Koningin Mathilde, een trouwe supporter van de Koningin Elisabethwedstrijd

Zolang ik me kan herinneren dat ik een koninklijke kijker ben, heb ik nog nooit zo lang mijn adem ingehouden voor een Europese monarchie. Noorwegen, een land zo helder, zo magisch, zo vredig. En toch wordt het de laatste tijd geplaagd door zwarte aankondigingen. Er gaat niets goed in dit land waar de inwoners zichzelf tot voor kort « de gelukkigste ter wereld » noemden.

Terwijl koning Abdullah en kroonprins Hoessein de top Jordanië-Europese Unie in Amman voorzaten, reisden koningin Rania en haar dochter prinses Iman onder begeleiding door de Wadi-Rum woestijn. Het ministerie van Toerisme had zich geen betere ambassadeurs kunnen wensen om de schoonheid van deze spectaculaire landschappen op te hemelen, die het decor zijn geweest voor menig grote avonturenfilm.

Zoals bij elke Olympische sessie kwamen de royals massaal opdagen om hun teams te steunen. Onder de eersten die aankwamen waren prins Albert II van Monaco, prinses Anne, groothertog Henri van Luxemburg, prinses Nora van Liechtenstein, prins Jigyel Ugyen Wangchuk van Bhutan en prins Faisal van Jordanië. En met een goede reden: ze zijn allemaal lid van het Internationaal Olympisch Comité, dat bijeenkwam in de aanloop naar de Spelen in Milaan.

In aanwezigheid van vele familieleden van de overledene opende koning Felipe VI van Spanje een tentoonstelling gewijd aan Cayetana, 18e hertogin van Alba. Zijn dochter Eugenia Martinez de Irujo, hertogin van Montoro, en Cristina Carrillo de Albornoz, een ver familielid van koningin Fabiola, werkten nauw samen om dit eerbetoon op te bouwen rond een atypisch personage dat ongetwijfeld uniek was binnen de Spaanse aristocratie. Als Sevilliaanse in hart en nieren drukte ze een onuitwisbare stempel op de Andalusische stad, waar ze zeer toegankelijk was en graag met iedereen praatte. Het was dus niet meer dan logisch dat het Palacio de Las Dueñas, een van de residenties van het Huis van Alba, het decor zou zijn voor dit evenement ter ere van een originele ziel die 100 jaar oud zou zijn geworden!

L’Éventail organiseerde een lunchconferentie met Cédric Villani, wiskundige, winnaar van de Fields Medal in 2010 en specialist op het gebied van kunstmatige intelligentie, over het thema « AI en de mensheid: wie controleert wie? In samenwerking met de WTCA Association Brussels en de Cercle de Wallonie, en onder briljante leiding van François Barrault (voorzitter van het Digiworld Institute), onderzocht het evenement de ethische en maatschappelijke uitdagingen die kunstmatige intelligentie met zich meebrengt. Violaine de Hardÿ de Beaulieu

De Stichting Pro IRSA organiseerde haar jaarlijkse Gala ten bate van het IRSA (Koninklijk Instituut voor Doven en Blinden). In de elegante en warme sfeer van het instituut werd de avond georkestreerd door Thomas de Bergeyck en het diner droeg de handtekening van de met een Michelin-ster bekroonde chef-kok Yves Mattagne, die voor de gelegenheid een verfijnd diner bereidde in samenwerking met de studenten van de afdeling hotelmanagement van de IRSA middelbare school. Het IRSA, opgericht in 1835, is het grootste Franstalige onderwijs- en ondersteuningscentrum voor kinderen en volwassenen met een visuele, auditieve of ernstige taalbeperking.

De Cercle de Beloeil avond vond plaats in het Château de Beloeil en begon met een pianorecital door Valère Burnon, 3ᵉ Laureate van de Koningin Elisabeth Wedstrijd 2025, in de bibliotheek. Het werd vervolgd met een diner in de elegante eetzaal van het kasteel, dat een verfijnd en warm moment bood. Violaine le Hardÿ de Beaulieu

Het is onmogelijk om Valentijnsdag te missen, die wordt gevierd met hartjes en pakkende slogans. Men denkt dat deze eeuwenoude traditie is ontstaan in het middeleeuwse Engeland, dat in de 14e eeuw nog katholiek was. Men dacht dat vogels begonnen te koeren en aan liefde te denken op 14 februari, Valentijnsdag. Het was paus Alexander VI die deze dag aanwees als de beschermheilige van de geliefden. Het gebruik heeft de eeuwen overleefd en verspreidde zich over het oude continent, zowel onder de aristocratie als onder de arbeidersklasse. Overal in Europa bloeiden de Valentijnskaartjes, waarbij goede wensen en liefdesbriefjes werden uitgewisseld. In de twintigste eeuw werd het een seculiere feestdag, een symbolische viering van de liefde. En de gotha hield zich gewillig aan de regel.