• HLCÉ

Aan het hof van de groten: morgen ben ik groothertog

Aan het hof van de grotenHuis van Oranje-Nassau

Thomas de Bergeyck

12 August 2025

De zon slaat naar beneden vanochtend. Het is pas 8 uur op zaterdag en het kwik op de muur van de Tour Sarrasine, ons familiehuis, is al 23 graden. Ik heb ervoor gekozen om naar de markt van Favière te gaan. Hier in Bormes-les-Mimosas is het een instituut. Ik wil een zwarte olijf proeven. Aan een citroen ruiken en de geur van verse rozemarijn inademen. Ik verlang naar eenzaamheid. Naar normaliteit. Mijn naam is Guillaume en over twee maanden bestuur ik mijn land.

Gisteren dacht ik nog aan ons huis met Stéphanie, met onze jongens Charles van 5 en François van twee jaar jonger. Wat een geluk dat we elke dag kunnen glimlachen en genieten van het verstrijken van de tijd. Het gewicht van het monarchale lot? Het is nog ver weg als ik bij het verlaten van het zwembad een warme handdoek om de schouders van mijn kleintjes wikkel. Ik keek naar dit blauwe gestreepte zwempakje, dat aan een lijntje bij het terras was gespannen. Charles was naar me toe gerend, drijfnat, zijn wangen rood van de zon en van het lachen, en zei:« Papa, ik ben een dolfijn« . Als hij eens wist hoezeer hij gelijk had.

Foto Nieuws

In november word ik 44: dan blaas ik mijn kaarsjes uit als groothertog, als staatshoofd van een land waarvoor ik alles wil geven. Het heeft altijd in mijn aderen gezeten. Als huidige luitenant-vertegenwoordiger van Luxemburg heb ik alle trucjes en subtiliteiten onder de knie. Protocol? Een manier van leven, een reflex inmiddels. Ik ben er al aan gewend sinds ik een kind was. De staf van mijn grootvader prins Jean heeft me altijd onbewust laten inzien dat ik een beetje anders was. Het was mijn lot om zo goed mogelijk bewaard te blijven, in de normaliteit die mijn ouders altijd voor me wilden. Dus als ik mijn ‘kleine dauphin’ nu zie, zeg ik tegen mezelf dat het aan mij is om aan zijn toekomst te bouwen, alsof er niets gebeurd is.

Ik ben in Bormes-les-Mimosas. Het is elke zomer zo en ik houd me eraan vast als een boei aan een boot. Het is grappig hoe mensen om me heen zich soms gedragen. Geen gedoe, geen gedoe. Gisterochtend ging ik op mijn hardloopschoenen naar de bakker om het brood te halen, mandje in de hand, voor iedereen. Ik wisselde een paar woorden met de plaatselijke tuinder die Cavaillon-meloenen verkoopt. Hij vertelt me over de mistral, de droogte en zijn dochter die binnenkort gaat trouwen. Hij weet niet – of doet alsof hij het niet weet – dat ik staatshoofd ga worden. En dat geeft me een goed gevoel.

© Photo News

Laatst dronk ik een glas gin en tonic met mijn vader op het terras, met uitzicht op de ondergaande zon. Voor hem loopt het avontuur van het regeren langzaam ten einde. Hij sprak me aan zonder plechtigheid, met vriendelijkheid.  » Het is geen baan. Het is een manier van zijn « . Ik knikte. Ik heb mijn hele leven naar hem gekeken, bij grote en kleine gelegenheden. En wat ik me herinner zijn de stiltes, de blikken, de ingehouden glimlachen. Die stille waardigheid. Het gewicht dat hij altijd droeg met discrete elegantie.

Maar hoe zit het met mij? Zal ik in staat zijn om hetzelfde te doen? Dat vraag ik mezelf elke dag af. s Avonds, als de zon ondergaat boven de baai van Cabasson, herinner ik mezelf eraan dat mijn leven verweven zal blijven met dat van mijn medeburgers. Maar ik zal hier blijven komen, om publieke onvoorziene gebeurtenissen te vergeten. Mijn espadrilles zullen hier altijd zijn. De kiezels op het kleine pad naast de Saraceense toren zullen nog steeds knisperen als we passeren. We zullen zout aan onze handen hebben, zand tussen onze vingers en de warmte van de azuurblauwe zon op ons voorhoofd. Er zal niets veranderen.

Ik, Guillaume, ben het volgende staatshoofd van het Groothertogdom Luxemburg. En ik ben er klaar voor.

Foto omslag: © Sophie Margue/Cour Grand-Ducale via Bestimage

Kal Tapis workshop

Winkels

Mamali Kal restaureert en verkoopt al zo’n tien jaar antieke tapijten in de wijk Marolles, niet ver van de Zavel. Door nieuwe franjes te weven, zelfkanten te herstellen, gaten te vullen of vlekken te verwijderen, kan hij een vermoeid, beschadigd tapijt in zijn oude glorie herstellen. Mamali Kal kan ook uw antieke tapijten kopen, zelfs zeer beschadigde, zolang ze met de hand geweven zijn.

Michelangelo / Rodin, het levende lichaam

Kunst & Kultuur

Met meer dan 200 werken, waaronder maniëristische sculpturen geïnspireerd door Michelangelo en hedendaagse werken van Joseph Beuys, Bruce Nauman en Giuseppe Penone, biedt deze topontmoeting tussen de twee ‘goddelijke kunstenaars’ ons, vier eeuwen na elkaar, een fantastische samenvatting van de hele westerse beeldhouwkunst.

Van 15/04/2026 tot 20/07/2026

Advertentie

Amalia's tiara's

Koninklijke kroniek

In een biografie die Claudia de Breij in 2021 schreef, vertrouwde Catarina-Amalia me toe: « Ik hou van tiara’s… Laat me een tiara zien en ik weet waar hij vandaan komt. Ik herken alle tiara’s in Europa. Toen voegde ze eraan toe: « Ik droeg ze vroeger, de tiara’s van mijn moeder. Er lag er een op haar kaptafel en die zette ik dan direct op mijn hoofd », en een ongepubliceerde foto bevestigde deze ontluikende passie toen de oudste dochter van de Nederlandse vorsten nog maar acht jaar oud was! En terwijl het gebruikelijk is dat jonge meisjes zich tooien met strass-juwelen om voor één dag een prinses te zijn, kon Amalia de mooiste juwelen bewonderen die in de loop der jaren door opeenvolgende koninginnen werden toegevoegd aan een van de kostbaarste ensembles ter wereld. Maar om de gebruiken en tradities te respecteren, moest ze wachten tot ze 18 werd om in het openbaar een tiara te dragen op de meest officiële manier. En voor deze eerste gelegenheid koos ze voor de tiara die haar moeder, koningin Maxima, droeg op haar trouwdag.

Alle artikels

Advertentie

Alle artikels