Anna Cazenave Cambet bewerkt de autofictionele tekst "Love Me Tender" van Constance Debré.

Clémence(Vicky Krieps) liet alles achter: haar baan als advocaat, het comfort van haar burgerlijke flat en haar partner Laurent(Antoine Reinartz), om haar leven anders te leven. Sindsdien schrijft Clémence, zwemt ze en heeft ze relaties met vrouwen. Als wraak wil Laurent de voogdij over Paul, het kind van het stel(Viggo Ferreira-Redier). Een lange juridische strijd volgt. Clémence vecht een constante strijd om haar zoon terug te krijgen.

Eventail.be – Vicky Krieps zegt dat ze een pijnlijke ervaring had bij het spelen van Clémence
Anna Cazenave Cambet – Wekunnen emoties creëren door te filmen en dingen op te bouwen. Ik wil niet dat de acteurs verdrietig of gekwetst zijn. Ik realiseerde me al heel vroeg, toen ik mijn eerste korte films maakte, dat regisseurs in sommige opzichten misbruik kunnen maken van acteurs, omdat ze heel ver kunnen gaan als ze een film willen maken. Het is een echte verantwoordelijkheid om te weten waar hij of zij naartoe kan gaan. Een film maken is een baan, het is een kunst. Ik heb veel met Vicky gesproken, ik zag dat ze leed en ik wilde een manier vinden om haar pijn te verzachten. Het was moeilijk omdat we niet chronologisch filmden. We deden alle scènes in drie dagen. Na elke opname kwamen we terug om ze seconde voor seconde bij te stellen. Ik was ervan overtuigd dat onze emotie als kijkers zou komen door haar te zien vechten met deze zeer grote emoties.

– Is de brutale reactie van Laurent, Vicky’s ex-man, verwant aan een reflex van passie?
– Wat ik goed vond aan de roman is dat Constance Debré zichzelf nooit toestaat uit te leggen waarom de ex-man plotseling verandert. Als Clémence hem vertelt dat ze relaties heeft met vrouwen, dat ze haar boek publiceert, begrijpt Laurent dat ze voorgoed van hem wegglipt. En dat is onacceptabel voor mij. En dat is waar de wissel om de hoek komt kijken. Ik denk dat dit is wat we in onze patriarchale samenlevingen hartstochtelijke misdaden zijn gaan noemen, of hoe we extreem gewelddadig gedrag van bepaalde mannen tegenover vrouwen hebben gerechtvaardigd, door in werkelijkheid te rechtvaardigen dat vrouwen als dingen bij mannen kunnen horen. Wat ik probeer te zeggen in de film is dat wanneer Laurent voor het eerst hoort dat ze iets met vrouwen heeft, hij haar probeert terug te winnen alsof er iets is wat hij leuk vindt aan de situatie. En als hij zich realiseert dat hij nooit meer toegang tot haar zal hebben, besluit hij haar te vernietigen. Zo vertel ik het aan mezelf en dan ben ik verplicht om de leiding te nemen door het te vertalen naar film. Wat interessant is in de roman is dat deze moeder zich nooit wrokkig laat voelen. Ze blijft altijd heel nuchter over haar eigen ervaring, over wat ze meemaakt. Ik wilde een heel solide vrouw portretteren die dingen meemaakt met heel weinig expressie.

– Als queer persoon toon je in het bijzonder een heel specifiek Parijs
– Wat ik specifiek vind aan het feit dat ik een queer persoon ben, is dat ik mezelf nooit de vraag heb gesteld of gender een primaire kwestie is in relaties. De maatschappij legde me uit dat deze manier van kijken bizar of abnormaal was. Ik begreep dit toen ik opgroeide, want toen ik nog heel jong was, kwam de vraag nooit bij me op. Deze identiteit stelt me in staat, en ik voel me er erg door verrijkt, om veel verschillende omgevingen te bezoeken, om te praten met hetero’s, homo’s en transgenders. Toen ik de roman las, maakte ik van de gelegenheid gebruik om te zeggen dat ik relaties tussen vrouwen ging filmen als relaties tussen mensen, relaties tussen lichamen, hoe lichamen elkaar aanraken. Ik wilde ruggen en handen filmen. Het filmen van handen was een manier om intimiteit en sensualiteit tussen vrouwen te laten zien. Toen ik ruggen filmde, dacht ik veel aan Claire Denis’ Beau Travail (1999). Vicky en Oumnia Hanader ontmoeten elkaar, dansen in een bar en bedrijven dan de liefde. We zien alleen de rug van Oumnia Hanader als ze naar haar toe beweegt. En als ze bovenop Clémence gaat liggen, ontvouwt haar rug zich en wordt ze heel viriel. Deze scène bevat alles wat voor mij de rijkdom en complexiteit van de nuances van de queer identiteit uitmaakt, namelijk een vloeibaarheid waarmee je in één scène alle kanten op kunt. En ik heb geprobeerd een beetje van alle rijkdom die ik over deze gemeenschap ken in deze film te stoppen. Op dezelfde manier heb ik gefilmd in het 20e arrondissement, wat zeker geen burgerlijk Parijs is. Ik woon in deze zeer kosmopolitische, sociaal gemengde wijk. Het betekent veel voor me. En ik geloof dat dit Parijs en de kwestie van identiteit en gender zo vloeiend en open mogelijk zijn.

– Vaders vechten meestal om hun kinderen te houden. Hier is het een moeder
. Als persoon vecht ik ervoor dat mensen stoppen met praten over vrouwenfilms, lesbische films en mannenfilms. Het is heel belangrijk voor mij om te proberen me los te maken van deze kwestie van genderidentiteit. Paradoxaal genoeg praten we er veel over. Wat ik interessant vind aan Clémence’s ervaring met deze kwestie is dat ze te horen krijgt dat ze zich als een man gedraagt. En dat het veel ernstiger is dat ze een vrouw is. Dat is wat de psychiater haar vertelt. Wat me meer in het algemeen interesseert in cinema is het kunnen vertalen van meerdere identiteiten. In « Past Lives » van Cecile Jong (2023) heeft een vrouw als kind een liefdesrelatie gehad. Dan verhuist ze naar New York. Ze wordt verliefd en haar jeugdliefde komt haar opzoeken in de Verenigde Staten. Deze twee mannen, die eigenlijk met elkaar zouden moeten concurreren, kunnen niet anders dan van elkaar houden. Ik vond het geweldig om te zien dat we meer genuanceerde verhalen konden gaan vertellen die uiteindelijk iedereen zouden bevrijden. Dat is waar de politieke kracht van cinema om draait: mensen vertellen dat ook mannen het zat zijn om eeuwig te worden afgeschilderd als dikke, emotieloze bruten. Ik denk dat het tijd wordt dat we ook over andere dingen gaan praten. « Love Me Tender » stelt dat allemaal in vraag. Wat betekent het om een man, een vrouw, een lesbienne of een hetero te zijn? Kunnen we verhalen op een andere manier vertellen? In ieder geval zijn er veel plaatsen waar ik deze vragen complexer probeer te maken.