“Tijdloze overblijfselen”: het geheugen opnieuw uitgevonden in Knokke

Een tentoonstelling op een gedenkplaats

In een boerderij uit 1335, nu omgetoverd tot een levende culturele ruimte, organiseert CWART deze zomer de tentoonstelling Tijdloze Overblijfselen. Georganiseerd in samenwerking met Galerie Grègeneemt dit curatoriële voorstel de geschiedenis van de locatie onder de loep en brengt deze weer in beweging. De tentoongestelde kunstenaars – variërend van beeldhouw- en schilderkunst tot performancekunst en textielinstallaties – bieden een frisse kijk op de sporen van het verleden, die niet worden gezien als bevroren overblijfselen maar als de kiem van een veranderende verbeelding.

Vier kunstenaars, een dialoog met sporen

Met zijn totemfiguren en lichamen in spanning roept Chidy Wayne een organisch geheugen op, dat bestaat uit innerlijke strijd en overdracht. Het is niet alleen een kwestie van kijken naar het verleden,“zegt hij, ” maar de zekerheid dat alles wat we zijn geweest nog steeds pulseert in wat we zijn en wat we zullen worden. Conrad Willems is geïnteresseerd in cycli van opbouw en heropbouw. Door te spelen met sculpturale modules onderstreept hij de kwetsbaarheid van sociale en artistieke structuren en stelt hij dat “spel essentieel is, niet alleen voor artistieke creatie, maar ook voor het creëren van een beschaafde wereld”. Laura Pasquino maakt gebruik van alledaagse landbouwvoorwerpen om abstracte vormen te creëren die doordrongen zijn van een stil geheugen: gereedschap, containers en vergeten gebaren worden narratief materiaal. Tot slot vangt Jana Cordenier het vergankelijke in doeken die op de grond worden gelegd en de natuurlijke afdruk van de plek verzamelen. Creëren,“zegt ze, ” betekent in het moment zijn, de tijd voelen vertragen, als een hangende beweging. Samen creëren hun benaderingen een gevoelige cartografie waarin het verleden is vastgelegd in materie, klaar om opnieuw te worden uitgevonden.

Een levende herinnering, tussen verleden en belofte

Tijdloze overblijfselen is niet nostalgisch of herdenkend. Het onderzoekt wat oude vormen ons nog kunnen vertellen en hoe hedendaagse kunst hun reikwijdte kan vergroten. Zoals historicus Pierre Nora ons eraan herinnert: “Herinnering is een altijd aanwezig fenomeen, een in het heden beleefde link tussen verleden en toekomst”. In die zin biedt detentoonstelling een gevoelige reflectie op overdracht, vergankelijkheid en de kracht van het fragment.