Hervé Gérard viert vijftig Brusselse heldinnen en helden in een nieuw boek

Adélaïde de Clermont-Tonnerre, romanschrijfster en journaliste, afgestudeerd aan de École normale supérieure (ENS), boeit de lezer met haar talent en aristocratische afkomst. Na Le Dernier des nôtres en Les Jours heureux herneemt haar nieuwe roman Je voulais vivre, winnaar van de Prix du Titre 2025, een literaire mythe met durf en zwier.

De tijd is al lang voorbij dat Frédéric Beigbeder schreef dat liefde niet langer dan “drie jaar” duurt, toen hij zijn literaire dubbelganger gebruikte om een maatschappij te beschrijven die zichzelf verkocht voor 99 frank. Zijn laatste non-fictieromans bewijzen dat hij mettertijd eindelijk in het reine is gekomen met zijn jeugd.

In « Une pension en Italie » (Een pension in Italië) onderzoekt de schrijver wat een familie lang geheim heeft gehouden. In de zomer van 1964 besloot Paul Virsac, 44 jaar oud, de zomervakantie door te brengen in Toscane met zijn vrouw Gaby en hun twee dochters, Suzanne en Colette. Het gezin verbleef in een bescheiden pension in San Donato in Poggio, een dorp tussen Siena en Florence. Tijdens hun vakantie verdween Paul drie dagen na hun aankomst. Hoe verdween hij? Waarom verdween hij? Niemand sprak ooit nog over de omstandigheden van zijn verdwijning. Ze hebben het verzwegen, op instigatie van Gaby. De verteller, de kleinzoon van Paul, groeide op in stilte. Hij besluit licht te werpen op dit zwarte gat. Hij is een schrijver zoals Philippe Besson… We hebben hem ontmoet.

In zijn prachtige boek Sacred Modernity sublimeert fotograaf Jamie McGregor Smith de weinig bekende Brutalistische en Modernistische kerken, die niettemin tot de spectaculairste van Europa behoren.

Het Théâtre Royal du Parc presenteert momenteel een ingekorte, gereduceerde versie van het beroemdste toneelstuk van de Russische schrijver Anton Tsjechov.

In « The Love We Have Left », zijn nieuwste film, brengt de IJslandse filmmaker Hlynur Pálmason een ode aan de natuur, familie en liefde. Net als in « Godland » (uitgebracht in 2022) plaatst Hlynur Pálmason de familie centraal in zijn verhaal. De scheiding van het koppel wordt ervaren als een langzame erosie. Als deze film lang lijkt, komt dat omdat Hlynur Pálmason dit uiteenvallende gezin op een bewust minimalistische, contemplatieve manier observeert. « L’Amour qu’il nous reste » (De liefde die we hebben achtergelaten), gepresenteerd in Cannes Première op het filmfestival van Cannes 2025, is een koude, sentimentele kroniek doordrenkt met tederheid en zachtheid. Maak kennis met Hlynur Pálmason.

De Antwerpse kunstenares verwelkomt ons in haar atelier in Zaventem. Door referenties uit de populaire cultuur en de geschiedenis van vormen te combineren, onderzoekt ze de manier waarop beelden geladen zijn met betekenis, en hoe die betekenis evolueert met de cultuur en de tijd. Voor Collectible Brussels, een platform gewijd aan het ontdekken van het beste in collectible hedendaags design, wordt Sharon Van Overmeiren gepresenteerd door Studio LOHO, met een samenwerking gebaseerd op keramische vormen uit hun archieven.

Ontdek de drie uitverkopen die je niet mag missen in januari en februari.