Anne Nihant, de stille kracht

Voordat ze zich op chocolade stortte, Anne Nihant werkte in de bankensector, waar ze met bedrijfsleiders samenwerkte. Daar leerde ze een project te doorgronden, verder dan de cijfers alleen. Toen Benoît en zij hun onderneming oprichtten, bracht zij die inzicht in structuur mee naar het jonge huis, maar ook een scherp oog voor de klant, het verhaal en de vormgeving. De collecties vertolken haar verbeelding; de strategische beslissingen weerspiegelen zowel haar voorzichtigheid als haar durf. Hoewel haar naam minder op de voorgrond staat dan die van haar echtgenoot, is haar stempel op de hele Maison voelbaar. Het verhaal van Anne vertelt een andere manier om macht uit te oefenen: met bescheidenheid, maar zonder ooit haar plaats op te geven.

L’Éventail – U bent afgestudeerd in de economische wetenschappen en hebt in de banksector gewerkt. Wat houdt u over van dat eerste leven?

Anne Nihant – Mijn studies en mijn werk in de bank blijven waardevolle instrumenten om de onderneming te leiden. De chocolaterie is een prachtig project, maar heeft ook een financiële en menselijke realiteit: je moet teams aansturen, projecten leiden, hindernissen overwinnen. Ik hield me eerst bezig met kmo’s, later met grote bedrijven. Voordat ze over cijfers spraken, vertelden hun directeurs me hun verhaal, hun ambities, hun manier om de zaken te leiden. Ik heb geleerd om een activiteit in haar geheel te benaderen. Die ervaring voedde ook mijn verlangen om onafhankelijk te zijn en samen met Benoît iets op te bouwen.

– Hoe heeft u uw plaats gevonden in een wereld die gedragen wordt door Benoîts passie voor chocolade?

– Onze rollen zijn ontstaan vanuit verschillende gevoeligheden. Benoît richt zich op de productie, de grondstoffen, de machines, de verwerking van de boon en het roosteren. Hij heeft een zeer precieze visie op het product en het vakmanschap. Mijn blik gaat meer naar de klant: wat zal hij voelen, willen zien of proeven? Hoe presenteren we hem de dingen? Onze benaderingen stemmen meestal overeen, maar dat verschil dwingt ons soms om de juiste beslissing te zoeken, trouw aan wie we zijn.

– De collecties ontstaan vaak op uw initiatief. Wat is uw vertrekpunt?

– Eerst een ervaring, een gevoel, een verhaal dat verteld moet worden. Ik noteer enkele woorden, maak een schets en bespreek die onmiddellijk met Benoît. Hij voelt aan wat hem raakt en helpt me een richting te bepalen. Hij brengt ook de technische beperkingen van het product en de grondstof in. Die lijken de creatie soms te hinderen; in werkelijkheid dagen ze haar uit en dwingen ze haar om nauwkeuriger te worden. Vervolgens zoeken we naar vormen, geuren, texturen, glad of ruw, de ruwe of bewerkte boon. Alles moet bijdragen aan het oproepen van een emotie.

– Welke plaats neemt design in binnen die ervaring?

– De verpakking moet altijd de chocolade dienen. Doosjes en verpakkingen vertolken op hun eigen manier de emotie die de chocolade oproept en zetten het verhaal verder. Om die wereld tot uiting te brengen, geef ik de voorkeur aan ruwe materialen met een textuur. Zo hebben we onder meer reliëfdruk gebruikt voor haar sensualiteit, voor wat ze toevoegt via het tastgevoel. Design mag nooit de bovenhand nemen op het product: het leidt de klant gewoon iets verder in de beleving.

– U plaatst de dialoog centraal in uw manier van leidinggeven. Hoe verzoent u dat met strengheid?

– Voor mij staan die twee niet tegenover elkaar. Door uit te leggen waarom we dingen op een bepaalde manier doen, wat de rol van iedereen is en welk doel we delen, bereiken we echte nauwgezetheid. Wanneer de teamleden het project begrijpen, vinden ze hun plaats en zin in wat ze doen. Dat geldt voor de productie, maar ook voor de boetieks en de manier waarop ons universum wordt verteld. De dialoog laat iedereen in dezelfde richting vooruitgaan.

– U hebt soms de identiteit van de Maison boven een snelle groei gesteld. Welke weigering heeft u het meest getroffen?

– In onze begindagen stelde een groot Japans warenhuis ons een zeer belangrijke bestelling voor voor Valentijnsdag. Financieel was dat bijzonder interessant, maar het label situeerde zich niet in het absolute topsegment. In Japan wisten we echter dat een slechte positionering bij de start ons zou beletten de huizen te bereiken waarnaar we streefden. Het was hartverscheurend, maar we hebben geweigerd. Twee of drie jaar later ontmoetten we de partner die ons introduceerde waar we het wilden. Soms moet je nee durven zeggen om trouw te blijven aan je project.

– De Maison draagt de naam en het gezicht van Benoît. Heeft die asymmetrie u ooit zwaar gewogen?

– Nee. De naamkeuze is het resultaat van een samenloop van omstandigheden en we hadden de gevolgen ervan niet ingeschat. Maar ik voel me erkend: door Benoît, die me altijd betrokken heeft en niet alle plaats voor zichzelf wil opeisen, door ons team, onze klanten en onze partners. We lanceren voortdurend ideeën, zonder angst om beoordeeld te worden. Sommige komen niet door Benoîts filter, andere niet door de mijne. Wat overblijft en onze discussies doorstaat, is meestal het juiste. En ik heb nog veel plannen achter de hand. We moeten afwachten welke ons allebei zullen overtuigen.