Zoeken naar tag "Aan het hof van de groten"

Ik ben altijd verbaasd over de onmiddellijkheid van een monarchie wanneer een van haar leden het loodje legt. In Noorwegen, wanneer de oude koning Harald zijn laatste adem uitblaast op zijn ziekenhuisbed in het hart van Oslo, is het alsof hij die in de neusgaten van zijn zoon blaast, die naast hem zit, om de continuïteit te verzekeren. De oude formule is des te meer waar omdat de koning zich in dit geval tot het einde toe aan zijn macht heeft vastgeklampt, hoe relatief die ook was in deze hoofdzakelijk protocolaire monarchie.

Nee, je droomt niet. Vijftien jaar! Vijftien jaar geleden dat William Catherine het jawoord gaf voor het oog van de hele wereld, onder de voorouderlijke gewelven van Westminster. Een Crystal Wedding voor dit stel dat ons zoveel heeft laten dromen. En ook zoveel angst.

Er zijn beslissingen die op het eerste gezicht helemaal geen beslissingen lijken. Van studie veranderen tijdens het jaar, de ene campus verlaten voor de andere, overstappen van een theoretische opleiding naar een meer praktisch programma. Op je twintigste lijkt het een bijna banaal traject, meer niet. En toch is het dat ook. Wat prins Emmanuel ons vertelt met zijn keuzes is veel krachtiger.

Israël en de Verenigde Staten hebben een aanval op Iran gelanceerd, wat een nieuwe militaire escalatie in het Midden-Oosten heeft veroorzaakt. Maar in dit nieuwe wereldwijde conflict is er één man die opnieuw is opgestaan om zijn land te verdedigen. De erfgenaam van de afgezette troon, Reza Pahlavi, sprak het Iraanse volk toe in een plechtige toespraak op 28 februari. Maar kunnen deze woorden het tij keren?

Zolang ik me kan herinneren dat ik een koninklijke kijker ben, heb ik nog nooit zo lang mijn adem ingehouden voor een Europese monarchie. Noorwegen, een land zo helder, zo magisch, zo vredig. En toch wordt het de laatste tijd geplaagd door zwarte aankondigingen. Er gaat niets goed in dit land waar de inwoners zichzelf tot voor kort “de gelukkigste ter wereld” noemden.

Het is weer tijd om naar school te gaan en ik wil beginnen met jullie het allerbeste te wensen voor 2026, een jaar vol kleine maar stralende vreugden. Moge dit nieuwe jaar je dagelijks zaden van vreugde brengen, want dat is tenslotte wat we willen: elke dag een pad zien dat niet te hobbelig is, dat boeiend is en baadt in zonneschijn. Kleine pleziertjes voor grote vreugde!

Dit is ongekend in de geschiedenis van moderne monarchieën: een vorst die terugkijkt op zijn verleden om over zijn eigen leven te vertellen, zijn regeerperiode te beschrijven en de nodige veranderingen door te voeren om het collectieve onbewuste te corrigeren. Juan Carlos is niet alleen een historicus. In zijn stijl, en met de hulp van Laurence Debray, heeft hij zich ontpopt als een zeer eigentijdse auteur. Eenvoudige woorden, weinig of geen nadruk op geschiedenis. Le roi déchu is feitelijk. Precies. Vol humor in plaats van misplaatste trots. Hij is zichzelf. “Verzoening is het verhaal van een zondaar die zijn zwerftocht opbiecht. Half uitgesproken …

Sommige geesten verlaten je nooit. Voor Sarah Ferguson, hertogin van York, is dat geld. Een obsessie en een vloek. En nu heeft een e-mail, die veertien jaar later aan het licht kwam, haar ingehaald. Schokkend!