Sunday Charmers: de blauwe droom

Eventail.be – Op Grandblue, je nieuwe album, voelen we een verlangen om verschillende thema’s te verkennen, zoals overgevoeligheid en mentale gezondheid. Is dit een manier om intiemer te worden?
Étienne Donnet – Aanvankelijk hadden we de neiging om vooral over de liefde te praten – een onderwerp dat een beetje onuitputtelijk is (lacht). Omdat Grandblue ons derde album is, wilde ik het over andere onderwerpen hebben, soms intiemer, soms niet, maar die me in ieder geval in staat stelden om plezier te hebben met het begrip melancholie. Traditioneel is het een term die we associëren met tamelijk droevige emoties. Aan de andere kant wilde ik benadrukken dat melancholie ook iets moois en lichtgevends kan zijn, dat het niet alleen een universeel gevoel is, maar ons ook in staat stelt de wereld met iets meer intensiteit te bekijken.

– Vandaar, stel ik me voor, de kleur blauw, die erg aanwezig is op het album, van de titel tot de hoes waarop jullie als kinderen te zien zijn…
– Dat klopt precies! We wilden deze kleur, die veel emoties oproept, combineren met het woord “blauw”, dat verdriet oproept. Er is een reden waarom ze het blauw noemen… Maar zoals ik al zei, wilden we deze melancholie omzetten in kracht. Blauw leek ons de juiste keuze om dit idee te begeleiden, in de zin dat het kalmte, verzachting, zomer enzovoort oproept. Dingen die je niet zou associëren met verdriet, weet je (lacht).

– Côté écriture, le fait d’aller vers des sujets plus introspectifs a dû être un sacré challenge, non ?
– C’est surtout l’écriture des morceaux en français qui a été le plus difficile, dans le sens où ça oblige de se mettre à nu, d’être sans filtre face au public. On avait déjà une chanson en français sur l’album précédent, mais là Talisman, je sens bien que j’y ai mis toutes mes tripes à chaque fois que je l’interprète. C’est un morceau qui parle d’une situation compliquée, d’une relation à la lisière de la rupture. Contrairement à Rêve(s), qui est plus le résultat d’une vision hallucinée, Talisman, c’est vraiment le reflet d’un moment difficile. Mettre des mots sur ce genre de souvenirs, ce n’est jamais simple.

– Je invloeden zijn onder andere The Cure, Mazzy Star, Joy Division en The Jesus and Mary Chain. Zou je zeggen dat een nummer van een van deze bands zou kunnen definiëren wat je hebt geprobeerd vast te leggen op Grandblue?
– Het is moeilijk kiezen, maar het zou waarschijnlijk Lovesong van the Cure zijn, in de zin dat dit nummer vertrekt vanuit een bepaald gevoel en reikt naar het universele, waar je de band op zijn gevoeligst kunt voelen, waar het nummer echte kracht uitstraalt ook al is het duidelijk gezongen als een klaagzang. En dan zijn er nog de toetsen, typisch voor de late jaren 1970, en de galmende akoestische gitaar. Het raakt me elke keer weer!

– Je hebt het over het bereiken van een bepaald soort universaliteit. Is dat wat je het meest interesseert aan het popformaat?
– Dit album is duidelijk dat van een band die trouw blijft aan zijn post-punk en new wave invloeden, maar die ook probeert directer en energieker te zijn. We wilden niet klinken als The Cure of Joy Division. We wilden onze karakteristieke groovy touch inbrengen, werken aan de productie en de geluiden zodat Grandblue modern klinkt en een zekere vanzelfsprekendheid in elk nummer verraadt.

Photo de couverture : © Sunday Charmers