Thomas de Bergeyck
16 April 2026
1949. Philip Mountbatten was officier bij de Royal Navy, eerst als eerste luitenant aan boord van HMS Chequers, voordat hij het bevel kreeg over HMS Magpie op Malta. Elizabeth, zijn drieëntwintigjarige vrouw, voegde zich bij hem op het eiland, dat nog steeds onder Brits bestuur stond. De jonge vrouw was nog geen koningin. Ze weet dat dat nog komt. Maar het lot wilde wachten. Tijdens deze Maltese jaren was Elizabeth vrij. Ze reed alleen, deed boodschappen, koos haar jurken zonder officieel advies, ging uit en ontving vrienden zonder protocol. Ze zag hoe haar man zijn beroep uitoefende, mannen commandeerde en erkend werd voor zijn vaardigheden, niet voor zijn rang als « man van ». Op Malta vierde het koppel Kerstmis, logeerde bij de Mountbattens, nam deel aan gymkhana wedstrijden, bezocht modieuze plaatsen zoals de Saddle Club en woonde polowedstrijden bij. Een paar maanden van bijna onwerkelijk zorgeloos plezier.
Hun toevluchtsoord draagt de discrete naam Villa Guardamangia. Het huis werd aan het koppel doorgegeven door Philips oom Louis Mountbatten en werd eerst gehuurd door de onderkoning van India vanwege de nabijheid van de Marsa golfbaan en renbaan. Hier vierdeElizabeth haar tweede huwelijksverjaardag in 1949 en haar vierentwintigste het jaar daarop. Het was ook hier dat Philip, poserend voor de camera, twee vingers omhoog stak om de komst van een tweede kind aan te kondigen. Acht weken later werd prinses Anne geboren. Het leven in Guardamangia is eenvoudig: geïmproviseerde diners, dansen op het geluid van een grammofoon, lachen tot diep in de nacht. Geen« rode doos » (de ministeriële doos), geen correspondentie te verzorgen, geen ongewone colloquia. Niets anders dan het dagelijkse leven van een jong stel dat het huwelijksleven ontdekt. De koningin zou bekennen « de gelukkigste jaren van haar leven » daar te hebben doorgebracht.
Toen er in 1951 een einde kwam aan het Maltese avontuur, werd de villa een gedenkplaats voor Elizabeth, een oud oriëntatiepunt in een leven dat nu heel anders was: het sobere leven van een vorstin met internationale allure. De koningin keerde regelmatig terug naar Malta en vroeg elke keer om een bezoek. De laatste keer was in 2005, toen de nieuwe eigenaars haar twee jaar later de toegang tot het huis weigerden.
De Villa of Casa Guardamangia (vroeger bekend als Casa Medina), die lange tijd een ruïne was, is nu het onderwerp van een groot restauratieproject. De werkzaamheden, die bijna twaalf miljoen euro kosten, zullen drie jaar in beslag nemen om het gebouw te consolideren, de beelden, meubels en tuin te herstellen, en zelfs de huishoudelijke apparaten die werden gebruikt tijdens de periode van Windsor. Zodra het werk is voltooid, zal het huis, met zijn achttien kamers en 1.486 m2, stallen en schuilkelder, eindelijk open zijn voor het publiek. Hier leeft de herinnering voort aan een koningin die ooit gewoon een verliefde jonge vrouw was.
Advertentie