“In Waves”, surfen, liefde en veerkracht

In Los Angeles beleven twee scholieren — skateboardfan AJ en surfenthousiaste Kristen — een intense liefdesgeschiedenis. Tot kanker alles komt verwoesten…

– Eventail.be – Hoe hebt u kennisgemaakt met het album van AJ Dungo?
– Phuong Mai Nguyen – Ik heb het gelezen toen het uitkwam, op het Festival van Angoulême, in 2019. Het album kreeg wat aandacht omdat het de Fnac BD–France Inter-prijs won. Ik had net mijn animatieserie Culottées afgerond, die ik samen met Charlotte Cambon regisseerde, gebaseerd op de strip van Pénélope Bagieu. Daarna kocht ik de strip uit pure nieuwsgierigheid, omdat hij een wat cathartisch effect op mij had. Hij maakte veel emoties wakker die ik onder het tapijt had geveegd. Ik had niet per se de bedoeling om hem te adapteren. Mijn producente Priscille Bertin, die de rechten op de strip had, stelde me voor om hem te regisseren. Eerst dacht ik dat ik niet de juiste persoon was: ik weet niets van surfen, ik ben niet Amerikaans, maar de strip was ook een manier om mijn angst een beetje te uiten, omdat AJ Dungo heel veel intieme dingen vertelt. Er zat een soort verantwoordelijkheid in om hem te adapteren. Qua enscenering en artistieke verlangens wilde ik dat AJ Dungo en ik op dezelfde golflengte zaten. In Waves is ook een liefdesverhaal. Ik was ook blij dat het verhaal werd meegeschreven door twee scenaristen die in het echte leven een koppel vormen. Misschien hebben ze persoonlijke elementen aan het scenario toegevoegd.

– Wilde u trouw blijven aan de tekenstijl van de illustrator?
– Een tekenstijl en grafische vormgeving lagen al vast. Uit luiheid ben ik begonnen te tekenen zoals de auteur. Dat was ingewikkeld, omdat de stijl bedrieglijk eenvoudig is. En om die eenvoud te vatten, moest je AJ Dungo zijn, in zijn hoofd zitten. En dat was ik niet. Dus ben ik automatisch gestopt met lui zijn. Vervolgens ben ik dingen gaan doen die wat complexer zijn en ook meer bij mij passen. AJ Dungo gebruikt veel omtreklijnen; de gezichten zijn vaak heel minimalistisch, sterk vereenvoudigd. De personages, vaak van achteren gekadreerd, kijken naar de oceaan. Ik wilde eerder naar een vrij cinematografische taal: je kunt je close-ups op een gezicht, op een hand… permitteren. Iets wat wat meer geanimeerd is en vooral immersiever, zintuiglijker. Omdat we gaan spelen met materie, met het licht op het water, met de textuur van de bellen…

– De jonge Amerikaanse personages hebben verschillende roots…
– Dat is bewust. Ik ben zelf Française van Vietnamese afkomst. Toen ik op mijn 15e in Frankrijk aankwam, nam ik mijn Vietnamese culturele bagage mee. En dat was ook het geval bij AJ Dungo: zijn Filipijnse ouders kwamen naar Canada en daarna naar de Verenigde Staten. Hij groeide op in Los Angeles. Mijn band met de auteur komt ook doordat we die dubbele cultuur sterk in ons dragen. Ik had de neiging dat deel van mezelf te onderdrukken, die dubbele identiteit uit te wissen. Maar eigenlijk: nee. Daarom vond ik het belangrijk om dat aspect weer naar voren te brengen, omdat we ons niet hoeven te schamen voor die dubbele cultuur. Al die jongeren met meerdere achtergronden zien, is heel positief. Diversiteit brengt heel creatieve dingen voort. Toen we met de film begonnen, was die repressie van de huidige Amerikaanse regering nog niet zo uitgesproken. Plots krijgt het zin om daarover te spreken.

– U gaat van zwart-wit naar kleur.
– Eigenlijk bevat de strip twee monochromen. De sepia-kleur vertelt de geschiedenis van het surfen. Het blauw verhaalt de persoonlijke geschiedenis van de auteur. Die twee werelden, die twee parallelle verhalen botsen en vertellen ook nog iets anders. In de film heb ik gedacht aan een derde tijdlaag, die van de rouw, met wat doffere, meer verbleekte, donkerdere kleuren, als verwijzing naar romantische schilderijen waarin de mens tegenover de natuur staat. Het idee was dat de beweging van de golven ons door dit verhaal en door die drievoudige tijdlaag laat reizen.

– U bezingt het surfen via zijn geschiedenis. Waarom?
– In Waves brengt een eerbetoon aan een aspect dat we minder kennen, dat we niet echt gewend zijn te zien. Als we over surfen praten, hebben we vaak het beeld van de gebruinde, Californische surfer die er is om te show-offen, die wedstrijden doet, zijn spieren toont… Surfen, in al zijn nederigheid, interesseerde me meer in de manier waarop het de natuur verwelkomt zoals ze is, en ook aanvaardt dat je deel uitmaakt van die natuur. Ik vond het ook fijn om die wereld via de film te kunnen overbrengen.

– In Waves vertelt over vriendschap en vervolgens liefde wanneer je 17 bent. Hoe kon u zich identificeren met de twee jonge helden?
– Het is prachtig wanneer vriendschap liefde wordt als je 17 bent. Het zijn eigenlijk twee lieve jongeren. Er is geen enkel geweld in mijn film. Het interesseert me om mensen te tonen, koppelrelaties zonder geweld. Omdat dat simpelweg is wat ik in mijn dagelijks leven ervaar en wat AJ Dungo en Kristen ook echt hebben beleefd. Ik heb kunnen observeren hoe hij met mensen omgaat en met zijn huidige vriendin. Dit type relatie is een kracht die we niet vaak in de verf zetten. Persoonlijk heb ik misschien te veel films gezien en te veel podcasts beluisterd over geweld tussen mannen en vrouwen. Ik had een moment van verzadiging van dat soort verhalen en misschien heeft mijn ontmoeting met AJ Dungo en zijn verhaal me een klein vonkje hoop gegeven op zachte dingen in het leven die we nog kunnen waarderen. In elk geval was die vorm van non-geweld bewust in de film, waardoor alle personages zacht zijn.