Jean-Benoît Ugeux: “Jongeren zijn steeds rijper”

Eventail.be – Ludovic is altijd goedgehumeurd. Hij lijkt in het leven van anderen te leven…
Jean-Benoît Ugeux – Ludovic is een architect die alles had opgebouwd, behalve zijn eigen leven. Dat was een beetje het idee. Ik wilde iemand die hyperactief is, die zich altijd met van alles bezighoudt, die veel repliek heeft, veel babbel. Maar eigenlijk merkte je dat hij uiteindelijk levenskeuzes had gemaakt waardoor hij wat naast de verwezenlijking van zijn eigen leven was beland. Hij stormt altijd vooruit.

– Het lijkt erop dat Ludovic ook een groot kind is. Vandaar zijn goede verstandhouding met de twee tieners?
– Ik wilde dat de twee tieners wat volwassener zouden zijn en dat Ludovic dat minder was. Zo is er een plek waar ze elkaar kunnen ontmoeten. Ludovic had dat soort kinderlijke ziel een beetje gecultiveerd. Je ziet dat hij zich amuseert, zelfs met zijn vriendin. Hij zit een beetje in een spel, in een leven dat vooral speels is.

– L’Âge mûr is een ambivalente titel. Ludovic is wat onvolwassen, terwijl de kinderen heel rijp zijn…
– Jongeren zijn steeds rijper, ergens. In deze wereld zijn ze min of meer verplicht om enorm veel geopolitieke, economische, ecologische factoren in rekening te brengen… U kunt niet langer een onnozel gansje zijn. Ludovic behoort een beetje tot de oude wereld waarin ook ik ben opgevoed volgens bepaalde principes: u moet een man zijn, slagen in uw sociale leven… Ik vond het interessant om die twee universa met elkaar te confronteren.

– Ludovic zegt: “maar ik heb toch wel het recht om cadeaus te geven!” Het is ontroerend en vreemd om dat te horen…
– Zijn enige manier om te communiceren is óf een overwicht op mensen te hebben — zoals met zijn kantoorgenoot —, óf absoluut cadeaus te geven. Ludovic had een vrij ruwe jeugd; hij groeide op in kleine sociale woonwijken. Hij zegt tegen zichzelf: nu kan ik tenminste, met geld, dingen voor mezelf kopen. En dus vlucht hij vooruit in een soort liberale vlucht. De kinderen zeggen hem dat ze niet voortdurend cadeaus nodig hebben. Eigenlijk kan het hun niet schelen; ze hebben andere waarden… Ik wilde een generatie vergelijken waarin sociaal succes centraal staat met die van jongeren die in een wereld zitten die zó in verandering is dat ze niet meer zo kunnen denken.

– Gaandeweg eigent Ludovic zich het vaderschap toe. Dat gevoel is nieuw voor hem…
– In het begin klikt het niet zo goed met de meisjes, vooral met de oudste, die niet bepaald een stiefvader nodig heeft. Maar Ludovic zal veel plezier beleven aan het vaderschap en vooral aan het doorgeven. Hij zal haar zijn passie voor architectuur, voor boeken toevertrouwen… Ze zullen momenten kunnen delen, elkaar wederzijds voeden. U voelt dat de band tussen Ludovic en zijn vader niet erg goed is geweest. Plots, wanneer hij vader wordt, tilt hij het tapijt op en beseft hij dat er enorm veel dingen waren die hij niet had opgelost.

– C’est votre premier long métrage de fiction. Pourquoi avoir attendu si longtemps ? Était-ce évident pour vous de tenir le rôle de Ludovic ?
– J’ai attendu longtemps parce que j’ai commencé la réalisation relativement tard. Avant cela, j’ai fait énormément de théâtre. En 2016, j’ai commencé la réalisation de courts métrages, de documentaires… ce qui m’a permis de mieux connaître mon travail, d’avoir une petite reconnaissance à l’étranger, de trouver un coproducteur en France… J’avais aussi envie de jouer Ludovic parce que je n’ai pas toujours les rôles que je rêve au cinéma. Ce n’est pas si difficile d’être des deux côtés de la caméra si on installe un protocole vraiment bétonné avec des gens qu’on connaît très bien.

– Enorm veel scènes zijn in de auto gefilmd…
– Met Julie, mijn co-scenariste, wilden we dat Ludovic geen appartement had, dat hij nooit thuis was. En inderdaad: de auto is het hoofddecor. Ludovic is niet aan het dolen. Maar hij is wel voortdurend in beweging, voortgedreven in een soort dolle race. De ontmoeting met de twee tienermeisjes zal een soort openbaring zijn waarbij Ludovic plots tegen zichzelf zegt dat hij niet langer echt zin heeft om dat leven te leiden.

– Nathalie zegt dat ze eigenlijk geen man meer nodig heeft in haar leven…
– Het was voor mij heel belangrijk om een vrouwelijke hoofdrol te kunnen schrijven waarvan het geluk helemaal niet afhankelijk was van mannen. Daarom is Nathalie een onafhankelijke vrouw. Ze aanvaardt de relatie met Ludovic, maar wanneer hij een plaats in het dagelijks leven begint in te nemen, zich met de kinderen begint bezig te houden…, weigert ze hem zich in háár leven te laten installeren. Nathalie is een vrouw die haar vrijheid heeft gevonden. Ludovic wil, op zijn beurt, meer. Nathalie beslist dan om de relatie stop te zetten. Ik vond het belangrijk dat ze bij Ludovic niet om wat dan ook kwam bedelen. Het is eerder hij die iets nodig heeft.

– Votre film est bilingue. C’était important pour vous ?
– J’aimais bien cette idée-là. J’ai vécu à Gand pendant deux ans avec une copine flamande et on parlait vraiment d’une langue à l’autre. Ayant travaillé dans le théâtre flamand pendant longtemps, j’ai vécu ce bilinguisme. Le film était une manière de raconter une particularité belge et bruxelloise, sans être dans le cliché que les Belges sont marrants parce qu’ils disent « une fois » ou qu’ils mangent des frites. L’idée était de pouvoir montrer vraiment cette réalité bruxelloise tout à fait singulière en Belgique.

L’Âge mûr, de et avec Jean-Benoît Ugeux. Avec Ruth Becquart, Laurent Capelluto, Catherine Salée, Elyséa Garrabos et Solàn Martinez. En salles mercredi 26 août 2026.