Hlynur Pálmason: "Er zit veel schoonheid in kleine dingen".

Na het historische epos Godland (2022) richt The Love We Have Left zich op het dagelijkse leven van een familie op het IJslandse platteland. Anna snijdt metalen platen in haar atelier en plaatst ze, gewikkeld in dekzeilen, in de uitgestrekte weilanden met uitzicht op de zee vlakbij haar huis. Dan laat ze de seizoenen hun gang gaan: ze exposeert haar grote doeken, die nu roestkleurig zijn, in de hoop eindelijk erkenning te krijgen wanneer een Zweedse galeriehouder haar komt ontmoeten. Anna heeft haar man Magnus gevraagd het huis te verlaten. De zeeman, die op een industriële vissersboot werkt, accepteert de scheiding niet. Het stel is uit elkaar gevallen. Maar het gezin lijkt te overleven. Anna en Magnus delen maaltijden met hun drie kinderen, een tiener en een jongere tweeling. Aan de oppervlakte lijkt het leven vredig verder te gaan.

Hlynur Pálmason is gewend om zijn kinderen bij toerbeurt te filmen, maar dit is de eerste keer dat hij ze alle drie samenbrengt. Hij legt op gevoelige wijze scènes vast van spel en wandelingen, waarbij de vijf bessen en paddenstoelen verzamelen. Momenten van het leven ter plekke vastgelegd. Hij benadrukt het absurde en komische, maar ook het gewone, ondergrondse, gedempte geweld tegen vrouwen, via het personage Anna. Geweld ook, wanneer de drie kinderen pijltjes afvuren op een vogelverschrikker ridder die ze boven de klif hebben gebouwd. Als zoveel kreten van moorddadige woede. Er is een fantastisch element wanneer een gigantische haan Magnus midden in de nacht aanvalt.

Eventail.be – Le film s’ouvre sur un toit qui s’envole. Une métaphore ?
Hlynur Pálmason – Cette scène a à voir avec la destruction de quelque chose ou la construction d’un nouveau départ. L’ambivalence de ce qui peut être beau et brutal me stimule émotionnellement. Cette scène est l’histoire de mon ancien studio. J’ai essayé de le sauver mais je n’ai pas pu. Alors il a été mis en pièces. Cela a été un grand déchirement. Instinctivement, j’ai filmé cette destruction en 2017. Je venais juste d’acheter une caméra, que je gardais toujours avec moi. Si des événements se produisent, je les filme. Si mon chien Panda¹  fait quelque chose, je le filme. Plusieurs chutes de film ont été développées à Stockholm.

– Je besloot geen period film te maken
– L’Amour qu’il nous reste (De liefde die we hebben achtergelaten) beschrijft een grote echtelijke inzinking. Een soort langzaam, onverbiddelijk verval. Na Godland wilden we iets eigentijds en speels maken. Ik wilde niet iets maken ‘na Godland’. Ik was al een hele tijd aan het filmen. Ik wist niet hoe de film zou worden. Ik heb er echt bij de producenten op aangedrongen om de film te financieren, parallel aan andere lopende projecten. Het idee voor L’Amour qu’il nous reste ontstond tijdens de opnames van Nest, waarvoor ik mijn kinderen anderhalf jaar lang in een hutje filmde. Terwijl ik filmde, begon ik me af te vragen wat de ouders in die tijd deden, omdat ze altijd buiten beeld waren: we hoorden over ze, maar zagen ze nooit. Beetje bij beetje kwam ik op andere verhaallijnen die met elkaar verweven waren en elkaar verrijkten. Het is waarschijnlijk de meest persoonlijke film die ik gemaakt heb, omdat hij zo gefragmenteerd is. Hij is zelfgemaakt, zoals al mijn films. Maar deze is misschien nog specialer omdat al mijn kinderen erin voorkomen. Er komen veel persoonlijke, vertrouwde elementen in de film voor, zoals de kippen, de hond of de auto… We hebben gefilmd in een omgeving die van onszelf was. En dat was een geluk, want we hadden niet veel geld. En er zit veel schoonheid in kleine dingen, zoals de wisseling van de seizoenen. Ik probeerde de schoonheid vast te leggen die we niet per se zien. Om dat te doen, probeerde ik de juiste toon en het juiste ritme te vinden.

– Het tempo ligt inderdaad erg laag
– De film begon heel fragmentarisch, alleen met beelden die ik maakte. Ik begon elke week te filmen, heel lang geleden. De jaren gingen voorbij. En de film vond als het ware zijn eigen ritme door de jaren heen. Als ik iets zie dat me interesseert, film ik het. En ik weet niet of het materiaal is voor Godland of voor L’Amour qu’il nous reste, of voor mijn volgende films, On Land and Sea of Jeanne d’Arc. Soms weet ik het niet, soms is het heel duidelijk. Als ik naar de beelden kijk nadat ze ontwikkeld zijn, reageer ik erop en begin ik ze in een montageproces te zetten waarin ik bijvoorbeeld de scène waarin het dak opengaat aan het begin van de film kan zetten. Het script zit erg vast. Het verandert niet of nauwelijks tijdens het montageproces. Ik denk dat het raakt aan enkele van de meest diepgaande existentiële problemen waar we mee te maken hebben als we vijftig zijn. We staan midden in ons leven en denken na over wat waardevol is en wat niet. Op een komische toon, een parodie op onszelf. Sommige scènes zijn absurd, nachtmerrieachtig. Ik denk dat het een kwestie van overleven is. Als je het gevoel hebt dat de wereld uit elkaar valt, denk ik dat je humor nodig hebt om te overleven. Er is zoveel absurditeit in de wereld, zoveel waanzin dat je er op de een of andere manier om moet kunnen lachen, anders ga je eraan kapot.

L’Amour qu’il nous reste vertegenwoordigt IJsland bij de Oscars.
–
1: Panda wint de Palm Dog 2025 (Festival van Cannes) voor zijn acteerwerk in « L’Amour qu’il nous reste ».