In het groot: de zoon van de Sjah schiet Iran te hulp

Koningin Elizabeth II zou op 21 april honderd jaar zijn geworden! Het leek ondenkbaar om deze symbolische datum te missen, en om dit in stijl te vieren heeft de Royal Collection een tentoonstelling samengesteld op een ongebruikelijk grote schaal, waarbij bijna een eeuw Britse mode wordt getoond in het hart van de King’s Gallery, via de garderobe van een vorstin die haar stempel op de geschiedenis heeft gedrukt. Bijna 300 stukken, waarvan de helft voor het eerst wordt getoond, illustreren de persoonlijke en unieke stijl van ‘s werelds meest gefotografeerde vrouw, die de vaandeldrager was voor ontwerpers als Norman Hartnell en Hardy Amies, in voor- en tegenspoed. Juwelen gemaakt op instigatie van de koningin, tientallen hoeden, schoenen en een groot aantal accessoires versterken deze ongelooflijke reis door de tijd.

Sinds het vertrek van prinses Astrid, die jarenlang de economische missies leidde met het enthousiasme waarvoor ze bekend staat, heeft koning Filip aan koningin Mathilde de taak toevertrouwd om deze expedities te leiden, die zo nuttig zijn voor het imago van ons land en vaak zo productief zijn in termen van partnerschappen. De drie dagen in Turkije resulteerden in 27 contracten en beloften tot samenwerking, het bewijs dat de missie zo vruchtbaar was als maar kon, en de koninklijke aanwezigheid was zeker geen toeval in het verloop van de operaties.

Er zijn beslissingen die op het eerste gezicht helemaal geen beslissingen lijken. Van studie veranderen tijdens het jaar, de ene campus verlaten voor de andere, overstappen van een theoretische opleiding naar een meer praktisch programma. Op je twintigste lijkt het een bijna banaal traject, meer niet. En toch is het dat ook. Wat prins Emmanuel ons vertelt met zijn keuzes is veel krachtiger.

Zo was er prinses Marianne de Sayn-Wittgenstein-Sayn, bekend als Mamarazza, die de canonieke leeftijd van 105 bereikte, koningin-moeder Elizabeth die op 101-jarige leeftijd overleed en gravin Dagmar en gravin Marianne Bernadotte in Zweden, die respectievelijk op 103- en 100-jarige leeftijd overleden. Nu is het prinses Napoléon, geboren als Alix de Foresta op 4 april 1926, die de noodlottige mijlpaal passeert met haar voeten stevig op de grond. Geboren in een adellijke Provençaalse familie die oorspronkelijk uit Genua kwam, maakte ze een keuze die duidelijk brak met de familietraditie. Haar voorouders waren zeer gehecht aan de Legitimistische partij onder leiding van de graaf van Chambord. Honderd jaar later trouwde Alix met prins Lodewijk Napoleon, een Bonapartistische pretendent voor de hypothetische troon van Frankrijk.

Er wordt zwaar weer voorspeld voor de koninklijke en prinselijke huizen! Maar welke lessen kunnen we trekken uit de recente gebeurtenissen, van Groot-Brittannië tot Spanje, van Monaco tot Noorwegen? Wat als de spiegel van de geschiedenis ons een aantal waardevolle antwoorden zou kunnen geven?

Er zijn beslissingen die op het eerste gezicht helemaal geen beslissingen lijken. Van studie veranderen tijdens het jaar, de ene campus verlaten voor de andere, overstappen van een theoretische opleiding naar een meer praktisch programma. Op je twintigste lijkt het een bijna banaal traject, meer niet. En toch is het dat ook. Wat prins Emmanuel ons vertelt met zijn keuzes is veel krachtiger.

Sinds de troonsafstand van haar man heeft ze de schijnwerpers overgelaten aan de nieuwe groothertogin, maar Maria Teresa is niet uit het Luxemburgse landschap verdwenen omdat ze de zaken die haar dierbaar zijn wil blijven steunen. Deze zondag is ze 70 jaar geworden en dat geeft ons de gelegenheid om terug te kijken op een leven dat getekend is door het lot.

Afgelopen november organiseerde de Orde van Sint-Gabriel – Benelux haar 14e gala-avond in de Cercle Royal Gaulois Artistique & Littéraire in Brussel. Onder het beschermheerschap van de Stad Brussel werd de ceremonie gemarkeerd door de investituur van nieuwe Ridders en Dames d’Honneur. Het evenement bood ook de gelegenheid om liefdadigheidsactiviteiten te steunen ten voordele van de Fondation du CHU Saint-Pierre, in aanwezigheid van talrijke diplomatieke en institutionele figuren. Ingrid Otto