Delphine de Vigan onze digitale intimiteit
Rédaction Eventail
17 April 2026
Delphine de Vigan is een van de meest gelezen romanschrijvers van Frankrijk. Ze houdt zich bezig met de gevoelige plekken van onze tijd, het kenmerk van grote schrijvers. Het succes van haar romans als No et moi en Rien ne s’oppos à la nuit getuigt hiervan. En als ze ons nu ondervraagt over wat onze telefoons over ons zeggen, dan moet ze daar een heel goede reden voor hebben. Door Nicky Depasse
L’Éventail – Op welk moment besefte je dat de smartphone het dagboek van onze tijd was?
Delphine de Vigan – Toen ik onderzocht hoe een jonge vrouw van negenentwintig haar mobiele telefoon gebruikte, werd ik getroffen door het feit dat de mobiele telefoon een deel van ons leven is geworden. Het lijdt natuurlijk geen twijfel dat mobiele telefoons ons leven zijn binnengedrongen, maar wat me opviel was de intimiteit en de sporen van ons leven die ze bevatten.
– Je zult merken dat je naar je eigen telefoon kijkt terwijl je je boek leest.
– Dat is wat ik zelf heb gedaan voordat ik het schreef. Ik ben van een generatie die in het digitale tijdperk leefde en mijn leven was volledig losgekoppeld. Dus ik denk niet dat ik de enige ben die zich realiseert welke plaats onze telefoons in ons leven hebben ingenomen en die zich daarover afvraagt.
– Heeft dit je persoonlijke relatie met je mobiele telefoon veranderd?
– Het heeft me waakzamer gemaakt voor al die kleine momenten waarop je het zonder echte reden vastpakt. Tegenwoordig is het heel moeilijk om te wachten en niets te doen, bijvoorbeeld in een wachtkamer of in het openbaar vervoer. Het is vreemd om mensen door een site te zien scrollen zonder echt op te letten, alsof we elkaar niet meer kunnen aankijken.
– Heeft dit je geconfronteerd met je eigen tegenstrijdigheden als het gaat om digitale technologie?
– Ik probeer te profiteren van de positieve dingen die technologie ons brengt. Ik luister veel naar podcasts tijdens het wandelen en reizen. Het is een hele nieuwe manier van leren, een hele nieuwe manier om jezelf te onderwijzen met zoveel aanbod. Maar ik realiseer me dat het gebruik van deze telefoon mijn leestijd heeft opgevreten en dat je moet weten hoe je de verbinding moet verbreken. Ik probeer nieuwe gewoonten aan te nemen, zoals boodschappen doen zonder mijn telefoon. Je moet in staat zijn om hem een uur op te geven en tegen jezelf te zeggen dat het geen tragedie is, dat we in een tijd leefden waarin hij niet bestond. Het stelt je ook in staat om afstand te nemen van de informatiestroom, die wordt gepresenteerd op een manier die zeer angst oproept, zo niet ronduit misleidend is. In de wereld zijn betekent ook schuilen.
– Denk je dat digitale technologie onze relatie met intimiteit heeft veranderd? Ons hele leven kan onze telefoon geheimen onthullen.
– Vroeger konden we sporen van onze intieme relaties weggooien om nieuwsgierige of ongeoorloofde blikken te voorkomen. Sporen die verspreid konden worden. Tegenwoordig zijn ze allemaal geconcentreerd in dit kleine object en zijn we ons vaak niet meer bewust van hun aanwezigheid. Maar hij heeft ze vanaf het begin allemaal in zijn geheugen bewaard.
Ik ben Romane Monnier
Op een avond laat Romane Monnier haar telefoon achter bij een onbekende die ze in een bar ontmoet en verdwijnt dan. Thomas graaft door haar metingen, foto’s en spraaknotities om te proberen te begrijpen wie ze echt is. Maar hoe verder hij gaat, hoe vager het beeld wordt: gefragmenteerde herinneringen, vage identiteiten, misleidende aanwijzingen… en het verontrustende gevoel een schaduw na te jagen.
Je suis Romane Monnier, door Delphine de Vigan, Éd. Gallimard, januari 2026, 336 p., €22
Misschien vind je dit ook leuk
Advertentie
Advertentie
