Arthur Devisscher : De overvolle parade

Afgestudeerd in illustratie aan de LUCA Hogeschool voor de Kunsten (Gent, 2022), na een tijdje psychologie, Arthur Devisscher (Brugge, 1996) tekent zoals men een complex denkproces opbouwt: in lagen, in inkeer en splitsingen. Aanvankelijk hebben zijn kleurpotloodcomposities een bijna naïeve helderheid: ronde gezichten, silhouetten met scherpe contouren, taferelen van parades… Dan begint het oppervlak te ruisen, tot leven te komen met een gedempt trillen. Het oog ontdekt dan een wirwar van lijnen, levendige arceringen, op elkaar gestapelde texturen en microornamenten. Alles wordt dikker tot het punt van verzadiging, zonder ooit in chaos te vervallen.

In de processies die hij orkestreert lijkt de figuratieve wereld fragiel, gevangen tussen twee lagen. De natuur en het dierenrijk nemen een soevereine, bijna heilige plaats in. Hiëratische paarden, boodschappervogels, hersenschimmige vissen en flamboyante vegetatie leven samen met mensen, schuren tegen hen aan, slorpen hen soms op. Het resultaat? Een nauwgezette show die tijd kost… Alsof dekunstenaar ons een langzame perceptie oplegt.

Intuïtieve kosmogonie

De kunstenaar werkt intuïtief. Hij begint met een mentaal beeld en laat het werk in real time vorm krijgen. In deze methode voelen we een afwijzing van demonstratie ten gunste van luisteren. En met reden: Arthur Devisscher illustreert de werkelijkheid niet. Hij bouwt omgevingen, tableaux-fresques waar elk detail zijn bestaansrecht opeist, tussen de leesbaarheid van het verhaal en de overvloed van de vorm. Het is een esthetiek van stroming, waar schalen vervagen en de migraties van dieren en kleuren een continue stroom creëren.

Er komen veel invloeden naar voren: populaire kunst en volksbeelden, wandtapijten en friezen, surrealistisch bestiarium, vlakke tinten en ritmes die doen denken aanukiyo-e, Picasso-vereenvoudigingen… Maar ze worden allemaal gemetaboliseerd in een persoonlijke taal, die bestaat uit nerveuze arabesken en openhartige chromatische combinaties. Er is niets decoratiefs aan deze ‘overflow’; het legt onze reflex bloot om te snel betekenis toe te kennen aan beelden.

De belofte van het begin van deze reis? Om, met de nederigheid van een kleurpotlood, een kosmos uit te vinden waarin de blik het beeld niet afsluit maar uitbreidt, tot in het oneindige. Achter de uitbundigheid gaat een bijna politieke vraag schuil: wat is een beeld waard als het weigert in één oogopslag te worden geconsumeerd?

Arthur Devisscher is nog maar net van school af en beschrijft de wereld niet alleen, hij voelt de onderaardse spanningen en heeft al de juiste vorm gevonden om de mengeling van verwondering en angst die onze tijd kenmerkt te vertalen. Een werk in uitvoering, maar nu al met een meeslepende aanwezigheid.

Foto omslag: © DR