Julie Rains, de behoefte om te zeggen

Eventail.be – De manière un peu stéréotypée, on se dit qu’il y a un monde entre ta formation au conservatoire et la musique que tu proposes actuellement. Est-ce que ça a été un challenge de traduire ainsi ton bagage jazz dans une grammaire pop ?
Julie Rains – J’ai la chance d’être issue d’une famille de musiciens, avec des parents qui enseignent au conservatoire. J’ai donc très vite eu une approche très académique de l’apprentissage musical, notamment via des cours de piano et de chorale. Quand j’ai voulu étudier la musique, je n’avais pas d’autre choix que de me former au classique ou au jazz, mais j’avais déjà des projets rock ou rap à côté. Je ne me suis jamais dit que j’allais faire du jazz : c’est plus un outil qui m’a permis d’apprendre le rythme et l’harmonie. Aujourd’hui encore, je continue de faire du piano classique, précisément dans l’idée que tout se mélange.

– Welke lessen heb je geleerd van je tijd aan het Conservatorium?
– Discipline, onmiskenbaar. Ik hou van werken, urenlang dezelfde volgorde repeteren, een kader bepalen… Ik heb een echte nieuwsgierigheid behouden naar dingen die voor mij geen doel op zich zijn. Ik blijf ook naar veel verschillende muziek luisteren om te begrijpen hoe stukken gecomponeerd zijn. Het idee is om het creatieve proces aan te moedigen. En ik kan het net zo goed zeggen: de momenten waarop muziek me niets doet, zijn over het algemeen deprimerende momenten.

– Is je laatste EP, Lentement, geboren uit een van deze momenten van twijfel?
– Het begon vorm te krijgen na het einde van Juicy, een duo gevormd met mijn vriend Sasha Vovk. We hebben de afgelopen tien jaar veel getoerd in Europa, maar hij heeft net een baby gekregen en kan niet meer zoveel tijd investeren als vroeger. Het moet gezegd worden dat we echt alles hebben gedaan wat we konden om het te laten werken… Solo wil ik mezelf dit soort vragen niet meer stellen. Het doel was gewoon om mijn persoonlijkheid op een andere manier te verkennen, om maandenlang te schrijven zonder mezelf te vertellen dat deze of gene zin een liedje zou worden. Een paar weken later ontmoette ik echter Rohan Vanouf, die alles opnieuw regelde en fantastisch werk verrichtte met het geluid. Door veel te experimenteren, vooral live, kregen de nummers op deze EP op natuurlijke wijze vorm.

– Er is ook een echte reflectie op de muzikaliteit van de woorden, vaak heel eenvoudig, heel direct en toch geladen met echte emotionele kracht.
– De nummers op Lentement ontstonden op een bepaald moment in mijn leven, een periode waarin ik zowel het einde van Juicy als mijn grootste liefdesbreuk aan het verwerken was. Op dat moment schreef ik woorden steeds opnieuw, denkend dat ze als een rode draad konden dienen voor mijn nieuwe teksten. Maar toen ik probeerde om ze een andere vorm te geven, realiseerde ik me dat het niet werkte. Het is alsof door de dingen eenvoudig en rechttoe rechtaan te houden, dezelfde zin verschillende emoties kan oproepen, afhankelijk van de melodie, de intensiteit, de zachtheid.

– Naast je EP doe je ook vrijwilligerswerk voor verschillende verenigingen. Vind je het onmogelijk om 100% van je tijd aan muziek te besteden?
– Laten we zeggen dat ik een stapje terug moet doen om andere dingen te doen: ik houd kantooruren, ik doe administratieve ondersteuning voor mensen zonder papieren, etc. Ik moet me richten op andere activiteiten dan muziek. Ik moet me richten op andere activiteiten dan muziek. Dat is ook de reden waarom ik altijd een keffiyeh draag als ik op het podium sta: we hebben zekerkunst nodig om na te denken en onszelf te vermaken, maar we hebben het ook nodig om ons te herinneren aan het geweld van onze tijd. Weet je, ik maak nu al 15 jaar muziek en ik heb gezien hoe de financiële omstandigheden verslechterden, hoe de werkloosheidshervormingen werden doorgevoerd, hoe de tournees minder winstgevend werden, zelfs als dat soms verlies betekende… Wat me nu interesseert is om een heel gezonde relatie met dit beroep te behouden, terwijl ik het deel laat uitmaken van een bredere strijd.

– Is de volgende logische stap het uitbrengen van een album?
– Ja, dat is in voorbereiding. Dankzij Lentement heb ik kunnen toeren in landen als Italië, Spanje en Nederland. Ik heb het gevoel dat ik met mijn minimalistische teksten grenzen kan overschrijden. En dat is een goede zaak. Maar ik weet ook dat ik mezelf moet vernieuwen.

Foto omslag: © Lina Wielant