Zoeken naar tag "Architectuur"

Er zijn landen die men bezoekt, en andere die men beschouwt als een kunstwerk. Brazilië behoort tot deze tweede categorie, zozeer heeft Oscar Niemeyer er zijn stempel op gedrukt: een gebogen, sensuele lijn die de rechte hoek weigert zoals men een nutteloze dwang zou weigeren.

De nomadische Europese biënnale voor hedendaagse kunst en architectuur Manifesta 16 strijkt voor het eerst neer in de regio Ruhr.

Van 6 tot 14 juni 2026 zullen negenendertig privéwoningen hun diepste geheimen prijsgeven voor de derde editie van Vestalia. Het thema van dit jaar, “Ontmoeting”, plaatst de eigenaars in het middelpunt van de bezoeken, vanuit de overtuiging dat erfgoed alleen bewaard kan worden door het door te geven.

Journalist Paul Grosjean en fotografe Mireille Roobaert hebben een boek geschreven over de uitzonderlijke woningen van Brussel, uitgegeven door Aparté. In vijftien hoofdstukken nodigt “Entre murs et jardins” (“Tussen muren en tuinen”) de lezer uit om de deuren open te duwen van plaatsen die vaak ontoegankelijk zijn (herenhuizen, privéparken, geklasseerde woningen) om de menselijke avonturen te ontdekken die de hoofdstad hebben gevormd.

Eva Jospin in het Grand Palais. Tussen grotten en gebeeldhouwde bossen ontvouwt Eva Jospin een droomwereld van karton en origineel borduurwerk in het Grand Palais. Een meeslepende en raadselachtige reis, waar architectuur de materie sublimeert en ons uitnodigt om te dwalen.

In het hart van het natuurpark van de Semoisvallei huldigt Vresse een gedurfd architecturaal werk in: een hangbrug in cortenstaal die uitsteekt in de leegte en een uniek panorama biedt op de beroemde “Jambon” van de Semois. Door de combinatie van technisch kunnen, landschappelijke integratie en de wens om de privacy van de site te behouden, illustreert het project een dialoog tussen natuur en architectuur.

Van Brussel tot Osaka vinden Belgische architecten de relatie tussen natuur, technologie en maatschappij opnieuw uit. Visionair en geëngageerd belichamen zij een Belgische uitmuntendheid die esthetiek, innovatie en ecologisch bewustzijn combineert.

Met behulp van modellen, vervormde objecten en gerecyclede materialen biedt Ludovica Carbotta (Turijn, 1982) een kritische en speelse reflectie op de stad, die wordt gezien als een ruimte in spanning die voortdurend opnieuw wordt gedefinieerd door haar inwoners, haar afval en haar gebruik.