Zoeken naar tag "Een kwestie van betekenis"

We geloven soms dat zwijgen ons in staat stelt te bewaren. Een relatie bewaren. Een conflict vermijden. Niet kwetsen. Het juiste moment afwachten. Doorgaan ondanks wat zich heeft genesteld. Dus houden we wat we voelen voor onszelf. We zeggen tegen onszelf dat het niet zo erg is. Dat het overgaat. Dat we de woorden later wel zullen vinden. Maar de woorden die we niet uitspreken, verdwijnen niet. Ze zoeken gewoon een andere manier om zich uit te drukken.

Hij was bij mij gekomen omdat hij dacht een organisatieprobleem te hebben. Als directeur sinds meer dan vijftien jaar sprak hij alleen over zijn agenda, zijn vergaderingen en zijn verantwoordelijkheden. De dagen waren eindeloos geworden. Hij had het gevoel voortdurend te rennen zonder het elan terug te vinden dat hem jarenlang had bezield.

Soms werkt alles… en toch voelt er iets niet goed. Niet in de resultaten. Niet in wat we doen. Het zit in de manier waarop je het doet, alsof er een soort afstand is ingeslopen, eerst discreet, bijna onmerkbaar, dan steeds meer aanwezig. Dit moment is vaak moeilijk te benoemen. En toch zullen velen het herkennen.

In sommige trajecten komt er een vreemd moment. Een moment waarop, aan de buitenkant, alles lijkt te werken. De carrière staat vast, de verantwoordelijkheden zijn er, de projecten zijn afgerond. De blik van anderen bevestigt wat we gewoonlijk succes noemen. En toch, in het hart van dit succes begint er iets te veranderen. Geen spectaculaire crisis. Meer een kleine verschuiving.