• HLCÉ

Lokaal, wild en mager: de nieuwe, verantwoorde wildkeuken

GastronomieJachtNatuurVoedselWild

Martin Boonen

19 November 2026

Lokaal, seizoensgebonden, wild en vetarm: jachtvlees verenigt alles wat men tegenwoordig van hoogwaardige voeding verlangt. Toch staat het zelden op de kaart. Bij Max et Moi wijdt chef-kok Julien Hauspie er elk najaar één gerecht aan, bereidt hij het dier in zijn geheel en laat hij de ‘haas op koninklijke wijze’ graag aan anderen over.

Het volstaat om de persberichten van restaurants door te nemen om te beseffen hoe belangrijk seizoensgebondenheid, herkomst en productkwaliteit zijn geworden. Wild vinkt al deze vakjes tegelijk af. Het is lokaal vlees dat slechts enkele maanden per jaar wordt geserveerd, afkomstig van dieren die in vrijheid hebben geleefd zonder door de mens te zijn gevoed. In Wallonië opent de jacht op grofwild traditioneel op 1 oktober, en de wildmenu’s lopen vaak door tot eind januari. Wildbraad zou dan ook tot de meest gezochte producten van de herfst moeten behoren. Toch boet het aan populariteit in. In Frankrijk vertegenwoordigt het slechts 1 tot 2% van het geconsumeerde vlees, en meer dan de helft van het verhandelde wild wordt er geïmporteerd. In België Le Vif Weekend merkte in oktober 2025 op dat een deel van de jonge Brusselse chefs het links laat liggen, vanwege de prijs, het gebrek aan transparantie in de keten of de keuze voor een plantaardige keuken.

DR/Shutterstock.com

Julien Hauspie is er nooit mee opgehouden. Als slagerszoon eet hij het al “van jongs af aan” en serveert hij het elk seizoen bij Max et Moi, zonder er een marketingargument van te maken. “Voor ons is het simpelweg de keuken van het gezond verstand”, vat hij samen. Wild vindt zijn plaats in het universum van het huis omdat het afkomstig is uit het Belgische terroir en omdat het gaat om “een bijzonder edel vlees door zijn wilde karakter”, een product waarvoor de chef naar eigen zeggen “enorm veel” respect heeft.

Eén wildsoort per jaar, van kop tot staart bereid

Dit respect brengt een specifieke methode met zich mee. Max et Moi zet nooit een eerder geserveerd gerecht opnieuw op de kaart, en die regel geldt ook voor het jachtseizoen: elk najaar concentreert de brigade zich op één enkele wildsoort. “Voor ons cliënteel is wat wild fijn, maar het mag geen overdaad worden”, legt de chef uit. Zo passeerden de hinde, het hert, de wilde eend, de patrijs en de haas reeds de revue. Dit seizoen gingen de proeven al bij de opening van het jachtseizoen begin oktober van start met ree en frisling.

Restaurant Max & Moi - Fotografie EquinoxLightPhoto

Het dier wordt in zijn totaliteit benut. Twee jaar geleden deed de wilde eend haar intrede in de keuken om van kop tot staart te worden verwerkt: de levers, het hart, de bouten, het karkas en de filets. “Het zijn uitzonderlijke producten van topkwaliteit: het minste wat we kunnen doen, is ze in hun geheel benutten.” Daarmee sluit Julien Hauspie aan bij een fundamentele tendens binnen de eigentijdse jachtkeuken. In de Elzas zet Olivier Nasti de nek, de schouders, de wang en de tong in de kijker, terwijl in België Joël Rammelsberg bij Savage de kop, de poten en het orgaanvlees serveert.

Mager vlees, geboren in vrijheid

De kwaliteiten van wild danken zich in de eerste plaats aan het leven van het dier. Een eend die door het bos wandelt en in de vrije natuur leeft, traint haar spieren meer dan een gekweekte eend, merkt de chef op: haar vlees heeft meer smaak en bevat nauwelijks vet. Analyses bevestigen dit. Een studie van professor Ducluzeau (CHU de Tours), uitgevoerd in opdracht van de Franse Fédération nationale des chasseurs bij herten, everzwijnen en reeën bejaagd in 2024, tekent gemiddeld 22% eiwitten en 2,3% lipiden op, oftewel de helft minder vet dan kip, driemaal zoveel ijzer en tweemaal zoveel zink. Omdat de sector zelf opdracht gaf tot dit onderzoek, nopen de cijfers tot voorzichtigheid. Een onafhankelijke studie gepubliceerd in 2025 in Acta Veterinaria, uitgevoerd bij Britse wilde hertachtigen, bevestigt evenwel deze grootteorde: circa 22 g eiwitten en minder dan 2 g lipiden per 100 g, met een fraaie balans tussen omega-6 en omega-3. De ree voert daarbij de ranglijst aan.

Restaurant Max & Moi - EquinoxLightPhoto

Het tweede argument is ethisch van aard. “Het is wild vlees, niet afkomstig uit de intensieve veehouderij: het dier heeft tijdens zijn leven niet geleden en, mits vakkundig geschoten, ook niet bij de dood”, benadrukt Julien Hauspie. Hij stelt deze levenswijze tegenover die van kweekgevogelte, dat met duizenden tegelijk opeengepakt zit met “het equivalent van een A4-tje per vogel om op te bewegen”. Daarbij komt een ecologisch argument. De jacht reguleert sterk groeiende populaties: in Frankrijk is het afschot van grofwild sinds 1973 met een factor zestien toegenomen. De jagersfederatie stelt wildbraad voor als een duurzame en “koolstofneutrale” bron, hoewel de levenscyclusanalyse die zij heeft opgestart nog geen concrete cijfers heeft opgeleverd.

Restaurant Max & Moi - EquinoxLightPhoto

Deze deugden gaan gepaard met enkele voorzorgen. In België moet elk everzwijn dat in een restaurant wordt geserveerd, zijn onderzocht op trichinen. In Frankrijk adviseert het Anses om de consumptie van groot vrij wild te beperken tot ongeveer drie maaltijden per jaar, en het te vermijden bij kinderen en vrouwen in de vruchtbare leeftijd vanwege het lood in de munitie. Een Frans parlementair rapport bestempelde deze analyse in 2019 evenwel als vertekend.

De prijs van de jacht

DR/Shutterstock.com

Le prijs verklaart ten dele de tanende belangstelling. Wild is altijd duurder geweest dan vlees uit de veehouderij, aangezien er “een jager nodig is om het dier op te sporen”. De laatste twee tot drie jaar zijn de prijzen nog sterker gestegen. Julien Hauspie betaalt dit jaar voor hinde 45 tot 50 euro per kilo, tegenover 30 tot 35 euro voor een ossenhaas, en de prijzen dalen pas na enkele dagen of zelfs weken in het seizoen. De chef wijt deze stijging aan de energiekosten, die de hele keten belasten: de brandstof van de jager en de vervoerder, het slachthuis, de elektriciteit voor de koelcellen. Hij gelooft daarentegen niet in een schaarste aan dieren; de jacht lijkt hem in België “goed gereguleerd” .

Echt en onecht wild

De kwestie van de herkomst weegt nog zwaarder. Niet alles wat als wild wordt verkocht, heeft door de bossen gezworven. Julien Hauspie betreurt het bestaan van grote omheinde percelen van ettelijke aren of zelfs hectaren, waar dieren worden grootgebracht om vervolgens vanuit hoogzitten te worden afgeschoten. “Dat is afschot voor het plezier”, oordeelt hij scherp. Hij hekelt ook de jagers die zich buiten de toegestane zones begeven, volgens hem een minderheid die door de overheid strikt moet worden gecontroleerd. Chef Jehan Delbruyère hekelde dezelfde wantoestanden in Le Vif Weekend : “Men creëert namaakwild”. Daar komt de import nog bij. België kocht in 2001 al 60% van zijn grofwild in het buitenland, en de RTBF merkte in 2016 op dat de hindehaas in brasserieën vaak uit Nieuw-Zeeland afkomstig was.

Restaurant Max & Moi - Fotografie EquinoxLightPhoto

Vandaar het belang van de leverancier. “U moet altijd uiterst waakzaam zijn over wie het wild levert en wat de exacte herkomst is”, benadrukt de chef, die erop wijst hoe moeilijk het is om de exacte slachtlocatie te achterhalen van een dier dat via een coöperatie passeert. Zelf betrekt hij zijn vlees bij zijn vader, een slager gevestigd op vijf minuten van het restaurant, die zijn wild nu eens van jagers, dan weer van leveranciers ontvangt en hem bij de aanvang van het seizoen tipt over wat de moeite waard is. Dit jaar belooft de ree “wat prijzig, maar van uitstekende kwaliteit” te worden, en de frisling “eveneens veelbelovend”. De regelgeving stimuleert overigens deze korte keten: de op 1 juli 2026 bijgewerkte fiches van het FAVV herinneren eraan dat een restaurant onder bepaalde voorwaarden rechtstreeks mag inkopen bij een jager, met een limiet van twee stuks grofwild en twintig stuks kleinwild per jachtperiode van zes uur, binnen een straal van 80 kilometer.

Koji, miso en duindoorn

Blijft het imago. Wild torst de reputatie van een ouderwetse, zware keuken, overgoten met saus en met een te uitgesproken smaak. Dat dateert uit de tijd waarin men de fazant buiten liet hangen tot de kop eraf viel, hét teken dat hij rijp was. “Men verkreeg dan vlees dat letterlijk naar ontbinding rook”, memoreert Julien Hauspie. In de negentiende eeuw beweerde men nog dat een fazant “een maand dood” moest zijn. Het FAVV bestempelt dit traditionele besterven tegenwoordig als een verlaten praktijk wegens het risico op voedselvergiftiging.

Restaurant Max & Moi - Fotografie EquinoxLightPhoto

In Max et Moi wordt het wild langs dezelfde meetlat gelegd als de rest van de kaart: een kritische blik op hoe het vroeger ging, gevolgd door een zoektocht naar een modernere, inventievere versie waarin het product centraal staat. Zo werd de wilde eend volledig gemarineerd in koji, het ferment dat het brouwproces van sake op gang brengt. De koji maakt het vlees malser en verleent het een andere textuur. Daarna volgt de garing op de barbecue, waarvan het vuur veel karakter toevoegt en het imago van droge wilde eend doet vergeten. Een vinaigrette van duindoorn zorgde voor de zuren die het vette en rijke accent neutraliseren dat wild soms wordt verweten. Vorig jaar draaide het haasgerecht om vossenbessen. De bouten, verwerkt tot een vulling op de wijze van een veel lichtere, met miso op smaak gebrachte civet, werden gewikkeld in een uienroulade geglaceerd met vossenbessensap, en geserveerd met een vinaigrette van vossenbessen. “Het leek wel een bonbon van vossenbessen en hazencivet met miso.”

Restaurant Max & Moi - EquinoxLightPhoto

Le haas op koninklijke wijze blijft echter van de kaart. De chef bekent er “een absolute bewonderaar” van te zijn, maar vele etablissementen bieden het al aan, sommige maakten er zelfs hun specialiteit van, en hij geeft er de voorkeur aan de eigen identiteit van het huis op te bouwen. “Anders maken we over vijftig jaar allemaal nog steeds lièvre à la royale.” De gasten volgen hem daarin. Wanneer wild op het menu verschijnt, vraagt slechts 2 tot 3% van de gasten om een alternatief gerecht. Nochtans baarde de haas het team aanvankelijk zorgen; uiteindelijk verliep het “bijzonder voorspoedig”. Die vaststelling sluit aan bij de ervaring van andere Belgische chefs, zoals Frédéric Chabbert in Antwerpen, voor wie wild “verkoopt zodra het op de kaart staat”, ook bij jonge, nieuwsgierige gastronomen.

Coverfoto: © EquinoxLightPhoto

Isabelle Arpin op het Domaine de Leignon: een gastronomisch uitstapje nabij Ciney

Food & Wijn

“Zeg, heb je geen goed adresje om een verjaardag onder geliefden te vieren?” En waarom niet het Domaine de Leignon, nabij Ciney? Zeker omdat we er een bekend gezicht uit de gastronomische wereld terugvinden: Isabelle Arpin, even getalenteerd als innemend.

Wildlife Gala Dinner

Jetset & Adel

Het prestigieuze Wildlife Gala Dinner vond plaats op de Ferme de Mont-Saint-Jean in Waterloo. Een unieke avond die de schoonheid van de natuur, de wilde fauna en de jachtwaarden vierde, terwijl men zich tevens inzette voor een essentiële humanitaire zaak: de steun aan de Fondation Samilia, die strijdt tegen mensenhandel. © Violaine Le Hardÿ de Beaulieu

17/09/2026

Advertentie

Isabelle Arpin op het Domaine de Leignon: een gastronomisch uitstapje nabij Ciney

Food & Wijn

“Zeg, heb je geen goed adresje om een verjaardag onder geliefden te vieren?” En waarom niet het Domaine de Leignon, nabij Ciney? Zeker omdat we er een bekend gezicht uit de gastronomische wereld terugvinden: Isabelle Arpin, even getalenteerd als innemend.

Alle artikels

Alle artikels