Gros Cœur: "We zijn toegewijd aan het idee om muziek aan te bieden die je meeneemt op reis.

Eventail.be – Gros Disque, jullie eerste album, ontstond na een turbulente periode, met name de Covid, die plaatsvond toen jullie net Gros Cœur hadden opgericht. Hoe kwam Vague scélérate tot stand?
Alexandre De Bueger – Er was een zekere frustratie rond de release van ons eerste album, dat we besloten live op te nemen, met het idee om de energie van een concert vast te leggen. We wilden op dit tweede album meer samenwerken, meer produceren, maar toch dat zelfgemaakte gevoel behouden (het was in feite Adrien, de zanger, die het mixte). Het idee was om verder te gaan in ons onderzoek naar geluiden, om melodieën te componeren die anders waren dan wat we live voorstellen.

– Je nummers lijken voort te komen uit lange jamsessies waarin je alles uitprobeert wat je maar kunt bedenken. Is dat zo?
– We vinden het gewoon interessanter om tracks te maken die zich uitstrekken, die meerdere interpretatieniveaus bevatten en die een soort verhaal ontwikkelen. We zijn soms geneigd om ze in tweeën te knippen, al was het maar om ze vier of vijf minuten te laten duren en zo een meer standaard formaat te geven, maar uiteindelijk houden we vast aan het idee om muziek te bieden die je meeneemt op een reis. En ja, het weerspiegelt ons proces: we spelen, we jammen, we nemen behoorlijk onhoorbaar materiaal van 40 of 50 minuten op, dan condenseren we het in en proberen het interessanter te maken.

– À l’évidence, vous faites partie de ces groupes pour qui le format album a encore de l’importance. Y-a-t-il un disque qui met tout le monde d’accord au sein de Gros Cœur ?
– Pas vraiment… Même si on se retrouve tous sur le concept de Gros Cœur, il faut bien avouer que nous n’avons pas les mêmes goûts. Jimmy, le guitariste, ne jure que par des groupes pop d’influence britannique comme Oasis ou Arctic Monkeys, alors que moi, je n’écoute que de la folk et des chansons de singer-songwriters américains. Julien, le bassiste, est plutôt dans l’ambient. En fin de compte, c’est Adrien qui est le plus branché rock psyché. C’est une bonne chose. Ce côté patchwork vient indéniablement nourrir notre musique.

– Ce qui vous caractérise, c’est aussi un côté décalé finalement assez singulier au sein de la scène rock, qui ne s’autorise que rarement l’humour…
– On tient effectivement à conserver l’amusement au centre de tout. Ça se voit notamment dans nos clips, que l’on réalise nous-mêmes et au sein desquels on refuse de se prendre au sérieux. On est persuadé que cette approche, disons plus légère, n’est pas incompatible avec le fait de faire de la musique très sérieusement. Vague scélérate, par exemple, est plus sombre, plus adulte que Gros Disque, on sent que l’on maîtrise mieux notre propos, que la structure basse-batterie nous permet d’aborder autrement nos morceaux. Et pourtant, un clip comme « Contre-Corps », avec ce plan fixe et ce montage, tient presque de la blague.

– We weten dat jullie al bezig zijn met het volgende album. Is dit omdat een band tegenwoordig constant productief moet zijn om te kunnen bestaan, of is het gewoon omdat jullie boordevol ideeën zitten?
– Laten we zeggen dat het een combinatie van de twee is. Dat gezegd hebbende, onze drijfveer is om voortdurend muziek te produceren en andere stijlen te verkennen. We zijn een beetje een dolle hond. Zo erg zelfs dat als we onszelf zouden laten gaan, we waarschijnlijk een album per jaar zouden uitbrengen… We houden van dit idee van just-in-time-productie en gelukkig zijn we omringd door verschillende labels in Frankrijk, Engeland en België, wat betekent dat we onze albums in de best mogelijke omstandigheden kunnen uitbrengen. Tot ziens in 2026!

Foto omslag: © DR