In de ruïnes van de abdij van Villers-la-Ville, “Een midzomernachtdroom”, van William Shakespeare

Helena, een jonge Atheense vrouw, is verliefd op Demetrius, die op zijn beurt verliefd is op Hermia, die van Lysander houdt. Op een zomernacht verdwalen de vier geliefden in een betoverd bos waar de kobold Puck regeert. In opdracht van Oberon, koning van de elfen, gebruikt Puck een toverdrank om de passies te herverdelen. Maar hij raakt in de war, wat leidt tot een lawine van uitzinnige misverstanden.

Ondertussen bereiden ambachtslieden, amateurtoneelspelers met gezichten bedekt door groteske maskers, een stuk voor om het huwelijk van Theseus, hertog van Athene, met Hippolyta, koningin van de Amazonen, te vieren. Uiteindelijk zullen Oberon en Titania, koningin van de feeën, de betoveringen verbreken en kunnen de koppels, ditmaal goed bij elkaar passend, hun bruiloft vieren.

Voor hun 40e editie hebben de producenten van de theaterspektakels van Villers-la-Ville zeker niet het meest toegankelijke stuk van Shakespeare gekozen, maar ongetwijfeld wel het meest poëtische. Dit werk, geschreven rond 1594, voert bijzonder breedsprakige personages op die worstelen met oneindig complexe intriges. Overigens richt Puck zich aan het einde van het laatste bedrijf, alleen op het podium, tot het publiek en verontschuldigt hij zich als de voorstelling grillig als een droom is overgekomen.

Het is de laatste regel van dit lange stuk voor een finale waarin de hele troep begint te dansen in een volstrekt surrealistische gemaskerde balscène. De regie werd opnieuw toevertrouwd aan Thierry Debroux, directeur van het Théâtre royal du Parc en medeproducent van de voorstelling. Zijn realisatie is buitengewoon origineel en inventief. Ze heeft ook de verdienste deze opeenstapeling van intriges te verlichten en een stuk toegankelijker te maken waarin de grens tussen droom, magie en realiteit onwaarneembaar wordt, waar muren het woord nemen en waar mensen worden opgezadeld met dierenkoppen.

Tegelijkertijd verheft de enscenering de buitengewone poëzie van het werk. Het gezelschap blijkt perfect homogeen en de acteurs beheersen met talent een zeer dwingende tekst, die onmiskenbaar moeilijk te onthouden en te vertolken is. Vooral in de open lucht en zonder geluidsversterking. Er staat wel een microfoon op het podium, maar die wordt alleen gebruikt voor enkele onverwachte en bevreemdende muzikale intermezzo’s, zoals liedjes van Julio Iglesias, Céline Dion, Queen of Amy Winehouse.

Een bijzondere vermelding gaat naar Denis Carpentier, die Puck vertolkt. Hij is uitgedost als een soort punk-dj, een tikkeltje achterlijk, met een mond vol gouden tanden. Hij vult met veel humor een rol in waaraan hij een clowneske invulling geeft. De kostuums ontworpen door Béa Pendesini zijn tijdloos, bloemrijk en kleurrijk.

In de grandioze ruimte van de abdijruïnes verspreiden de door Christian Sténuit afgestelde belichting, de stemmen en de stilten sensaties die zowel beklemmend als rustgevend zijn, uitermate geschikt om dit verbazingwekkende onirische werk te begeleiden.

Een betoverend en meeslepend spektakel, te zien tot 15 augustus.