François Laffanour's kunst en design op het platteland

Het is een Normandisch landschap zoals je het graag ziet: glooiend, met een rivier die er doorheen stroomt en een vijver vol eenden, appelbomen aan de ene kant en boerderijen in de verte. De smalle weg slingert naar het huis, of eigenlijk huizen, want het landgoed van François Laffanour bestaat uit verschillende gebouwen. « Het was vroeger een manege met stallen die ik volledig heb omgebouwd met de hulp van Studio Scandinave en Jean de Piépape. Inderdaad, als je naar de elegante gevel van het eerste huis kijkt, is het moeilijk voor te stellen dat het ooit de thuisbasis was van paarden en stro… Doorbroken door grote openingen in zwart is het een modernistische vitrine geworden voor een unieke verzamelingkunst en design.

Les amateurs de mobilier du xxe siècle, et plus particulièrement de pièces créées après-guerre, connaissent François Laffanour : il est, à Paris, le grand spécialiste de Jean Prouvé, Charlotte Perriand, Pierre Jeanneret et Jean Royère. Que ce soit dans sa galerie de la rue de Seine ou dans les foires – il a longtemps été présent à la TEFAF Maastricht, mais cette année il sera à celle de New York – il expose des pièces dont raffolent les collectionneurs. Avec le temps, la mode a rattrapé l’enthousiasme de ses débuts et ses premiers coups de coeur, quand il récupérait le mobilier de la Cité universitaire à Paris ou celui créé pour la ville de Chandigarh en Inde. “J’ai ouvert ma galerie en 1982. J’ai fait la première exposition consacrée à Jean Royère un an plus tard. J’ai montré Jean Prouvé en 1985. J’ai connu Charlotte Perriand à la fin de sa vie. Cela fait quarante ans que je défends ces créateurs.” Depuis, les prix se sont envolés, mais pour le marchand pas question de ne pas vivre au quotidien entouré de ses designers préférés.

Design en hedendaagse kunst in het hart van de bocage

We konden dit zelf zien toen we zijn Parijse flat bezochten, maar het was niets vergeleken met zijn nieuwe landgoed in Normandië, waar hij vandaag de deur voor opent. Het begon allemaal met een bezoek, bij het vallen van de avond, aan een immens landgoed overwoekerd door braamstruiken… « Ik werd geraakt door de schoonheid van de plek en ik stelde me meteen voor wat ik ermee kon doen: een heel aangenaam landhuis op twee uur van Parijs, maar ook de uitbreiding van mijn galerie in xxl-versie. Ik wilde verzamelaars die hier voor het weekend kwamen designstukken laten zien, gemengd methedendaagse kunst, allemaal ondergedompeld in de natuur. Hoewel de Parijse handelaar een voorliefde heeft voor meubels uit de jaren 1950, is hij ook een fan van dekunstenaars van zijn tijd. De sculpturen van Stefan Nikolaev en Richard Jackson, die we bij onze aankomst zagen, en die van Thomas Houseago en Loris Gréaud naast het huis zijn daar het bewijs van. Om nog maar te zwijgen van de vele Takis Signals die tegen de achtergrond van de Normandische bocage staan. « Ik kocht mijn eerste Takis in de jaren 80, dankzij mijn vriend Bob Calle, die me meenam naar zijn huis in het 14e arrondissement. Het werd een passie. Ik had de indruk, net als bij Prouvé en Perriand, dat ik schatten kon kopen. Takis krijgt nog steeds niet de erkenning die hij verdient. Laten we hopen dat hij dat snel krijgt, want François Laffanour heeft geen gebrek aan flair. En zijn Takis-collectie is indrukwekkend.

Als je het eerste huis binnengaat, vind je de grote metalen sculpturen, maar ook andere, meer onverwachte werken zoals het merkwaardige meubelstuk Télélumière of het schilderij Télépeinture. Het wordt omringd door een aantal zeer belangrijke designstukken, waaronder het Présidence bureau van Jean Prouvé, een grote console van Charlotte Perriand, « in opdracht van Bruno Coquatrix voor zijn flat aande Avenue Foch« , staande lampen van Andrea Branzi, de Ox fauteuil van Hans Wegner en banken van Donald Judd, rond een centrale open haard die is gevonden op een rommelmarkt. De ruimte wordt behandeld als een grote kathedraal lounge, met zichtbare balken wit geschilderd, een gepolijste betonnen vloer en hangende lampen van Isamu Noguchi. Aan beide uiteinden leiden betonnen trappen en metalen trapleuningen naar de slaapkamers. Liefhebbers van Normandische huisjes met rieten daken, op weg!

Eclecticisme en fantasie

Als je het eerste huis binnengaat, vind je de grote metalen sculpturen, maar ook andere, meer onverwachte werken zoals het merkwaardige meubelstuk Télélumière of het schilderij Télépeinture. Het wordt omringd door een aantal zeer belangrijke designstukken, waaronder het Présidence bureau van Jean Prouvé, een grote console van Charlotte Perriand, « in opdracht van Bruno Coquatrix voor zijn flat aande Avenue Foch« , staande lampen van Andrea Branzi, de Ox fauteuil van Hans Wegner en banken van Donald Judd, rond een centrale open haard die is gevonden op een rommelmarkt. De kamer wordt behandeld als een grote kathedraal lounge, met witgeschilderde zichtbare balken, een gepolijste betonnen vloer en hanglampen van Isamu Noguchi. Aan beide uiteinden leiden betonnen trappen en metalen trapleuningen naar de slaapkamers. Liefhebbers van Normandische huisjes met rieten daken, op weg!

Deze fantasie is een aangenaam tegenwicht voor het‘museale‘ gevoel van het pand. Iets verderop in de vallei is het andere huis van het pand ook volledig ingericht in historisch design. In de eetkamer staat de tafel van Rudy Ricciotti met stoelen van Hans Wegner, de Feltri fauteuil van Gaetano Pesce en een lamp van Andrea Branzi. In de keuken vinden we de Méribel stoelen en de Bauche fauteuils van Charlotte Perriand. Hetzelfde geldt voor de slaapkamers, waarvan er een is gewijd aan de creaties van Garouste & Bonetti, terwijl een andere is ingericht met een bureau en fauteuil van Pierre Jeanneret…

Maar het hoogtepunt van het bezoek is vooral buiten, en dat is een gewaagde: François Laffanour heeft een van de beroemde demonteerbare huizen van Jean Prouvé geïnstalleerd. Het staat op pilaren, kijkt uit over de vallei en biedt een subliem panorama. Binnen zijn het bed, het dressoir ende kledingkast ook van Prouvé. Ze gaan harmonieus samen met een bureau en fauteuils van Pierre Jeanneret en een salontafel van Roger Capron. Dit soort enscenering zie je meestal in Maastricht of Design Miami! Hier zitten we midden in de natuur en is elke notie van waarde verdwenen… « Bij zonsondergang is het subliem. » In de toekomst hoopt François Laffanour kunstenaars in residentie te ontvangen. Hiervoor zijn twee andere huizen in het park gepland, maar we kunnen ons voorstellen dat velen in deze zeer inspirerende hutzullen willen verblijven…

galeriedowntown.com