‘What’s in a name?’ vroeg Julia bij Shakespeare. In Knokke-Heist ligt het antwoord nog steeds in één woord, ‘exclusief’, dat de verguldsels van de gemeenteraad doet trillen. Een jaar na ons eerste artikel heeft het debat het terrein van de semantiek verlaten voor dat, concreter, van de rechtbanken en de fiscaliteit.
Alles begon met één woord, een enkel woord, dat de verguldsels van de gemeenteraad deed trillen: exclusief. Twaalf maanden later heeft de twist niets aan levendigheid verloren, integendeel.
Aan de ene kant speelt de burgemeester de kaart van de openheid. ‘Ik wens niet dat Knokke-Heist een exclusieve gemeente is, in die zin dat niemand ervan uitgesloten zou moeten worden’, verklaarde zij tijdens een interview. Voor haar roept het woord exclusief het tegenovergestelde van sociale inclusie op. Vertaling: niemand mag buitengezet worden.
Als eerste vrouw die sinds 2025 de burgemeesterssjerp van de badplaats draagt, herinnert de N-VA-verkozen graag dat haar gemeenschap zich ‘open’ en ‘inclusief’ wil, gehecht aan de taal, de cultuur en een identiteit die, volgens de Nederlandse formule, ‘binden en verbinden’: binden en verbinden. Zij droomt van een gemeente zonder barrières waar de inwoner de bezoekers van alle horizons kruist in een perfecte harmonie, zonder discriminatie. Een genereuze visie die we alleen maar kunnen toejuichen.
Cathy Coudyser © Philip Reynaers/Photonews
Aan de andere kant toont de oppositie haar klauwen. Voor haar betekent het behouden van het exclusieve karakter van Knokke niet de indringer verjagen, maar de standing cultiveren. Hier is exclusiviteit geen uitwijzingsmaatregel, maar een kwaliteitslabel: een verfijnde levenskunst, goed gesnoeide bloemen en een hoogstaande cultuur. ‘Het is dit exclusieve karakter dat onze aantrekkingskracht uitmaakt’, pleitte een raadslid van de lijst Gemeentebelangen. We begrijpen dat evenzeer, en we delen deze wens naar kwaliteit.
Behalve dat de oorlog der woorden dit jaar aan de kassa is gekomen. De gemeentebelasting op tweede verblijven, die specifiek gericht is op niet-gedomicilieerde eigenaars, werd in 2026 opnieuw onwettig verklaard door het hof van beroep van Gent, op grond dat zij de gelijkheid tussen permanente bewoners en eigenaars van een pied-à-terre verbreekt.
Een gerechtelijke afgang die de gemeente moeilijk verteert: zij blijft de legitimiteit van de heffing verdedigen, overweegt een cassatieberoep en heeft tegelijkertijd het tarief met meer dan 20% verhoogd ten opzichte van het vorige jaar. Daarnaast komt de logiesbelasting, een belasting ingevoerd in 2024 op het ter beschikking stellen van toeristische accommodaties, die de Airbnb’s en andere kortetermijnverhuur nog wat meer filtert. Genoeg om het woord ‘exclusief’ een duidelijk meer rekenkundige betekenis te geven.
Dezelfde zorg voor selectie doordringt de stedenbouw en de handel. Als houder van de portefeuilles stedelijke ontwikkeling, milieu en betaalbare huisvesting stuurt Cathy Coudyser een Strategisch Commercieel Plan dat merken en evenementen organiseert, selecteert en begeleidt, met een uitgesproken voorkeur voor het hogere segment en de premium-ervaring. De grote afspraken aan het strand, van Down by the Sea tot de Zoute Challenge, worden online gereserveerd, met gecontroleerde capaciteit. We verwelkomen, ja, maar we kiezen ons publiek.
Dus, politiek duel of simpele taalverwarring? Als we het woordenboek mogen geloven, is het woord eerder agressief: ‘die de macht heeft om uit te sluiten’, ‘gesloten voor elke buitendringende penetratie’, zelfs ‘intolerant’. We begrijpen dat Cathy Coudyser daar moeite mee heeft. Maar de moderne marketing en de invloed van het Nederlands hebben de term verzacht. Vandaag betekent een exclusief goed in de etalage van een makelaar niet dat het verboden is voor bepaalde voorbijgangers, maar dat het kostbaar, zeldzaam… en vaak erg duur is.
Voor de meerderheid maakt het woord angst; voor de oppositie doet het dromen. En als we nu eens ophielden met muggenziften? Willen dat een badplaats tegelijk inclusief is, open voor iedereen, en exclusief, van uitzonderlijke kwaliteit, is geen oxymoron, het is gewoon gezond verstand. We kunnen iedereen perfect verwelkomen, op voorwaarde dat het kader onberispelijk blijft.
Blijft de vraag die de Gentse rechters dit jaar hebben beslecht: tot hoever kan kwaliteit betaald worden zonder een barrière te worden? Per slot van rekening is de echte luxe select zijn zonder sektarisch te zijn.
