Het Zoute van Thomas de Bergeyck

Zoute Paper – Beschrijf ons uw eerste ontmoeting met Het Zoute.
Thomas de Bergeyck – Die gaat terug tot mijn vroege jeugd. Toen mijn ouders nog samen waren, brachten we onze zomers hier door, slenterend op de dijk en ijsjes etend. Ik bewaar de herinnering aan de fotosessies die we deden met de beroemdste fotograaf ter wereld, dat was « Bobichon ». Die man, toen al een zestiger, heel klein in mijn herinnering, fotografeerde ons, ik in short en sandaaltjes, de scheiding opzij zoals een koorjongen, en mijn ouders in de modus jong en mooi, mijn vader met de allure van Alain Delon en mijn moeder als een Cannes-sterretje, haar opgestoken in een mooie sjaal en strakke jeans. Een zeker idee van de zorgeloosheid van de jaren 80.

– Wat betekent Het Zoute voor u en voor uw familie?
– Het is vooral een heerlijke pauze in de drukte van ons leven in Brussel. Wanneer we hier aankomen, zelfs voor een weekend, worden alle zorgen onmiddellijk uitgewist en vervangen door veel futielere beslommeringen, zoals de boodschappen die we voor vanavond moeten doen of onze hond die dringend naar het strand moet! Meer serieus, elke keer dat ik hier aankom, zeg ik mezelf gewoon dat ik veel geluk heb met deze oase van geluk, dit stukje paradijs in mijn land, op een steenworp afstand van een dagelijks leven aan 180 per uur.

– Wat zijn uw sterke herinneringen hier, in Het Zoute?
– Er zijn er zoveel. Ik herinner me de woede van Monsieur Luc, de baas van het Luna Park op de dijk, die er niet tegen kon dat men hem urenlang kwam lastigvallen, tegen hem pratend terwijl hij zijn speelruimte moest bewaken. Op een dag kwam mijn broer het Luna Park binnen met een scooter om hem te tergen. Ik dacht echt dat hij de politie zou bellen! Spontaan denk ik aan Rose, die mijn grote liefde was op amper 14 jaar. Ik herinner me ook mijn ambities die zeer snel werden gedoucht door een sinistere realiteit: zij was mijn nicht! Het Zoute, dat zijn ook de vuurpijlen en andere grappen en grollen van de speelgoedwinkel « Pussicat ». De eeuwige Berlijnse bollen die we als kind slechts één keer per verblijf proefden. Of nog dat « bloemensupermarkt » dat ik met mijn neven organiseerde om indruk te maken op de andere kinderen van het strand. We hadden alles gekocht en verkochten de bloemen door ze op grootte te rangschikken, in zorgvuldig in het zand geconstrueerde « rekken ». De kinderen huilden omdat ze niets meer hadden. Ik bloos er vandaag nog van. Van schaamte.

– Beschouwt u zichzelf als Zoute-inwoner?
– Nee, niet in de strikte zin, ook al laat ik er vaak mijn ziel ronddwalen. Maar ik koester de hoop er meer tijd door te brengen wanneer mijn carrière stopt. Het Zoute is een permanente bron van inspiratie voor mij. Wanneer ik er ben, vind ik altijd gemakkelijker mijn ideeën voor columns, onderwerpen om te behandelen, zelfs boeken om te schrijven. En dan is het strand ook de gelegenheid om me in mijn lectuur te verdiepen, die ik hier anders geniet.

– De slogan van Zoute Paper is « The Center of the World Newspaper ». Het Zoute is het centrum van wat voor u?
– Het is geen centrum, het is een spiraal die oneindig zou draaien. Wanneer men erin treedt, wordt men meegesleurd in een soort draaikolk van plezier die alles met zich meeneemt. De herinneringen, de momenten met het gezin, het delen met vrienden en de ansichtkaarten van een decor dat met geen ander te vergelijken is. En die spiraal is zo mooi dat, wanneer hij stopt, de val des te harder is. Gelukkig is het elke keer slechts uitgesteld.

Dit interview werd oorspronkelijk gepubliceerd in ons zustermagazine Zoute Paper.