Een aperitief met Laurence Rigolet

We ontmoeten elkaar op de Place Rouppe, in « haar » huis. Laurence Rigolet spreekt met een kalme stem, maar haar gastvrijheid is solide. « Ik ben opgegroeid omringd door potten en handdoeken », glimlacht ze. Haar familiegeschiedenis heeft zijn wortels in de Borinage. Haar overgrootvader, die voorbestemd was voor de mijnen, weigerde daar te blijven. Hij werkte in een hotel, raakte gepassioneerd door catering en opende in 1926 samen met zijn vrouw een klein lokaal restaurant waar mensen konden eten alsof ze thuis waren… « In de geschiedenis van de Comme chez Soiis er altijd een echtpaar geweest », herinnert Laurence ons eraan.

Als kind droomde ze ervan om stewardess of binnenhuisarchitecte te worden. En dan waren er die weekenden bij haar grootmoeder van vaderskant. « Mijn zus en ik draaiden rondjes. Dus vroegen we of we naar het restaurant mochten. » Toen besloot ze naar de hotelschool te gaan, waar ze Lionel ontmoette, de toekomstige chef-kok van het restaurant en vader van haar kinderen.

« In het verhaal van Comme chez Soi is er altijd het koppel ».

Naarmate de jaren verstreken, begon Laurence steeds regelmatiger een handje te helpen. Vandaag herbeleeft ze het tafereel met haar man, maar dan vanaf de andere kant van de lijn, met een jongere generatie die hen steunt. « Het belangrijkste is de dialoog en een goede verstandhouding. Buiten de diensten om zien we elkaar vaak en praten we veel. In de tijd van mijn ouders was dat veel minder gebruikelijk. Tegenwoordig briefen, debriefen en finetunen we. De methodes evolueren ook: Victoria, die vertrouwd is met digitale technologie, ondersteunt Laurence zowel in de eetzaal als met administratieve taken.

Een huis waar Art Nouveau ademt

De inrichting van Comme chez Soi is geen statisch decor, maar een Art Nouveau herinterpretatie bedacht aan het einde van de jaren 1980 in de geest van Victor Horta. « We hebben enorm veel onderzoek gedaan naar wat hij had ontworpen », zegt Laurence. Ze herinnert zich l’Innovation, het spectaculaire gebouw dat in 1967 in rook opging, of de vernietiging van het Maison du Peuple – « een tragedie » – en dit verlangen om het werk van de Brusselse architect te eren. Het auditorium is klein, bijna vertrouwelijk. Het decor moest bij het huis passen in plaats van het te overweldigen. De architect die het werk heeft ontworpen? De grootvader van Victoria. De familiale vertakkingen, telkens weer.

Vandaag komen de klanten – Belgen en reizigers, nieuwsgierige jongeren en vaste klanten – zowel voor het eten als voor de omgeving. Velen geloven dat alles origineel is: de houten lambrisering, het subtiel gebarsten marmer, het zilverwerk dat Laurence’s moeder vond in de Zavel… « Ik heb enorm veel plezier in het werken in deze omgeving », besluit ze.