Henri Leysen (1951-2026): het overlijden van de laatste juwelier van het Hof

Henri Leysen is op 6 september 2026 op 75-jarige leeftijd overleden. Met hem verdwijnt het menselijke gezicht van een van de oudste dynastieën van Belgische juweliers, opgericht in 1855, waarvan de historische structuur eind 2025 failliet ging voordat het Huis haar activiteiten onder een nieuwe structuur voortzette. Portret van een meester-juwelier die de pracht en praal van het Hof, de beloften van de globalisering en de brutaliteit van de boekhoudkundige balansen heeft doorkruist.

Er schuilt iets bijzonder wreeds in de samenloop van de data. Henri Leysen verliet de raad van bestuur van Joaillerie Leysen frères in maart 2025. Het faillissement van de historische structuur werd uitgesproken in december 2025. En het was in september 2026, amper enkele maanden na deze dubbele ontknoping, dat hij op 75-jarige leeftijd overleed. De avondstond van een man en het einde van een belangrijk hoofdstuk in de geschiedenis van het huis vallen samen in dezelfde kalender.

De herdenkingsplechtigheid vond plaats op 11 september 2026 in het Crematorium du Champ de Court, in Court-Saint-Étienne, in Waals-Brabant. Twee dagen later publiceerde Joaillerie Leysen op haar sociale media een sober bericht: “Met diepe droefheid betreurt Joaillerie Leysen het overlijden van de heer Henri Leysen. Erfgenaam van een lange lijn van juweliers.” Deze korte formule, zonder franjes, zegt het essentiële: de afstamming, de overdracht en het verdwijnen van degene die decennialang een van de generaties van deze dynastie belichaamde.

Zes generaties, één meesterteken

Maison Leysen ontstond in 1855, toen Louis Leysen in Brussel zijn “Fabrique de Bijoux” opende. In 1920 vestigden zijn kinderen zich in het hart van de hoofdstad, in een gebouw in de Kippenmarkt ontworpen door architect Adrien Blomme — een gebouw dat vandaag is opgenomen in de inventaris van het bouwkundig erfgoed van Brussel. In 1950 namen Jacques en Pierre Leysen de fakkel over en trokken zij een elitecliënteel aan. In 1972 was het Henri, zoon van Jacques, die toetrad tot de geschiedenis van het huis.

De communicatie van Leysen presenteerde hem als vertegenwoordiger van de vijfde generatie. Andere documenten maken melding van zes generaties — een bewuste ambiguïteit, verbonden met het feit dat het huis haar overdracht altijd heeft gemeten aan de hand van passie evenzeer als aan directe afstamming.

Henri Leysen had een eenvoudige filosofie: elke klant is uniek, elk sieraad moet bij hem of haar passen. Alle stukken kwamen uit de Belgische ateliers van het huis, opgebouwd rond een centrale steen — robijn, saffier, smaragd, witte of gele diamant. De signatuur: een meesterteken in de vorm van een lelie, gegraveerd in goud of platina, discreet en absoluut.

De Zavel, het Paleis, het Hof

In 1982 vestigt Henri Leysen zich op de Grote Zavel, het Brusselse epicentrum van de prestigieuze juwelenkunst. Hij is dan al houder van de titel van Hofleverancier van België, een titel die hem persoonlijk werd toegekend in het begin van de jaren 80 als beloning voor een vakmanschap dat over meerdere generaties werd opgebouwd. De Belgische koninklijke familie, andere gekroonde hoofden en persoonlijkheden uit de meest besloten kringen behoorden tot de trouwe klanten van het huis, dat in alle omstandigheden dezelfde waarden koesterde: gastvrijheid en discretie.

In 2005 zetten Henri en zijn kinderen een nieuwe stap met de opening van de boetiek “L-Square” op nummer 32 van de Grote Zavel, gewijd aan een Haute Couture-collectie. Zeven jaar later brengt zijn zoon Maxime de juwelierszaak over naar de eerste verdieping van hetzelfde gebouw, in een ruimte van meer dan 200 m².

Een uitgesproken mening buiten de ateliers

Henri Leysen was niet de man om zich te beperken tot de gedempte stilte van de juwelierszaak. In oktober 2020 hekelde hij in L’Apéro de L’Echo een bestuur dat “hen straft die de normen respecteren, maar fraudeurs nooit sanctioneert”. Met een glas bourgogne in de hand ging hij verder: “We worden geregeerd door bandieten.” Deze scherpe zinnen vloekten niet met zijn personage — ze waren er het natuurlijke verlengstuk van. Een baas met de handen in het goud en de ogen op de realiteit.

Hij had ook een passie voor mooie mechaniek. Als verzamelaar en deelnemer aan autorally’s zag hij in oldtimers wat hij in juwelen zag: vakmanschap, tijd, overdracht.

De overname en het faillissement

In april 2017 verwerft de Chinese groep Tesiro (Tongling Jewelry), via haar dochteronderneming in Hongkong, 81% van het kapitaal van Leysen voor 4,35 miljoen euro. Het jaar daarop kopt de Belgische economische pers dat “China zich twee Hofleveranciers cadeau doet” — Wolfers en Leysen. Het project is aantrekkelijk op papier: de Aziatische markt veroveren door te kapitaliseren op het prestige van twee koninklijke namen. Vertegenwoordigers van de Chinese groep treden dan toe tot de raad van bestuur. Henri Leysen blijft bestuurder via de vennootschap Riley Research tot maart 2025.

De financiële realiteit zal harder zijn dan de uitgesproken ambities. De rekeningen van Joaillerie Leysen frères tonen een voortdurende verslechtering: een omzetdaling van 38,5% in 2021, vervolgens 16,4% in 2022 en 50,5% in 2023. Het nettoresultaat gaat van −188.000 € in 2022 naar −386.000 € in 2023. Het eigen vermogen wordt negatief. De netto financiële schuld bereikt 1,15 miljoen euro. Op 10 december 2025 spreekt de rechtbank het faillissement uit en stelt een curator aan, Sarah Benali. De historische vennootschap die de juwelierszaak exploiteerde, wordt failliet verklaard.

Een erfenis met twee gezichten

Wat Henri Leysen nalaat, is in verhouding tot wat hij heeft beleefd: aanzienlijk en complex. Aan de ene kant een ambachtelijk vakmanschap dat over zes generaties is doorgegeven, een titel van Hofleverancier gegraveerd in de geschiedenis van de Belgische luxe, een meesterteken dat zowel in privécollecties als in de herinnering van de Zavel zal blijven voortbestaan. Aan de andere kant het schoolvoorbeeld van een Europese familiestructuur die verzwakt is na haar internationale openstelling — gevangen tussen de beloften van Aziatische expansie en de financiële moeilijkheden van een historische onderneming die te klein was om de schok van de transitie op te vangen. Het faillissement daarvan betekende echter niet het verdwijnen van het Huis: een nieuwe structuur heeft de fakkel in 2026 overgenomen.

Henri Leysen was dus getuige van het einde van de historische vennootschap die hij lang had belichaamd, maar ook van de aanzet tot een nieuw hoofdstuk voor de naam Leysen, alvorens op 75-jarige leeftijd te overlijden.