Dynastieke juwelen

Hoewel juwelen van nature mensen mooier moeten maken door hun uiterlijk te verbeteren en hun verleiding te vergroten (droeg Judith niet haar mooiste juwelen om Holofernes te verleiden en zijn hoofd af te hakken?), werd het dragen ervan al snel geassocieerd met het uitdrukken van macht. Vorsten gebruikten juwelen weelderig om hun status aan te geven. Koningin Elizabeth I, bijvoorbeeld, was uitgedost als een heiligdom wanneer ze buitenlandse afgezanten ontving en, volgens de legende, verdreef ze zelfs de mist bij haar kroning omdat ze zo bedekt was met goud en juwelen. Tegelijkertijd moest de ongelukkige Jeanne d’Albret, die op 12-jarige leeftijd werd gedwongen om met de hertog van Kleef te trouwen, door twee soldaten worden gedragen omdat haar geborduurde jurk zo zwaar was, maar kroniekschrijvers vertellen ons dat ze niet wilde trouwen met de man die haar werd opgedrongen door haar oom, koning François I. Maar het dragen van juwelen was onder geen beding toegestaan. Maar het dragen van juwelen kan ook een teken zijn van gehechtheid aan een geliefde. Het kan ook een teken van erkenning zijn of van het behoren tot een zaak of religie.

De tentoonstelling is opgebouwd rond vier thema’s. Het eerste roept de fascinatie van edelstenen op. Velen van hen hebben het hoofd van meer dan één vorst op hol gebracht! In Frankrijk bevatten de kroonjuwelen, die in 1877 grotendeels werden verspreid, diamanten van allerlei schoonheid, een bewijs van de pracht en praal van de vorsten. Onder hen was Lodewijk XIV een verwoed verzamelaar en toen de reiziger Jean-Baptiste Tavernier in 1668 terugkeerde van zijn zesde reis naar India met kostbare voorwerpen, parels, juwelen en 1.083 diamanten in zijn tas, kocht de Zonnekoning de hele partij van hem voor 900.000 pond! Van deze schat is een tweekleurige saffier van 19,67 karaat overgebleven, die schittert in een van de vitrines naast amethisten uit de Oeral en roze topaas uit het Mineralogiemuseum van de École des Mines.

DeSter van Golconde en de Briolette des Indes, twee diamanten van maar liefst 57 en 90 karaat, zijn ook aanwezig! De rest van de rondleiding richt zich op de tiara. Dit hoofdsieraad, dat al in zwang was in de Oudheid, raakte uit de mode in de 17e eeuw, verdrongen door de aigrette. Het maakte echter een opmerkelijke comeback onder het Eerste Keizerrijk en heeft sindsdien ononderbroken succes gekend. Een van de gekozen juwelen, de tiara voor Lilian, de vrouw van de industrieel Otto Beit, illustreert een van de facetten van de guirlandestijl waar Cartier de voorkeur aan gaf, een knappe reminiscentie aan de Louis XVI-stijl.

De fleurs-de-lis die de tiara sieren die prinses Maria van Savoye kreeg voor haar huwelijk met prins Louis van Bourbon-Parme in 1939, zijn een passende herinnering aan het wapenschild van de gelukkige man! De tiara’s van de hertogin van Portland en de hertogin van Manchester zijn een passende weergave van de flamboyante Britse aristocratie.

In het volgende gedeelte wordt het idee van overdracht onderzocht, evenals de historische aard van bepaalde juwelen die nauw verbonden zijn met het beeld van een vorstin. Koningin Victoria, keizerin der koninginnen en koningin van het Verenigd Koninkrijk, had een fabelachtige juwelenkist. Deze is echter in de loop der generaties verspreid geraakt en zowel het grote halssnoer van de sultan van Turkije als de robijnen set van de eerbiedwaardige vorstin zijn verdwenen. Gelukkig is haar kroon van saffieren, ontworpen door prins-gemaal Albert in 1840, bewaard gebleven. Deze kroon verliet de koninklijke collecties echter in 1922 toen hij werd geschonken aan prinses Mary, de tante van koningin Elizabeth, ter gelegenheid van haar huwelijk met Lord Henry Lascelles.

Ook broches komen aan bod, met een enorme roos uit de collecties van prinses Mathilde, de nicht van Napoleon, en een weelderige diamanten strik die tsaar Nicolaas II aan zijn nicht Elena Vladimirovna gaf ter gelegenheid van haar huwelijk met prins Nicolaas van Griekenland in 1902. Het laatste deel kijkt naar de omwentelingen in de twintigste eeuw, toen de “machtssferen” verschoven naar machtige industriëlen en rijke erfgenamen, hoewel dit de maharadja’s niet ontmoedigde die weelderige bestellingen bleven plaatsen bij de grote Parijse juweliershuizen, het laatste sprankje van een gezegend tijdperk voor juwelen en hun makers.

Dynastieke juwelen | Hôtel de la Marine

Tot 6 april 2026