De Brusselse wijk om te verslinden

Tijdens de lunch vormt zich een rij voor een ramen-counter. Enkele meters verderop strekken twee meter lange Chinese noedels zich uit boven de borden, terwijl op het terras het lokale bier wordt besteld. In de naburige straten gaan laptops open naast matcha lattes, focaccia’s liggen naast gebakjes en gesprekken gaan moeiteloos over van Frans naar Engels, Nederlands of Italiaans. Welkom in Sint-Bonifatius, een klein kosmopolitisch gebied waarvan de culinaire aantrekkingskracht vandaag de dag de grenzen van het plein ruimschoots overschrijdt.

Il y a toujours eu, ici, un esprit de village. Une église reconnaissable, des terrasses serrées les unes contre les autres, des habitués qui se saluent et cette façon très ixelloise de mêler élégance sans raideur, brassage culturel et joyeux désordre. À deux pas de Matonge, de la Porte de Namur et de l’avenue Louise, Saint-Boniface est à la fois central et légèrement en retrait, comme protégé de l’agitation des grandes artères. On y vient rarement par hasard, mais souvent avec une idée précise de ce que l’on souhaite manger.

L’Asie en partage

La densité d’adresses asiatiques raconte à elle seule la métamorphose du quartier. Saint-Boniface est devenu une destination pour ceux qui aiment les bouillons parfumés, les pâtes étirées à la main, les assiettes à partager et les petits comptoirs spécialisés.

Chez Koku Ramen, les bols fumants attirent une clientèle fidèle, parfois prête à patienter pour s’installer dans cette minuscule adresse de la rue Saint-Boniface. À proximité, Little Tokyo : une cantine vivante et colorée, inspirée de la street food, où ramen et donburi entretiennent une atmosphère volontiers festive.

La Taverne de ZHAO, enseigne née en France et installée en Belgique depuis 2025, a quant à elle fait de ses spectaculaires biang biang sa signature. Ces nouilles chinoises larges et souples, annoncées comme longues de deux mètres, ont largement contribué à sa réputation sur les réseaux sociaux. Servies avec des sauces généreuses, elles associent effet théâtral et plaisir régressif.

Le voyage se poursuit chez Knees to Chin, dont les rouleaux de printemps ont renouvelé le genre avec fraîcheur, ou au Deuxième Élément, institution thaïlandaise du quartier. Ratz, tout droit sorti de l’imaginaire de Thierry Goor (voir interview en page 158), Yamato – installé depuis 1987 dans le quartier – et les autres comptoirs alentour complètent cette cartographie asiatique où chaque adresse défend son vocabulaire, du ramen traditionnel aux créations plus métissées. Ici, l’Asie n’est pas une tendance passagère : elle fait désormais partie de l’identité culinaire locale.

Een vleugje Italië

Sint-Bonifatius spreekt ook Italiaans… met de handen, uiteraard! Rondom het plein vormen de Italiaanse restaurants een tweede culinaire familie, variërend van populaire recepten tot eigentijdse decors. Mano à Mano blijft een van de vertrouwde adressen in de Sint-Bonifatiusstraat, terwijl Volta Supper Club pizza een meer nachtelijke en stedelijke setting geeft.

Iets verderop, in de Vredestraat, claimt Osteria Bolognese zijn wortels met een verfrissende oprechtheid. In dit kleine familierestaurant herinneren de verse producten en de pasta’s uit Bologna eraan dat de Italiaanse keuken raak schiet wanneer ze weerstand biedt aan complicaties. De zaal telt weinig tafels, wat de indruk van een kostbaar ontdekt adres alleen maar versterkt.

De aanwezigheid van de Laars staat op het punt een extra dimensie te krijgen met de aangekondigde komst van Sopra et Sotto, twee nieuwe adressen die zullen openen in de Bastiontoren, letterlijk boven – “sopra” – en onder – “sotto” – de pas geopende Kartell-winkel. Een opening die voor oktober is aangekondigd en de groeiende aantrekkingskracht van de wijk bevestigt bij zowel restauranthouders als bedenkers van “hospitality & design”-concepten.

Brasserieën van de nieuwe generatie

De wijk heeft echter niets van zijn voorliefde voor de brasserie verloren. Opgericht in 1979 en in 2025 door Nonante Folies in een nieuw jasje gestoken, is de Volle Gas een van de historische figuren: een levendige en typisch Brusselse zaak, waar men zowel komt om te eten als om het lokale leven te observeren onder het genot van een biertje. Deze traditie wordt vandaag de dag beantwoord door meer hybride plekken. Dat is het geval bij Moutarde, met zijn ongedwongen keuken en zijn zeer verleidelijke espresso Martini, die de overgang van lunch naar diner, en vervolgens van diner naar avond begeleidt. Titulus vervaagt ook de grenzen tussen wijnkelder, bar en restaurant. De natuurlijke dranken zetten de toon voor een lokale keuken die is ontworpen om te delen. Deze adressen vertellen een nieuwe manier van uitgaan: minder ceremonieel, spontaner, waar je binnen kunt stappen voor een drankje en kunt blijven voor gedeelde borden.

Onmogelijk om Savage, dat zijn vijfjarig bestaan viert en waarvan de mosgroene faience gevel meteen de toon zet, buiten beschouwing te laten. Op het bord een voornamelijk plantaardige formule, met de keuze voor een vlees- of visoptie. Een verleidelijke aanpak, zowel voor het oog als voor de smaakpapillen.

In een meer gastronomisch register markeert Cosmos de langverwachte terugkeer van chef Kevin Perlot, voorheen aan het roer van Vertige. Gehuisvest in een elegant geklasseerd gebouw in de Troonstraat, geeft zijn nieuwe restaurant vorm aan een persoonlijke en resoluut eigentijdse visie op de keuken. Groenten en zeevruchten staan centraal, terwijl vlees af en toe, naar gelang de suggesties, wordt geserveerd.

Aan het andere uiteinde van het spectrum cultiveert Elbow Lunch Counter het directe plezier en de geest van de Amerikaanse diner . Achter deze chromen toonbank serveert de New Yorker Tyler royale en troostrijke sandwiches. Pastrami glipt er tussen zachte eieren, gesmolten uien en pittige mosterd, terwijl de Reuben, de cheesesteak en de tuna melt een ongecompliceerde kaart completeren. De porties zijn copieus, de sfeer vrolijk Amerikaans en het decor lijkt rechtstreeks uit de Verenigde Staten geïmporteerd, met zijn draaibare krukken en open keuken die het spektakel van de bediening toont. Onbeperkt filterkoffie, huisgemaakte limonade, cinnamon rolls en donuts maken de reis compleet. Een eerlijk en smakelijk adres, ideaal voor een snelle lunch die geen concessies doet aan de eetlust.

Verderop, rond de Naamsepoort en de Naamse Straat, gaat de beweging verder op de Marnixlaan. Faubourg 21 verenigt met name Chaga, een gastronomisch restaurant hoog op de daken van de Marnixlaan, en Noisette, een goddelijk lichte en smakelijke kantine.

Koffie, matcha en smoothies

De wijk leeft nu al vanaf het krieken van de dag. De opkomst van speciaalkoffie en de matchacultuur trekt er een populatie van nomadische werkers, jonge ouders, studenten en creatievelingen aan die de koffiepauze opnieuw uitvinden.

Belga & Co, in de Ernest Solvaystraat, behoort tot de pioniers van deze Brusselse generatie die aandacht heeft voor de herkomst en branding van de boon. Terwijl Goods Bakery inzet op brood, viennoiserie en patisserie, en Tabi Loo (beide gelegen in de Vredestraat) het aanbod aanvult met zijn vegan producten.

Bigg Cake kiest op zijn beurt voor een royaler genot; terwijl de Zweedse keten Joe & The Juice zijn internationale en gezonde energie in het landschap injecteert. Daily Daily, het café gevestigd in het concept store Mayfair (Waterloolaan), Bouche, Tich (Naamse Straat) – met zijn plantaardige identiteit – of Eight (Peperstraat) presenteren elk een esthetiek waarbij de drank bijna even belangrijk is als het decor. Men komt er voor een perfect getekende cappuccino, een ijskoude matcha, een lichte lunch of enkele uren telewerken. En omdat er minstens één moest zijn, introduceert Muse in de wijk een concept dat helemaal van deze tijd is, op het kruispunt van een yoga- & Pilatesstudio en een coffee shop. La Fabrique en ville, genesteld in het Egmontpark, verlengt de wandeling in een groenere en rustgevendere omgeving.

Deze bruisende sfeer roept natuurlijk de vraag op naar evenwicht. Succes kan een wijk transformeren, soms zelfs de spontaniteit bedreigen die haar zo aantrekkelijk maakte. Maar Sint-Bonifatius en omgeving cultiveren voorlopig een zeldzame mix: instituten, vertrouwelijke adressen en nieuwkomers, toegankelijke restaurants en ambitieuzere ervaringen, keukens van elders… en dat alles met die onmiskenbare Brusselse gastvrijheid.

Men kan de dag beginnen met een speciaalkoffie, ‘s middags Chinese noedels delen, ‘s middags een gebakje nemen, bij zonsondergang een aperitivo bestellen en eindigen met een Belgische klassieker. En dat alles zonder meer dan een paar honderd meter af te leggen. Meer dan een wijk waar je goed eet, Sint-Bonifatius proef je hapje na hapje en terras na terras, langs zijn nieuwe of reeds gevestigde adressen.

Omslagfoto: © StandbildCA / Shutterstock.com