Zoeken naar tag "Bioscoop"

In de film van Alice Douard staat een koppel op het punt te bevallen van hun kind. “Des preuves d’amour” is gebaseerd op een medische situatie. Parijs, 2014. Nadia (Monia Chokri) staat op het punt te bevallen van een baby die is verwekt met medisch geassisteerde voortplanting (MAP). Haar partner, Céline (Ella Rumpf), moet het langdurige adoptieproces van het kind doorlopen. Afgezien van het quasi-documentaire aspect heeft Alice Douard (die in 2024 een César won voor haar korte film “L’Attente”) een prachtige eerste film gemaakt over hoe het is om ouder en co-ouder te zijn, op het kruispunt van het intieme en het politieke. Dit zijn de twijfels, vooroordelen en geboden waar Noémie Lvovsky met ons over praat.

Hier zijn onze twee favorieten van de maand: “L’intérêt d’Adam” van onze landgenote Laura Wandel en “Nino”, de eerste speelfilm van de Franse regisseuse Pauline Loquès. Het gaat over ziekte en weer tot leven komen.

Lucas Belvaux bewerkt zijn gelijknamige (eerste) roman (Ed. Alma, 2022, Prix Claude Chabrol, Prix Régine Desforges). Een klopjacht waarin de naderende dood vreemd genoeg naar het licht leidt. Interview met Lucas Belvaux.

Met “Une langue universelle” creëert de Quebecse filmmaker Matthew Rankin een grappige komedie die zich afspeelt in de Canadese stad Winnipeg, waar iedereen Farsi spreekt!

Laurent Cantet en Robin Campillo schilderen een portret van Enzo die geconfronteerd wordt met de harde realiteit van de wereld. Het is het verhaal van twee verstrengelde gevoeligheden. “Enzo” was de laatste speelfilm van Laurent Cantet, die op 15 april 2024 overleed aan kanker. De film werd uiteindelijk geregisseerd door zijn vriend Robin Campillo. Ontmoet de regisseur.

In “La Venue de l’avenir” vertelt Cédric Klapisch het verhaal van een familieavontuur dat zich beweegt tussen het heden en het Parijs van de 19e eeuw. Het volgt vier verre neven (Vincent Macaigne, Julia Piaton, Abraham Wapler, Zinedine Soualem) die een oud huis hebben geërfd. Hun zoektocht leidt hen naar hun voorouder Adèle (Suzanne Lindon). Adèle verlaat Normandië om haar moeder in Parijs te zoeken. Ze ontmoet twee ontluikende kunstenaars (Paul Kirscher en Vassili Schneider). Suzanne Lindon verplaatst haar personage in het artistieke milieu van de late 19e eeuw met grote oprechtheid. Ontmoet haar op de Croisette.

De Belgische filmmaker, schrijfster en kunstenares Chantal Akerman staat centraal in deze eerste grote tentoonstelling in Lissabon (opgezet in samenwerking met Bozar).

Een mooi palmares van een evenement dat electrificeerde door zijn stoutmoedigheid Een dag zonder elektriciteit. Meer dan 160.000 huizen werden geïsoleerd. Had de stroomstoring de slotceremonie van het festival in gevaar kunnen brengen? Nooit eerder vertoond. Tegen alle verwachtingen in ging zaterdagavond het licht weer aan. De jury, voorgezeten door de Franse actrice Juliette Binoche en met onder andere haar Amerikaanse tegenspelers Halle Berry en Jeremy Strong, velde vroeg in de avond haar oordeel.

Een van de meest langverwachte films van het Festival is “The Chronology of Water” (Un certain regard selection), de eerste speelfilm geregisseerd door Kristen Stewart en geproduceerd door Ridley Scott zelf. De film, gebaseerd op de gelijknamige memoires van Lidia Yuknavitch (gespeeld door Imogen Poots), volgt Yuknavitch terwijl haar veelbelovende carrière ontspoort door drugs en alcohol. Ze slaat zich er uiteindelijk doorheen, wordt een succesvol schrijfster en werkt samen met Ken Kesey aan zijn roman Caverns (Jim Belushi, perfect). Quasi-experimenteel, vol cerebrale beelden en sonische herinneringen, dompelt “The Chronology of Water” ons onder in onuitsprekelijke pijn en trauma.

De dubbele poster met Jean-Louis Trintignant en Anouk Aimée in Claude Lelouch “s ‘Un homme et une femme’, winnaar van de Palme d” Or 1966, is een ontroerend gezicht. Een symbool van eenheid in de 7e kunst. Toeval? De 18 maanden voorwaardelijke gevangenisstraf van Gérard Depardieu voor mishandeling wierp dinsdag een schaduw over de opening van het Festival van Cannes. De show gaat door. Tussen lichtheid en ernst.

In “My Sunshine” roept de 28-jarige Japanse filmmaker Hiroshi Okuyama op delicate wijze de ambivalentie van adolescentie op, tegen de achtergrond van een smetteloze ijsbaan en de besneeuwde landschappen van het eiland Hokkaido. Een puur poëtisch wonder, als een sneeuwvlok. “My Sunshine”, gepresenteerd in de sectie “Un certain regard”, zou een prijs verdiend hebben. Ontmoet Hiroshi Okuyama op de Croisette.

De première van Bridget Jones folle de lui, in de Cinés Wellington in Waterloo, werd georganiseerd op initiatief van Corinne Hizette, ten voordele van “Un fruit et un potage par jour” (Een vrucht en een soep per dag) van de vzw Rise for Kids. Dit programma is bedoeld om de voedselongelijkheid tussen kinderen te verminderen en hen bewust te maken van de noodzaak van een gezonde en evenwichtige voeding. DR