Astrup Fearnley Museum: De talen van het licht

Sommige musea maken al indruk voordat je door de deur loopt.Astrup Fearnley doet het anders. Gelegen aan het einde van Tjuvholmen, met uitzicht op de fjord, nodigt het je eerst uit om omhoog te kijken, om de architectuur van Renzo Piano in je op te nemen. Schuine dakramen, lichtgekleurd hout, open perspectieven: alles lijkt ontworpen om het licht binnen te laten en je eraan te herinneren dat de zee bij je is.

Het gebied waar dit monumentale zeilschip ligt aangemeerd is een integraal onderdeel van de ervaring. Tjuvholmen, een voormalig havengebied dat is veranderd in een hedendaagse enclave, combineert galerieën, openluchtsculpturen en elegante terrassen. Het contrast tussen de meditatieve rust van de kades en de energie van de kunstscene creëert een verrassend mooi evenwicht. Je kunt van een kunstwerk naar een café gaan, van een loopbrug naar een stadsstrand of een sauna, zonder ooit de fjord uit het oog te verliezen.

L’exposition Grammars of Light s’inscrit parfaitement dans cet environnement ouvert. La lumière y sert de matière première : les néons poétiques de Cerith Wyn Evans dessinent des lignes suspendues, les installations immersives d’Ann Lislegaard enveloppent le regard, tandis que P. Staff propose des expériences sensorielles qui bousculent doucement nos repères : l’occasion d’observer, de ressentir, simplement de prendre son temps.

Nu we toch zover zijn gekomen, laten we van de gelegenheid gebruik maken om de permanente collectie te bewonderen, die de internationale ambities van de locatie bevestigt. Jeff Koons, Cindy Sherman, Damien Hirst en Anselm Kiefer vormen samen een dichte maar toegankelijke collectie. Dit zijn namen die je misschien wel kent, maar hier krijgen ze een hele nieuwe dimensie dankzij de luchtige scenografie. De werken ademen, badend in een minerale helderheid die de perceptie van volumes transformeert en de harmonie met het landschap buiten uitbreidt.

Wat opvalt aan een bezoek aanAstrup Fearnley is de manier waarop het museum erin slaagt om scherp te blijven zonder ooit intimiderend te worden. Grote werken staan naast meer experimentele installaties, grote namen staan naast opkomende kunstenaars en de vloeiende stroom tussen de zalen nodigt uit tot kijken zonder dat je je geforceerd voelt. Hedendaagse kunst is niet heilig: het is gewoon een deel van het uitzicht, een deel van de beweging, een deel van de lucht van deze plek. Het is een adres dat op zichzelf al een reis naar Oslo rechtvaardigt en ons eraan herinnert hoeveel architectuur, kunst en licht ons nog steeds kunnen verrassen.

Foto omslag: © Astrup Fearnley Museet, 2025. Foto: Christian Øen