Maxime Delcourt
19 November 2026
Eventail.be — Tussen The Voice Kids in 2020, de finale van Eurosong in 2023, de samenwerking met Dries Van Noten enkele maanden geleden: er is de voorbije jaren veel gebeurd voor u. Hebt u op een bepaald moment een kantelpunt gevoeld, een moment waarop u dacht dat het tijd was om de controle te nemen over uw muziek, uw imago, en dus om helemaal te gaan voor wat u voor ogen had?
Gala Dragot — Na The Voice Kids, dat ik op mijn 14de won, zat ik jarenlang vast in een contract dat mij niet toeliet de visie te ontwikkelen die ik had voor mijn muziek en mijn carrière. Toch ben ik jarenlang koppig gebleven, tot men mij uiteindelijk een jaar geleden liet gaan. Eindelijk kon ik met de EP twerking music de muziek uitbrengen waarvan ik droomde., die afgelopen juni is verschenen. Die kleine vrijheid is noodzakelijk voor de ziel, al was het maar omdat creatie ons laat ademen. En bovendien ben ik er niet zeker van dat wat we doen waarde heeft als het niet oprecht is…
— Men spreekt vaak over uw muziek als art-pop. Is dat een definitie die u past?
— Als men met art-pop een pop bedoelt met een echte artistieke intentie, die een zekere eigenheid opeist, een excentriciteit, eerder avant-gardistisch, dan ben ik heel blij dat men die term voor mijn werk gebruikt. Het is een compliment… Het is iets wat mij erg aantrekt, in die zin dat ik “art-pop” altijd heb geassocieerd met muziek die een volledig universum uittekent. Dat gezegd zijnde denk ik niet zo veel na over hoe men zou moeten noemen wat ik doe. Ik doe wat ik graag doe en ik laat mij meevoeren door de grillen van de muziek.
— Uw universum is duidelijk sterk getekend door de internetcultuur. Wat spreekt u aan in die reflecties rond online identiteit, in die elektronische texturen (hoorbaar op “punish me”) en in die dialoog die u bent aangegaan met digitale elementen?
— Internet maakt vandaag nu eenmaal deel uit van de menselijke conditie. Het is zo onvermijdelijk dat het mij beïnvloedt, ten goede en ten kwade. Ik ben erin opgegroeid, letterlijk. Het is een diep pervers oord, die virtuele intimiteit… Je voelt je menselijker via een scherm dan wanneer je naast elkaar zit… Ik vind dat schandalig… Dat neemt niet weg dat ik erg van YouTube houd.
— Als men naar uw parcours kijkt, denkt men ook dat u een zekere passie hebt voor theatraliteit. Kostuums, make-up… Is dat voor u een manier om een personage te verzinnen waardoor u volledig kunt belichamen wat u zou willen zijn?
— (Ze denkt na) Ik speel heel graag met mezelf. Ik ben altijd beschikbaar als Gala wil spelen of iets wil uitproberen. Ik heb ook een zwak voor overdrijving, voor alles wat een beetje excessief is. Ik vind dat diep menselijk, het raakt me. En bovendien: in het leven verplicht niets ons om ons op te sluiten in één identiteit. We spreken onszelf tegen, we vinden onszelf opnieuw uit, we kunnen leven!
— De piano neemt een centrale plaats in in uw muziek. Ontstaan uw nummers zo: aan de piano, waarna u later andere instrumenten en arrangementen toevoegt?
— Oh, de piano… Dat is het instrument dat ik het liefst wil… Veel van mijn nummers ontstaan inderdaad aan de piano, maar nog vaker duiken ze plots op. Melodieën vallen me lastig als indringers in de loop van mijn dag, zodat ik ze absoluut moet grijpen voor ze ervandoor gaan. Zoveel melodieën zijn me ontsnapt… Ze hebben lange benen en verdwijnen even snel als ze verschijnen. Als ik ze op tijd op mijn gsm kan opsluiten — vaak snel-snel, met begeleiding op piano of bas, als ik er een in de buurt heb — is het vrij zeldzaam dat ik er meteen aan begin te werken. Is dat luiheid? Wat zeker is: ik laat de liedjes slapen, ik droom ze, tot de drang om ze uit te werken onweerstaanbaar wordt. Dan, ja, ga ik aan de piano zitten om ze netjes op te nemen of toch minstens een demo te maken. En dan zijn er de dagen waarop er niets komt. Niets in mijn bestaan dat me door elkaar schudt. Dan eindig ik, ondanks mezelf — want ik ben een brave luiaard — toch met het aanraken van een instrument. Uit discipline, weet u… Voor het geval dat… Soms wekt het instrument me, daagt het me uit en geeft het me zin. Andere keren gebeurt er niets tussen ons. Maar wanneer er iets uitkomt, bedank ik mezelf dat ik, voor één keer, mijn luiheid heb ongehoorzaamd.
Photo de couverture : © DR
Advertentie
