Schilderen om te overleven, schilderen om het onzegbare uit te drukken. Achter stille interieurs en verminkte figuren onthult het diep ontroerende werk van Monique Gies de sporen van een lang begraven trauma. Een late en duizelingwekkende creatie, ontdekt na haar dood als een bekentenis in beelden.
Na een leven in de middenklasse en een baan als schooldirecteur, sloot Monique Gies (1934-2022) zich op in een kleine slaapkamer om te schilderen. In zeer korte tijd maakte ze een honderdtal doeken: lege interieurs, halfopen deuren, onzekere belichting… Maar vooral onthoofde, uiteengereten of opgesloten poppen die zelfportretten worden. Deze beelden materialiseren een begraven trauma: ze werd als kind verkracht, een herinnering die haar lichaam probeerde te vergeten. De doeken lijken verstoken van menselijke aanwezigheid, maar maken het onzichtbare en de pijn tastbaar. Pas na haar dood begreep haar dochter dat deze werken een poging waren om het verhaal te vertellen van wat haar had vernietigd, zonder het ooit te verbergen, door middel van het schilderen zelf.
Vous aimerez peut-être
Informations supplémentaires
Publicité
