Liefde in de stad

Sprite(Martin Jauvat), 25 jaar, woont bij zijn moeder. Hij heeft een rijbewijs nodig en om dat te kunnen betalen, moet hij werken. Uiteindelijk wordt hij ingehuurd door een start-up die gespecialiseerd is in het ‘s nachts opruimen van feestjes. Maar hoe komt hij ‘s avonds laat op zijn werk in een slecht bereikbare buitenwijk zonder openbaar vervoer? Op aanraden van Marie-Charlotte(Emmanuelle Bercot), zijn rij-instructrice, schrijft hij zich in voor een app om jonge vrouwen te verleiden die in de buurt van zijn werkplek wonen. Maar Sprite is niet echt een verleider…

Eventail.be – Hoe ben je op het idee gekomen voor de baise-en-ville, een nogal ouderwets voorwerp, niet?
Martin Jauvat – In feite zei een vriend die me op een dag zag met een tandenborstel in mijn tas tegen me « Oh, je bent met je baise-en-ville? Ik wist niet wat het was. Toen realiseerde ik me dat ik al jaren een city shag heb zonder het te weten, want ik heb altijd mijn tandenborstel, tandpasta en zeep bij me. In feite symboliseert dit object mijn ervaring van de buitenwijken. Het gevoel dat je niet weet waar je gaat slapen. Die angst dat je vast komt te zitten in de laatste trein of dat je afhankelijk bent van anderen… Daar ben ik mijn hele leven mee bezig geweest. Helaas heb ik meer uren op de Noctilien doorgebracht dan in de bioscoop. En mijn vader nog meer. Het idee van een ‘city fuck’ is achterhaald. Niemand van mijn generatie weet er iets van. Het concept fascineerde me en ik besloot er een film over te maken.

– Je pakt het thema mannelijkheid aan als je vijfentwintig bent
– Dat is wat ik probeer te doen in de film en in het leven. Wat betekent het om een jongen te zijn? Wat betekent mannelijkheid? Dat zijn vragen die ik mezelf stel. De relatie met libido die ik in mijn persoonlijke leven belichaam, zet ik om naar het scherm. Betekent man zijn dat je absoluut wilt neuken? Is het niet mogelijk om een man te zijn zonder seks te hebben? Dat is wat ik in de film laat zien. Dat is mijn standpunt. Seksueel sterk en actief zijn wordt gezien als een essentieel element van mannelijkheid. Ik vind dit erg giftig en ik probeer deze clichés te deconstrueren in mijn films, maar ook in mijn persoonlijke leven. Er zijn echter veel problemen met mannen, vooral nu als het gaat om man-vrouwrelaties. Hoewel het altijd heeft bestaan, praten we er nu niet meer over.

– Vind je dat we tegenwoordig genoeg over jonge mannen praten?
– We praten er te veel over, of slecht. 25-30 is een belangrijke leeftijd, een belangrijke leeftijd, maar we zijn niet geïnteresseerd in de middenklasse. We richten ons alleen op jongeren in de buitenwijken, hun moeilijkheden en het geweld. In mijn film is de moeilijkheid van het leven stil. Wij jongeren uit de middenklasse hebben ook problemen. Ik kom zelf uit die klasse. Ik zie mezelf geen verhalen vertellen over mensen die te ver van me af staan. Ik zou me niet op mijn plaats voelen, ik zou de indruk krijgen van culturele toe-eigening, van het vertellen van een verhaal dat niet van mij is. En ik denk dat ik films moet maken die weerspiegelen wat ik heb meegemaakt of gevoeld, of een situatie die mij persoonlijk raakt. Als ik dat niet doe, ga ik kapot. Er worden minder films gemaakt over jongeren tussen de 25 en 30 jaar, en ik heb het geluk dat ik op vrij jonge leeftijd ben begonnen met het maken van een film, dus ik kan het hebben over een generatie waar ik echt deel van uitmaak, in real time. Dat is uiterst zeldzaam.

– Hoe heb je Emmanuelle Bercot overgehaald om Marie-Charlotte te spelen?
– Ik had haar nog nooit in een film zien acteren. Ik heb naar heel wat interviews van haar geluisterd. In dit soort oefeningen is ze zichzelf. Ik hou van de manier waarop ze praat. Ik stuurde haar het script en deed haar een stevig aanbod:  » als je ja zegt, ben jij het. Er is geen casting, er is niets. « Toen we elkaar voor het eerst ontmoetten, was ik degene die de casting deed. En het klikte meteen heel goed tussen ons. Toen ze ja zei tegen mij voor de rol van Marie-Charlotte, was ik opgelucht omdat ze belangrijk was voor de film. Als ik me daarin zou vergissen, zou Baise-en-ville waardeloos zijn.

– Is Marie-Charlotte verliefd op Sprite?
– Nee. Dat is precies waar de film over gaat. Je kunt heel hecht zijn en iets sterks delen zonder dat het liefde is. Daarom zegt Marie-Charlotte aan het einde: « Ik had toch gelijk om je niet te neuken. De film laat zien dat liefde niet de enige vorm van relatie is, vooral niet tussen een jongen en een meisje of een jongen en een jongen. Het gaat niet alleen om seksuele consumptie. Het is een beetje een waarheid als een koe, maar je moet gelukkig kunnen zijn zonder verliefd te zijn. Als je van iemand afhankelijk bent, is je relatie al verrot.

– En voor de rol van de vader dacht je aan Michel Hazanavicius?
– Ik ontmoette hem op het Alès Festival. Hij had mijn vorige film Grand Paris gezien. Hij stuurde me een geweldig bericht om me te feliciteren. Ik had Jacky au royaume des filles (Riad Sattouf, 2014) gezien waarin hij een vrij grote rol had. Toen ik aan Baise-en-ville werkte, had ik nog niet echt nagedacht over de rol van vader, die een belangrijke rol is. We hebben elkaar ontmoet en zijn maatjes geworden. De man is te aardig, te grappig. Dus ik stelde voor om samen te werken en hij was er helemaal weg van. Ik denk dat hij blij was om te komen kijken hoe het er op mijn set aan toe ging.

– Heb je altijd al films willen maken?
– Nee, ik denk het niet. Toen ik klein was, wilde ik schrijver worden. Ik hield van schrijven en verhalen vertellen. Daarna is schrijven meer solitair, maar misschien, als mijn sociale batterij echt leeg is, kan ik er aan beginnen. Op dit moment geniet ik ervan. Ik begon een groot filmliefhebber te worden toen ik 15 was, maar ik durfde me niet eens voor te stellen dat het ooit met mij zou kunnen gebeuren. Ik censureerde mezelf. Maar toen ik 20 of 21 was, begon ik mezelf vragen te stellen over regisseren. En ik maakte mijn eerste korte film toen ik 22 was. En toen heb ik toegehapt.