"La Petite Annonce faite à Marie" in het Théâtre du Parc: herinnering op het podium

Het thema van Le Parc’s nieuwste toneelstuk kan verontrustend lijken: een zoon bezoekt zijn bejaarde moeder, die haar geheugen kwijt is. Gedurende dit korte stuk zal hij onvermoeibaar proberen haar te herinneren aan de gebeurtenissen in haar leven en daarmee aan de realiteit van hun gedeelde bestaan. Een doorschijnend scherm wordt gebruikt om de sleutelmomenten te illustreren die uit het geheugen van de moeder verdwenen zijn: de kindertijd, de slaapzaal en refter van de kostschool, de oorlog, de geboorte, de verlating van de vader… Talrijke scènes waarin de sneeuw blijft vallen en het haveloze gezicht van een stokoude vrouw en dat van een klein meisje met een verbaasde blik afwisselend verschijnen. Een visueel universum gehuld in nostalgische droefheid, dankzij de belichting van Allan Beurns en de video’s van Fabian Finkels.

Danseres-choreografe Michèle Anne De Mey speelt Marie, de honderdjarige moeder wier herinneringen zijn vervaagd en die zelfs haar zoon niet meer herkent. Ze weet het wankelen van een oude vrouw om te zetten in een aangrijpende, zeer symbolische choreografie. Voor de muziek is het de briljante instrumentaliste-concertiste Julie Delbart aan de piano. Haar spel begeleidt, of liever leidt, deze pogingen om de herinnering aan vergeten momenten te doen herleven. Fabien Finkels speelt de zoon die een volslagen vreemde is geworden voor zijn moeder. Op een paar tirades na is hij het enige personage in het stuk dat de tekst moet spreken, wat hij met talent doet. Hij zingt ook en speelt gitaar. Tot slot is er countertenor Logan Lopez Gonzalez, met zijn prachtige, kristalheldere stem, die de zorgassistent van de residentie speelt.

Opnieuw is het Théâtre du Parc ons verblijd met een voorstelling van de hoogste kwaliteit. En opnieuw zal het publiek waarschijnlijk in de wolken zijn, zoals het enthousiasme van het publiek op de openingsavond doet vermoeden. Deze keer zal de taak echter niet zo gemakkelijk zijn. Hoewel eeuwig actueel, is het onderwerp van het stuk niet het meest aantrekkelijke. Onze tijd heeft weinig op met personificaties van ouderdom, en nog minder met seniliteit. Dit is ver verwijderd van de spectaculaire producties, de groots geënsceneerde historisch-romantische saga’s waar het Parc ons aan gewend is. Dit is een intiemer werk. Het is gebaseerd op de gelijknamige roman van Thierry Debroux.

Het boek is geschreven in de eerste persoon en is een lange smeekbede, een hartenkreet aan zijn moeder om zich haar eigen leven te herinneren. Het is dus logisch dat hij de toneelbewerking van haar boek heeft begeleid. Maar dit zal een journaliste misschien niet bevallen die onlangs een venijnige aanval lanceerde op het management van de directeur van het Parc. Ze bekritiseerde onder andere zijn alomtegenwoordigheid en bijna-exclusiviteit in toneelstukken waarvan hij vaak de auteur, bewerker en/of regisseur is en waarin zijn vrouw vaak speelt. Als deze feuilliste er in de 17e eeuw was geweest, zou Molière een velddag hebben gehad. Haar critici negeren een van de fundamentele vereisten van het runnen van een theater: publiek binnenhalen en aan hun verwachtingen voldoen, iets waar de eigenaar van de emblematische Brusselse locatie perfect in slaagt. Thierry Debroux is ongetwijfeld een belangrijke figuur in de wereld van het Franstalige theater, en we zouden blij moeten zijn om hem op een Belgisch podium aan het werk te zien.