Tuinen in een "renaissance

Een renaissance voor een tuin die zijn leven begon als baroktuin, na jaren van winterslaap en verwaarlozing voor een opmerkelijke site die van 1993 tot 2009 op de Waalse monumentenlijst stond. Het was het werk van één man, Ernest Tom Loumaye, een gynaecoloog en verloskundige, die de plek opnieuw betoverde en hem in 2017 de groenheid en het groen van een jonge scheut teruggaf. De tijd van de natuur heeft zijn tol geëist en de nobelheid van deze eerlijke man is om zichzelf niet naar voren te schuiven in het boek; en om Voltaire te citeren in zijn voorwoord, die zijn tuin in Ferney beschreef als « gekamd en wild « ; en het is waar dat wat opvalt bij het lezen van dit boek, uitbundig geïllustreerd door de prachtige foto’s van de auteur, is het observeren van deze symbiose op deze plek die in 1930 werd opengesteld voor het publiek, tussen Franse, Engelse en Italiaanse tuinen.  » Annevoie is duidelijk een plek waar stijlen zich vermengen en waar we een condensatie van hun principes vinden « , schrijft Michel Fautsch. « De vele manieren waarop het speelt en wervelt vormen de kern van het ontwerp en in feite spreken we over de ‘watertuinen vanAnnevoie‘, » benadrukt de auteur.

De tuinen, die dateren uit de 18e eeuw, werden voor het eerst ontworpen door Charles-Alexis de Montpellier, de grote fonteinbouwer en meester van de smederijen die in die tijd in overvloed aanwezig waren in de streek rond Namen. Dankzij het ingenieuze systeem van communicerende vaten, creëerde de man die het grote water van Versailles ontdekte (er is ook een groot kanaal in Annevoie), een waar spektakel van het waterelement.

Deze autodidact zag hoe zijn opvolgers zijn oorspronkelijke project verfraaiden met stenen sculpturen en met bosbeelden (in de 19e eeuw werden hier lariksen en witte sneeuwbesstruiken geplant).
René Peuchère, de beroemde Belgische tuinarchitect, ontwierp hier in 1952 een bloementuin, de hedendaagse beeldhouwer David Nash installeerde hier een paar jaar geleden een werk en een wijngaard, biologisch sinds 2023, flankeert nu het landgoed.

Het boek, dat de vier seizoenen illustreert, is ontworpen om de herontdekte schoonheid van het terrein te weerspiegelen, met details van sectie na sectie van de verschillende terrassen – « die evenveel uitzichtpunten als perspectieven bieden » benadrukt de bio-ingenieur in opleiding – bosjes, watervallen, moestuin en zelfs een echt bos.

De tuinen van Annevoie zijn historische tuinen, maar in de woorden van Michel Fautsch bieden ze een kans om op een zeer eigentijdse manier opnieuw in contact te komen met de levende wereld. Want, benadrukt hij, een gediversifieerd landschappelijk erfgoed is in staat om biodiversiteit te herbergen. En de ingenieur besluit dit mooie werk: « Bij Annevoie gaat het erom de biodiversiteit te behouden en zelfs te vergroten zonder de tuinen te veranderen ».