In de studio van Chiharu Shiota

L’Éventail – Heb je een ritueel in je studio?
Chiaru Shiota – Er is geen specifiek ritueel, het is gewoon een voortzetting van gisteren. Het gevoel dat ik had bij het maken van mijn werk de dag ervoor verschilt vaak van vandaag. Ik neem een moment om te observeren of dit gevoel blijft of dat alles helemaal anders lijkt.

– Een materiaal dat je doet denken aan je kindertijd?
– Ik heb geen tastbare sensaties die mijn kindertijd oproepen. Maar één herinnering blijft heel levendig: de stilte van een afgebrande piano. Het huis van mijn buren was ‘s nachts afgebrand en ik herinner me dat ik ‘s ochtends met mijn ouders naar de resten van hun huis keek. De uitgebrande piano had een diepgaand effect op mij; het was mijn eerste ontmoeting met de eindigheid der dingen en het schokte me tot in mijn ziel.

– Welke voorwerpen vertellen een intiem verhaal?
– Mijn atelier ligt vol met oude paspoorten, fotoalbums, dagboeken, diploma’s, koffers, gedragen kleding en schoenen, elk met een eigen herinnering. Deze plek is niet echt mijn persoonlijke ruimte, hij is gewijd aan mijn werk. Mijn rol wordt uitgedrukt door mijn ervaringen, maar ik probeer mezelf niet in het middelpunt te plaatsen. Mijn atelier is de plek waar ik creëer, niet mijn privéleven.

– Een onontdekte techniek?
– Ik heb net met draden en projecties gewerkt voor het decor van Kinkaku-ji (of de Tempel van het Gouden Paviljoen) in de Japan Society in New York, en ik was er erg enthousiast over. Ik wil graag verder gaan in deze richting en experimenteren met lasers. Een paar jaar geleden werd ik aangetrokken door duurzamere materialen, zoals brons of glas, maar nu wil ik met licht werken.

– Bezit je reisobjecten?
– Om mijn werken te maken, kies ik meestal objecten in Berlijn, hetzij direct of in de stad waar ik de kunstinstallatie maak. Ik reis veel voor mijn werk, maar het is niet echt reizen, het is mijn dagelijks leven. Sommige objecten bevatten foto’s of ansichtkaarten die ik op reis heb gekregen, maar omdat mijn werken over herinneringen gaan, roepen ze alle handelingen in iemands leven op, niet alleen de reizen.

– Heb je een zin gegraveerd bij de ingang van je studio?
– Ik zou me niet op mijn gemak voelen met een bericht dat bij de ingang hangt. Woorden scheppen verwachtingen waaraan ik misschien niet kan voldoen. Ik handel liever dan dat ik praat. In feite is mijn atelier zelden open voor bezoekers. Het is een werkplek.

– Welke vermiste persoon wil je uitnodigen?
– Ik zou Harald Szeemann (een beroemdeZwitserse curator) graag weer willen zien om hem mijn werk te laten zien. We hebben elkaar voor het laatst ontmoet op de Biënnale van Sevilla in 2004 en ik wil hem graag mijn werk sindsdien laten zien en een praatje met hem maken. Misschien kunnen we wat Zwitserse specialiteiten of sushi delen.

– Een artistieke dialoog met de MAO?
– In de Japanse afdeling van het MAO zijn veel boeddha’s te zien. Ik heb een werk gemaakt om ertussen te staan, waarbij ik het gewaad van de Boeddha heb nagemaakt en het in rood garen heb gewikkeld. Voor mij zijn kleren een tweede huid en de rode draad, als een bloedvat, verbindt familie, natie, religie en de menselijke wereld. Het werk omhult zo de mantel van de Boeddha.

Foto omslag: © SUNHI MANG