel object en een universeel teken. Herhaaldelijk spreekt het minder van bescherming dan van controle, minder van eigendom dan van verbanning of uitsluiting. En als de kunstenaar zegt: « Wat mij interesseert in het schilderen van deze landschapselementen is dat ze, doordat ze in het middelpunt van de belangstelling komen te staan, menselijke zwakheden onthullen », verschuift hij de verantwoordelijkheid. Wat wij « landschap » noemen, is vaak de schaduw van onze angsten.

De serie Huge Coyote Problem radicaliseert zijn grammatica. Aan de hand van een video waarin een Amerikaanse boer zich als een soldaat uitrust om coyotes neer te schieten, ontvouwt hij een huiveringwekkend duidelijke koloniale allegorie: de ‘ongewenste’ is degene die ons eraan herinnert dat het land van niemand is.

De lijn die scheidt en verbindt

Met Alone Together verlegt de kunstenaar zijn zwaartepunt. Eerst traceert hij zijn ‘voetafdrukken’ op grondniveau: strakke kadrering, niet-menselijke, bijna woeste waarneming, alsof de blik afkomstig is van een getuige die de menselijke wereld observeert zonder er ooit in te zijn toegelaten. Vervolgens breidde hij, met behulp van beelden die hij tijdens zijn laatste reis naar Mexico had gemaakt, zijn serie uit over exotische wezens in gevangenschap, gezien in dierentuinen en botanische tuinen. Zijn focus verschoof: minder nadruk op de barrières, meer aandacht voor het onderwerp zelf.

Agaven, cactussen, dieren in gevangenschap: opgesloten gemeenschappen die in stand worden gehouden in naam van natuurbehoud of vermaak. Diego Herman richt zich op bedreigde inheemse diersoorten en de Mexicaanse wolf, die in gevangenschap wordt gehouden als onderdeel van beschermingsprogramma’s. Door het hek te verlaten om erachter te staan, wekt hij politieke empathie op. Door het hek te verlaten en erachter te gaan staan, genereert hij politieke empathie. De titel van de tentoonstelling – Seuls, ensemble – vat de paradox samen: de barrière, het glas of het hek isoleren het onderwerp en de kijker, maar verbinden hen tegelijkertijd in een gedeelde eenzaamheid. Op de achtergrond doemen vragen op… Hoe creëren grenzen eenzaamheid? En wat blijft er diep van binnen over van de mogelijkheid van een band ondanks de afstand of het obstakel?