Charlotte Abramow: Afscheid van Maurice of de gloed van veerkracht

Charlotte werd op zestienjarige leeftijd opgemerkt door Paolo Roversi tijdens de Rencontres d’Arles. Ze studeerde af aan Gobelins in 2015 en kwam in de belangstelling dankzij haar videoclips voor Angèle(Balance ton quoi, La Loi de Murphy),
Charlotte Abramow
is pas tweeëndertig maar heeft al een unieke signatuur. Als fotografe en filmmaakster heeft ze een zeer coherent universum opgebouwd dat tegelijkertijd pop, teder en politiek is. Voor haar is kleur taal. Spel is een kritische houding. Humor is een vorm van verzet. Ze manipuleert de codes van reclame en muziekvideo’s om ze te kapen, door in elk beeld een symbolische lading te stoppen, een impliciete claim. Wat luchtig of naïef lijkt, is in feite geladen met een bitterzoete helderheid. Door de lichamen die ze laat zien (onvolmaakt of getekend door ervaring), de taboes die ze aanvecht en de verhalen die ze deconstrueert, stelt ze de norm en haar mechanismen van uitsluiting ter discussie. Ze spreekt over vrouwenlichamen zonder ze te bevriezen, over seksualiteit zonder ze toe te wijzen, over het einde van het leven zonder het te dramatiseren. Het is in deze verstrengeling dat de kracht van haar werk ligt.

Vaarwel, Maurice

Zeven jaar na de publicatie van het boek
MAURICE, Tristesse en Rigolade
komt dit even aangrijpende als eigenzinnige project voor het eerst tot leven aan de muren. Het is een tentoonstelling waar je ogen van gaan glinsteren en je hart sneller gaat kloppen. In dit project, net als in The Real Boobs en Les Passantes, bevestigt Charlotte Abramow haar vermogen om het intieme te sublimeren en er een collectieve spiegel van te maken. De fotografe neemt ons zachtjes bij de hand en leidt ons naar het nog steeds taboegebied van het levenseinde, waarbij zehumor enliefde introduceert. Ze viert haar vader, Maurice, en via hem brengt ze onze eigen rouw en al die nooit gezegde afscheidsbrieven aan de oppervlakte.

In tegenstelling tot een maatschappij die ouderdom camoufleert en ziekte ontwijkt, pakt Charlotte Abramow het onzichtbare aan door een heldere maar heldere blik te werpen op de slijtage van de laatste jaren, de onhandige gebaren van steun, de duizeling van verlies… door een beroep te doen op spot, het absurde en poëzie. De titel MAURICE, Tristesse et Rigolade zegt het al: de droefheid van het verval gekleurd door uitbarstingen van kinderlijk gelach. Het lichaam wordt niet gereduceerd tot breekbaarheid, maar wordt levende materie, opnieuw geïnvesteerd door genegenheid.

MAURICE, Tristesse et Rigolade est une déclaration d’amour en technicolor. Un récit visuel entre documentaire et fable pop, où les couleurs claquent, les cadrages surprennent et les émotions débordent. À travers les yeux de sa fille, le départ de Maurice se dissout dans le rêve, tel un passage feutré entre ici et ailleurs, adouci par une esthétique surréaliste qui désamorce la brutalité du départ en l’enveloppant d’un dernier éclat de vie et de lumière.

Photo de couverture : © Charlotte Abramow