Gewone poëzie

Het project werd enkele jaren geleden opgestart, voor de dood van dekunstenaar (1957-2024), maar de uiteindelijke selectie van werken werd gemaakt zonder zijn deelname. De presentatie van zijn tekeningen, een onbekend facet van zijn werk, versterkt de rijkdom van deze multidisciplinaire presentatie. Sinds 2001 is het werk van Michel Couturier de gebouwde omgeving, soms verslechterd en verlaten, hedendaagse ruïnes en het voortbestaan van het landschap, waarbij hij een link legt met de Grieks-Romeinse mythologie. Zijn recente werk richt zich op havengebieden, structuren en systemen om de stroom van mensen en goederen te controleren, met name in Italië. Zijn onderzoek is gekoppeld aan teksten van Italo Calvino (1923-1985) en Pier Paolo Pasolini (1922-1975).

Stedelijke landschappen

Detentoonstelling toont een nieuwe serie digitale foto’s, video’s en een veertigtal tekeningen die cultuur,architectuur, beton, mythologie en water oproepen. De opgeroepen thema’s worden versterkt door een installatie van de in Cuba geboren Làzara Rosell Albear (1971), die speciaal voor dit evenement ter plekke is gemaakt, foto’s en werken van Grégoire Motte (1976), een Franse kunstenaar die in Brussel woont, en die van Elias Cafmeyer (1990), die de tragikomische beelden van stedelijke ontwikkeling vastlegt.

Michel Couturier gebruikte fotografie als uitgangspunt om zijn werk te ontwikkelen, waarin we de terugkerende elementen van de lantaarnpaal op de snelweg, het billboard « boom van de stedelijke wereld », uithangborden en bewakingscamera’s terugvinden… een omgeving waarin de mens naar de achtergrond wordt gedrongen. Zijn interesse in voorsteden, stadsranden en grote winkelcentra begon toen hij naar Lille verhuisde. Maar in de blauwe lucht van deze onherbergzame landschappen is het niet ongewoon om zwermen vogels, zwerfhonden, bloemenvelden en beekjes te zien die een vleugje vitaliteit toevoegen.

De naam van detentoonstelling komt van de titel van een van de video’s die hij maakte over gebieden in aanbouw, bekend als « non-plaatsen », en ook over de bijna abstracte kosmische dimensie van de verre horizon. De hoge plafonds van de tentoonstellingsruimte hebben geholpen om de verticaliteit van bepaalde elementen te versterken, in contrast met andere, meer horizontale ruimtes, de video’s en bepaalde landschappen.

Foto omslag: De ontvoering van Proserpine, video, 2018. Michel Couturier