Barbara De Pauw op Art Brussels: twee nevelige verduisteringen bij Guy Pieters

In het hart van hal 5 van Brussels Expo onthult Barbara De Pauw twee werken die een nieuwe fase in haar praktijk inluiden: Éclipse Nébuleuse – Blue Core 05h 35m 17s | -05° 23′ en Éclipse Nébuleuse – Nebula Bloom 07h 36m 01s | +01° 56′. Beide behoren tot zijn meest recente serie, L’Ode aux nébuleuses, ontwikkeld tussen 2025 en 2026, en betreden het internationale beurscircuit onder auspiciën van galerie Guy Pieters, die de kunstenaar al enkele jaren vertegenwoordigt.

Noyau et expansion : un diptyque cosmique

Elk van deze stukken belichaamt een polariteit van creatie. Blue Core, dichter en strakker, roept een kern in formatie op, een geconcentreerde energie die naar zijn eigen bevrijding streeft. Nebula Bloom, aan de andere kant, ontvouwt zich in een meer organische, bloemige expansie, die de bloei van een nevel in de oneindige ruimte nabootst. Samen vormen ze een poëtisch tweeluik over de geboorte van licht en materie in het proces van wording, waarin elk stuk, in de eigen seriële logica van de kunstenaar, zijn eigen unieke aura ontwikkelt als onderdeel van een groter geheel.

Deze sculpturen maken gebruik van de ChromaLuxe printtechniek, een high-definition print op aluminium die de werken hun karakteristieke helderheid en diepte geeft. Elk met een diameter van 120 centimeter en geproduceerd in een oplage van drie, ontvouwen ze lichtgevende lagen die uit het centrum barsten als scherven van de kosmos die op de kijker worden geprojecteerd. Dekunstenaar, wiens praktijk evenveel leent van picturale abstractie als van hyperbewerkte digitale fotografie, probeert het precieze moment vast te leggen waarop het onzichtbare waarneembaar wordt, en waarop licht, bijna materie, het mysterie van het universum transformeert in een gevoelige ervaring.

Een reis tussen contemplatie en duizeligheid

Barbara De Pauw, opgeleid aan de Académie des Beaux-Arts in Brussel en vervolgens aan de ULB, begon in de jaren 2010 een praktijk te ontwikkelen die zich richt op licht, kleur en hemelverschijnselen, waarbij ze zich baseert op het werk van Mark Rothko, James Turrell en Hiroshi Sugimoto. Ze is gefascineerd door nevels als metaforen voor creatie en wedergeboorte. Haar doel is om de kijker in hetwerk te trekken en hen te confronteren met hun eigen reflectie in een quasi-meditatieve ervaring. Deze twee nevelverduisteringen zijn volledig in lijn met deze ambitie: het beschouwen van de kosmos tot een intieme handeling maken.