Kunst & Cultuur

In « The Love We Have Left », zijn nieuwste film, brengt de IJslandse filmmaker Hlynur Pálmason een ode aan de natuur, familie en liefde. Net als in « Godland » (uitgebracht in 2022) plaatst Hlynur Pálmason de familie centraal in zijn verhaal. De scheiding van het koppel wordt ervaren als een langzame erosie. Als deze film lang lijkt, komt dat omdat Hlynur Pálmason dit uiteenvallende gezin op een bewust minimalistische, contemplatieve manier observeert. « L’Amour qu’il nous reste » (De liefde die we hebben achtergelaten), gepresenteerd in Cannes Première op het filmfestival van Cannes 2025, is een koude, sentimentele kroniek doordrenkt met tederheid en zachtheid. Maak kennis met Hlynur Pálmason.

Met meer dan vijftien jaar artistiek onderzoek achter de rug, zoekt Barbara De Pauw naar het onuitsprekelijke: voor haar is kunst niet alleen iets om te zien, het moet ook gevoeld worden. Haar werken, doordrongen van sereniteit, nodigen ons uit in een meditatieve staat waar schoonheid zich ontvouwt in haar meest pure en efemere vorm.

De vijftiende editie van de Lobby Awards huldigde dertien persoonlijkheden uit het Belgische landschap. Onder hen de komiek GuiHome, gekroond tot Waalse Leider van het Jaar, en de ontwerper Charles Kaisin, beloond als Artistiek Leider. Twee carrières geboren in Wallonië, gedreven door dezelfde ambitie: lokale wortels omzetten in internationale invloed.

Ga noordwaarts naar Oslo, waar het Astrup Fearnley Museum zich heeft gevestigd als een van de meest stimulerende tussenstops voor liefhebbers van hedendaagse kunst. In de door Renzo Piano ontworpen omgeving, die al 30 jaar open is naar de fjord, transformeert de tentoonstelling Grammars of Light licht in een echte zintuiglijke ervaring. Een ideale reden om naar de Noorse hoofdstad te vliegen, waarvan de discrete maar gedurfde kunstscène nu de aandacht trekt van esthetische reizigers.

De internationale tentoonstelling van hedendaagse dierenkunst keert terug voor haar elfde editie in hartje Brussel. Met eenentwintig zorgvuldig geselecteerde kunstenaars en meer dan vijfhonderd originele creaties is Animal Art Brussels uitgegroeid tot hét evenement voor liefhebbers en verzamelaars van een genre dat door de voorstanders wordt omschreven als moderner en modieuzer dan ooit.

Alex Vizoreks « Histoire du suppositoire qui voulait échapper à sa destinée » (Het verhaal van de zetpil die aan zijn lot wilde ontsnappen) is nu op de planken gebracht in de vorm van een musical door het Théâtre de la Toison d’Or, met Alice On The Roof en Mustii in de hoofdrollen. Een wereldpremière in het Centre Culturel d’Uccle van 14 februari tot 1 maart. Deze voorstelling voor jong en oud, een medicijndoosversie van Toy Story, het verhaal van de zetpil… lijkt nu al een cultgebeurtenis te worden die de annalen van de theatergeschiedenis zal ingaan.

Deze gebouwen, die recentelijk of in de nabije toekomst zijn geopend, passen discreet in de natuurlijke en stedelijke omgeving of doorbreken de monotonie van het landschap met een sterke aanwezigheid. Tempels van kennis en creatie, bieden ze een toevluchtsoord voor kennis en verbinden ze de wonderen die ze beschermen met de aarde waar ze met respect rusten.

In « Une pension en Italie » (Een pension in Italië) onderzoekt de schrijver wat een familie lang geheim heeft gehouden. In de zomer van 1964 besloot Paul Virsac, 44 jaar oud, de zomervakantie door te brengen in Toscane met zijn vrouw Gaby en hun twee dochters, Suzanne en Colette. Het gezin verbleef in een bescheiden pension in San Donato in Poggio, een dorp tussen Siena en Florence. Tijdens hun vakantie verdween Paul drie dagen na hun aankomst. Hoe verdween hij? Waarom verdween hij? Niemand sprak ooit nog over de omstandigheden van zijn verdwijning. Ze hebben het verzwegen, op instigatie van Gaby. De verteller, de kleinzoon van Paul, groeide op in stilte. Hij besluit licht te werpen op dit zwarte gat. Hij is een schrijver zoals Philippe Besson… We hebben hem ontmoet.

Door passie of familietraditie hebben sommige antiquairs hun collecties ondergebracht in kastelen of uitzonderlijke locaties, altijd gemotiveerd door liefde voor schoonheid en een vaak bijzondere geschiedenis.

Julie Rains, die voor het eerst bekend werd als onderdeel van het duo Juicy, is nu een soloartieste met een duidelijk meer hybride geluid, dat de draak steekt met de codes van de pop en botst met die van de elektronica en de jazz. Net als haar laatste EP, Lentement, die ze beschrijft in termen van het ontstaan, tussen formeel onderzoek en een verlangen naar oprechtheid.

Het Théâtre Royal du Parc presenteert momenteel een ingekorte, gereduceerde versie van het beroemdste toneelstuk van de Russische schrijver Anton Tsjechov.

Tot 2023 is Nele Verhaeren lid van de raad van bestuur van Art Brussels, een structuur die ze vervoegde in 2006. Aanvankelijk was ze verantwoordelijk voor de contacten met galeries, reisde ze naar de grote internationale beurzen, bouwde ze een solide netwerk op en verfijnde ze de positionering, budgetten en organisatie… alvorens het roer om te nemen als directeur. Interview.