Philippe Starck of Garouste et Bonetti?

Philippe Starck

De elegantie van het minimum

« Ik was fan van Philippe Starck toen ik tiener was, dus toen Guillaume de Casson mij voorstelde om samen te werken aan een tentoonstelling in 2020, heb ik niet geaarzeld, ook al presenteerde de galerie tot dan toe eerder de architecten en designers uit de jaren 1950-1960. Maar het was een manier om het werk van het onder de aandacht brengen van het Franse design voort te zetten.

Deze eerste tentoonstelling had als focus de jaren 1980. Voor de gelegenheid hadden wij een selectie van emblematische objecten, zeldzame meubels en prototypes samengebracht. Tijdens deze jaren maakt Starck stukken speciaal voor bepaalde plaatsen, ze worden niet in grote hoeveelheden uitgegeven, wat ze vandaag verzamelwaardig maakt. Ik denk aan het meubilair van Café Costes, van de hotels Royalton en Paramount in New York, en aan etablissementen in Japan. Wij zijn op een waar enthousiasme gestuit, wat ons ertoe heeft aangezet de ervaring te herhalen in 2023 en in 2025. We hebben nieuwe stukken gevonden, altijd uit deze periode, vóór 2000, en zijn creaties in serie voor uitgevers zoals Cassina, Kartell, Driade. Voor deze vierde editie, die vergezeld zal gaan van de publicatie van een boek onder supervisie van Guillaume de Casson, zullen wij andere iconische stukken presenteren.

Zoals het prototype van de fauteuil gerealiseerd in 1982 voor de bibliotheek van het Élysée, toen Starck de privéappartementen van president François Mitterrand inrichtte, stoelen afkomstig van het Parijse restaurant Les Domaines, krukken gemaakt voor een nachtclub in Dallas, of nog meubels voor opberging, stoelen en spiegels ontworpen voor de winkels van Jean Paul Gaultier. Deze productie is zeer emblematisch voor wat zijn aanpak altijd zal leiden: een zuiver, mooi en functioneel design, dat zich ook humor veroorlooft, en dat hem vervolgens natuurlijk zal leiden tot samenwerking met uitgevers en tot serieproductie, want voor hem moet design in alle huishoudens binnenkomen, zoals zijn beroemde tandenborstel die hij in 1992 bedacht voor Fluocaril! Wanneer men zich over deze creaties buigt – hij spreekt van 10.000 gerealiseerde projecten – kan men alleen maar gefascineerd zijn door zijn duurzaamheid, zijn inspiratie, zijn actieveld dat geen grenzen kent, zoals wanneer hij een huis in kit bedenkt of de esthetiek van jachten omverwerpt door een revolutionaire lijn. Zijn werk blijft de grenzen en de criteria van design verleggen. En bovendien heeft hij een specificiteit, want Starck is meer dan een designer, hij is ook een architect en een regisseur, hij ontwerpt plaatsen in hun geheel, hij theatraliseert ze en maakt ze begeerlijk, hij is een schepper van sfeer, in fase met de tijdgeest, het is om deze reden dat zijn stukken hun tijdperk weerspiegelen. »

Van 11.09 tot 03.10 • Matthias Jousse, galerie Jousse Entreprise, 18 rue de Seine, Parijs 6^e • jousse-entreprise.com

Garouste & Bonetti

Een ongebreidelde fantasie

Mattia Bonetti en Elizabeth Garouste in de jaren 1980. © Simon Kentish

« Onze samenwerking gaat terug tot het begin van de jaren 1980, zij is ontstaan tussen twee glazen wodka-sinaasappel en drie rondjes op de dansvloer! In die tijd brachten wij onze nachten door in Le Palace. Ik was de vriendin van David Rochline, wiens zus Elizabeth Garouste was en wiens beste vriend Mattia Bonetti was. Zij hadden een eerste tentoonstelling gehad bij Jansen in 1981 en ik kreeg zin om een plek te creëren om hun stukken te tonen. Ik heb mij geassocieerd met een andere nachtbraker, Frédéric de Luca, en wij hebben een appartement in de rue du faubourg Montmartre, tegenover Le Palace, omgevormd tot showroom. Ik werkte toen in de reclame en ik zocht een naam die uit het gewone viel. Ik had eraan gedacht onze galerie L’Assassinat du duc de Guise te noemen, maar Frédéric verzette zich daartegen.

Op een avond, na een doornat diner, sprak hij over een gedicht van Constantin Cavafy, In afwachting van de barbaren… Ik heb hem onderbroken: ‘Voilà, dat is onze naam!’ Dat was in 1984 en al snel kleefde deze term barbaren aan de creaties van Garouste & Bonetti. Het is waar dat hun stukken op dat moment iets ruws, primitiefs, tribaal hadden en, over het algemeen, waren ze barok, terwijl de trend minimaal, koud en zuiver design was, op de manier van Andrée Putman en Philippe Starck. Zij bevonden zich aan de uiterste tegenpool, met stukken in brons, maar ook in gesmeed ijzer, in geroest metaal, in gezandblast hout en in raffia, toen ongebruikelijke materialen, die flirtten met kunstambacht. Deze nieuwe esthetiek beviel meteen. De lamp Masque en de lamp Lune werden snel bestsellers.

In 1987 vertrouwde Christian Lacroix hun de decoratie van zijn modehuis toe en hun bekendheid explodeerde. In dezelfde periode brachten zij de lijnen Isis, Olympiade, Fourches en Feuilles tot leven, die ik blijf uitgeven, dat zegt genoeg over hoe tijdloos het ontwerp is! Deze guéridons, tafels en consoles zijn klassiekers geworden. Gedurende twintig jaar hebben Mattia Bonetti en Elizabeth Garouste gewerkt met een totale vrijheid van expressie en een onuitputtelijke inspiratie. Overigens waren er ook geometrische stukken die zeer ver verwijderd waren van hun begin, men moet ook rekening houden met de verzoeken van de uitgevers waarmee zij veel hebben gewerkt. Men hoeft niet alles van Garouste & Bonetti mooi te vinden, maar ik ben absoluut onder de indruk van hun oeuvre en hun parcours. Goethe zei dat het ware genie is om te blijven duren… Zij zijn daar het perfecte voorbeeld van. Ook al zijn zij in 2001 uit elkaar gegaan, zij blijven elk afzonderlijk belangrijke stukken creëren en dat is trouwens wat deze tentoonstelling toont. Als duo of solo, zij blijven mij verbazen. »

Van 04.09 tot 19.12 • Agnès Kentish, galerie En attendant les barbares • 35 rue de Grenelle, Parijs 7^e • barbares.com