Amélie Nothomb is terug, en des te beter! Haar nieuwe roman combineert vitaliteit, humor en ernst: een liefdesverklaring aan het leven die, zoals altijd bij haar, in één ruk uitgelezen kan worden en een onuitwisbare indruk achterlaat. Een gesprek met een onclassificeerbare romanschrijfster.
L’Éventail – Waarom heb je deze roman over je moeder geschreven?
Amélie Nothomb – Ik had nooit gedacht dat ik over mijn moeder zou schrijven. Maar ze heeft de slechte grap van doodgaan met me uitgehaald. En als ik geconfronteerd word met verschrikkelijk lijden, is de enige manier om ermee in het reine te komen erover te schrijven.
– Een heel intiem boek. Je slaat het dicht nadat je een paar tranen hebt gelaten…
– Een boek schrijven is altijd een gevaar, waarvan het grootste het missen is. Ik zei tegen mezelf: je mag je moeder niet missen, dat mag niet! En toen, zolang ik dit boek schreef, leefde mama nog. Daarom is het langer dan de andere boeken. Gelukkig besefte ik toen ik het af had dat mama er nog was.
– Je vertelt veel over je familie, maar wat heb je van je moeder geërfd?
– Ik heb het karakter van mijn vader geërfd en ik lijk van nature op hem. Voor mijn moeder moest ik moeite doen. Zij had bijvoorbeeld een prachtige houding, terwijl ik de neiging heb om te staan als Gaston Lagaffe. Dus als je me rechtop ziet staan, is dat omdat ik aan mijn moeder denk. Dit boek is een liefdesverklaring. Ik vond het erg vervelend dat zoveel lezers dachten dat mijn moeder een afschuwelijke vrouw moest zijn geweest vanwege de personages van monsterlijke moeders in mijn boeken. Het maakte me verdrietig. Ik had zin om te schreeuwen: “Deze personages komen uit mijn verbeelding, niet uit mijn verleden!” Mijn moeder was een geweldige vrouw.
– Een buitengewone moeder …
– De meest bijzondere vrouw die je je kunt voorstellen, en ook de moeder die ik nodig had. Van nature was ik geneigd om depressief te worden. Mijn moeder creëerde een schild daartegen. En ik ben zo blij dat ik niet depressief ben geworden: “Dank je wel, mam!
– Was het makkelijk voor je om “Ik hou van je” te zeggen?
– Ja, ik heb haar veel verteld. Met haar was het makkelijk omdat ze het makkelijk zei. Met mijn
– Je schrijft: “Armel gaf Adrienne een prachtig cadeau, hij zei ‘ik hou van je'”.
– Het was een geschenk dat nog groter werd door het feit dat mijn vaders bescheidenheid dit soort uitspraken erg moeilijk maakte. Er is niets mooiers dan een geschenk van woorden. Vooral die woorden! De geschenken waar ik het meest gevoelig voor ben, zijn woorden. Als mensen me vragen wat ik graag zou willen voor mijn verjaardag, zeg ik: schrijf me een brief met woorden die je voor me hebt gekozen.
– Wat is het woord dat je moeder het beste omschrijft?
– Leven en positiviteit. Leven en positiviteit.
Foto omslag: © Jean-Baptiste Mondino
Des te beter
Amélie Nothomb duikt in de moeilijke jeugd van haar moeder, toen ze tijdens haar vakanties op vierjarige leeftijd tijdens de Tweede Wereldoorlog aan de zorg van een Gentse grootmoeder werd overgelaten. In het aangezicht van vernedering en ontbering bedacht ze een toverformule, een“Des te beter” die haar op de weg naar buitengewone veerkracht bracht. Een teder en serieus eerbetoon, een diep ontroerend verslag van verschillende generaties vrouwen.
Tant mieux, door Amélie Nothomb, Éd. Albin Michel, augustus 2025, 212 blz.
Misschien vind je dit ook leuk
Advertentie
Advertentie
