Van Dublin naar Rock House, de Ierse oversteek

Van Dublin tot het graafschap Mayo, de reis voert ons door Ierland van west naar oost. We nemen de tijd om het met het gezin te doorkruisen, met etappes die ons steeds verder van de hoofdstad brengen: Dublin, twee nachten in het centrum van het land, een tussenstop in Galway, en vervolgens meerdere dagen in een oud landhuis aan de Atlantische Oceaan. In dit landelijke en authentieke Ierland wordt het ritme, met kinderen, bepaald door wandelingen over de heide, tussen de vrijlopende schapen, of langs de kust, garnalen vissen, zeiltochten maken…

Dublin, of de kunst om alles te voet te doen

De vlucht vanuit Brussel of Charleroi is kort, en u zet snel uw koffers neer in Grafton, een viersterrenhotel in het centrum met een warme en stedelijke inrichting. Het heeft een zeldzame troef in Dublin: echte familiekamers, met stapelbedden ontworpen voor oudere kinderen, waar u kunt verblijven zonder twee aangrenzende kamers te hoeven reserveren. Het beste argument blijft de locatie. Op enkele minuten van zowel St Stephen’s Green als Grafton Street, kunt u van daaruit te voet alle kanten op. Kostbaar wanneer u met kinderen reist.

Dublin se parcourt facilement. D’une rue à l’autre, on passe des vitrines de Grafton Street et de ses musiciens aux pelouses de St Stephen’s Green, puis aux quais de la Liffey. Les parcs sont nombreux et généreux : St Stephen’s Green tout proche, Merrion Square et ses portes géorgiennes, l’immense Phoenix Park pour qui veut s’éloigner. Il faut surtout voir Trinity College et sa bibliothèque. Dans l’Old Library, entre les hautes travées de reliures anciennes, l’émotion est réelle pour qui aime les livres — et elle gagne aussi les enfants.

Un matin, on quitte la ville par le DART, le train côtier qui longe la baie entre plages et promontoires jusqu’à Bray ou Dún Laoghaire. Entre les deux, on préfère Dún Laoghaire : plus petite, un peu cossue, avec ses jetées de granit, ses plages et ses airs de station victorienne. On marche sur l’East Pier jusqu’au phare, face aux voiliers ; une vingtaine de minutes de trajet, une après-midi sur place, et l’on respire déjà l’Irlande maritime, en plein séjour urbain.

Vers l’ouest, une halte au bord du Lough Ree

Dublin verlaten voor het graafschap Mayo betekent het eiland van oost naar west doorkruisen en voelen hoe de hoofdstad geleidelijk plaatsmaakt voor een landelijker Ierland. Halverwege, midden in het land, Athlone presenteert zich als een natuurlijke halte. Het kleine rivierstadje, gelegen aan de Shannon (de grote waterweg die het eiland van noord naar zuid doorkruist), is op zichzelf niet erg interessant; maar het is iets verderop dat men stopt, bij de Hodson Bay, aan de oever van Lough Ree, dit uitgestrekte meer bezaaid met eilanden waar het hotel zijn eigen haventje en watersportactiviteiten heeft. Als het Ierse weer u tijdens uw bezoek niet uitnodigt voor een wandeling, beschikt het hotel over een eigen binnenzwembad (ook toegankelijk voor niet-gasten) dat via grote panoramische openingen uitkijkt op Lough Ree en kleine en grote gasten in staat stelt de lage en zware, dramatische wolken in ideaal comfort te observer.

Het viersterrenhotel zou een lichte opfrisbeurt verdienen — laten we eerlijk zijn — maar het blijft zeer comfortabel en biedt een onberispelijke ontvangst. Voor een gezinsstop is er geen betere plek: de familiekamers zijn ruim en goed ontworpen en bieden comfortabel plaats aan twee ouders en drie kinderen!

Bovenal eet men er opmerkelijk goed. De Sunday Roast is er zo succesvol dat de lokale bevolking in de rij staat om ervan te genieten: dat is altijd een goed teken. De Waterfront Bar, licht en open naar de baai, biedt een Britse brasseriekeuken die niet vals speelt met huisgemaakte gerechten. L’Escale, het meer gastronomische restaurant van het hotel, in een klassieke en weelderige setting, serveert een burgerlijke en traditionele keuken, maar met echte zorg bereid: precieze gaartijden en kruidingen, onverwachte finesse, soms verrijkt met een lichte twist. Hoewel het hotel een opfrisbeurt zou verdienen, is L’Escale de omweg waard. Alleen al deze culinaire ervaring rechtvaardigt de tussenstop.

Galway, de stad die buiten leeft

Op weg naar Mayo mag men Galway niet voorbijgaan zonder er te stoppen. Het is de grote stad van het Westen, maar op onze schaal blijft het verrassend compact… en daardoor des te aantrekkelijker. Eens een machtige handelsstad gericht op de Atlantische Oceaan, Spanje en Frankrijk, is het nu een studenten- en creatieve stad die intens buiten leeft: geplaveide straatjes, kleurrijke gevels, muzikanten op elke hoek, overvolle terrassen. Men bezoekt de oude universiteit en haar stenen vierkant, men slentert langs de kleine bruggen die de Corrib overspannen, deze levendige rivier waar men vissers betrapt die op zalm en zeeforel jagen. ‘s Avonds ontsnapt traditionele muziek uit de pubs, niet omdat het deel uitmaakt van een kartonnen decor, maar omdat het nog echt wordt gespeeld. De zee, nooit ver weg, geeft de stad een heel bijzonder licht en een zilte lucht.

Rock House, de ziel van een rots

Dan stijgt de weg naar het graafschap Mayo, en de reis verandert van aard. Na de steden volgen de uitgestrekte landschappen. We verblijven meerdere dagen in Rock House, een voormalig jachthuis gebouwd rond 1838, dat een van die oude landhuizen is geworden met een ziel zoals geen enkele modernere constructie kan claimen. Zoals de naam al aangeeft, ligt het huis op een rots die uitkijkt over een diep bebost park (bijna een bos), een zeearm en stranden waar oesters worden gekweekt. Het landgoed is uitgestrekt; men kan er lang wandelen zonder het rond te krijgen, en de omgeving leent zich er even goed voor.

Het huis is een beetje in zijn oorspronkelijke staat, en dat is precies wat de charme ervan uitmaakt. Het is echter niet minder dan absoluut comfortabel en kan een hele clan huisvesten. Volwassenen en kinderen kunnen elkaar ontmoeten zonder elkaar te storen en elkaar ‘s middags in de salon vinden voor een bordspel, of rond de grote eettafel voor het diner. De semi-professionele keuken op de tussenverdieping maakt het mogelijk om een chef-kok aan huis te ontvangen: geen logistiek en klusjes meer, alleen het plezier van er te zijn. Vanaf het terras en de salon kijkt men uit over het park, het bos en vervolgens de zeearm. De dagen verlopen rustig; de avonden rekken zich uit rond een Guinness of een whiskey, een kopje thee, een bordspel of een sigaar, terwijl het licht langzaam wegebt over de baai.

Het park zelf is een ware botanische tuin: meer dan honderd zeldzame en exotische soorten, prachtig onderhouden. Men wandelt er naar de Boat House, een voormalige botenloods die is omgebouwd tot een klein uitkijkpunt met een bijna 360° uitzicht over de baai, waar men zeehonden observeert. Hier wordt gevist (het landgoed heeft zijn eigen rechten op de rivieren en nabijgelegen meren) en ook gejaagd, wat zelfs een van de redenen voor de reis kan zijn; maar alleen al het inademen van de plek is al meer dan voldoende. De luxe in Rock House is niet ostentatief: het zit in de ruimte, de stilte en de teruggevonden tijd.

In de nabijgelegen baai, Bellacragher Bay (een beschut water tussen Mulranny, Achill en Ballycroy), initieert een kleine zeilclub, mede opgericht begin jaren 2000 door een lokale inwoner, Seamus Butler, een even innemende als competente scheepsbouwkundige, de jongsten in catamaranzeilen.

De taal is geen belemmering: zonder een woord Engels te spreken, staan de kinderen, in neopreen pakken en reddingsvesten, op een van de zwaarden van de boot en nemen deel aan de manoeuvres, met als hoogtepunt enkele trapeze-passages en zeehonden die men onderweg tegenkomt. Het zeer professionele team stelt er een eer in om hen blijvende herinneringen te bezorgen. Ondertussen volgen de ouders (en de kleintjes onder de acht jaar) de catamaran vanuit een motorboot: niemand blijft aan wal, en men beleeft de ervaring samen.

Turquoise stranden, veengebieden en kuddes

Rondom het landgoed ontvouwt zich het Westen. De kleine stadjes ontbreken niet aan karakter: Westport, met zijn Georgische plattegrond en bruggen over de Carrowbeg, of Mulranny, gelegen tussen de baai en de bergen. De regio, ongetwijfeld een van de minst bezochte van het land, is daardoor des te beter bewaard gebleven. Aan de kust zijn de omliggende stranden van een bijna onwerkelijke schoonheid: turquoise water alsof u in het Caribisch gebied bent, waar kinderen met volle handen garnalen vissen. Sommige bewaren de herinnering aan de Spaanse Armada, waarvan verschillende schepen in 1588 voor deze kusten zonken.

Overal schapen. Vrijlopend op de heide worden ze niet primair gefokt voor wol of vlees (andere kuddes, meer in het centrum van het land, zorgen daarvoor) maar om het landschap te onderhouden. Honden en herders begeleiden ze, en men kan echte demonstraties van kuddebeheer bijwonen. Op de wegen is het niet ongebruikelijk om te moeten stoppen om niet twintig, maar honderden dieren te laten passeren: men zet de motor af, wacht geduldig, en kijkt toe hoe dit pastorale Ierland voorbijtrekt. Een tip, overigens, als u met een hond reist: houd hem aan de lijn. Hij zou de schapen kunnen opjagen (gevaarlijk voor hen en voor hemzelf), en dat wordt door de herders zeer kwalijk genomen.

Verderop is Achill Island de moeite waard: wild, geteisterd door de wind, heerlijk om te voet te verkennen. Men bezoekt er een kleine distilleerderij van IrishAmerican Whiskey. Het bezoek is snel afgehandeld, maar de proeverij is de reis waard, en het heeft charme om zo’n plek te vinden midden op zo’n eiland. Men luncht in het Golden Strand & Anchor Restaurant, een traditionele pub zoals er veel zijn, maar die een zeer mooi uitzicht biedt op het strand waarnaar het vernoemd is.

Bovenal is er het verlaten dorp Slievemore: meer dan tachtig stenen huisjes, gereduceerd tot hun muren, de daken verdwenen. Het wordt vaak geassocieerd met de Grote Hongersnood, die het vertrek versnelde; maar het vertelt een langer verhaal, dat van een kwetsbare plattelandssamenleving die door emigratie uiteindelijk leegliep. Tegenover de berg laten deze stenen rijen een bijzondere, bijna onwerkelijke indruk achter.

Ook te zien: het Wild Nephin National Park — voorheen Ballycroy — een uitgestrektheid van veengebieden en reliëfs waarvan het kleine, zeer goed ontworpen bezoekerscentrum dient als vertrekpunt voor aangename wandelingen. De kantine, gerund door een Fransman uit het Zuidwesten (wat vrij exotisch is in dit landschap), biedt uitstekende lunches, met vanaf het terras uitzicht op het park.

Een licht dat alles verandert

Dan is er nog het weer. Onzeker, grillig, wild als het land waarop het neerstort, is het echter geen belemmering en doet het denken aan dat van het naburige Schotland. Men ervaart er de vier seizoenen in één dag. Hoewel opklaringen nooit langer dan enkele uren duren, zijn de buien vaak veel korter. Het landschap blijft echter prachtig, wat er ook gebeurt. Onder een lage en grijze hemel, tussen schapen en wolken, krijgt het een apocalyptische, dramatische en romantische uitstraling. Dan breekt een straal door, en het hele palet van groen licht plotseling op: dan begrijpt men waarom het het Smaragdgroene Eiland wordt genoemd: letterlijk schitterend en kostbaar. Er is niets te vrezen van het weer. Minder clemente dagen onthullen eenvoudigweg een andere kant van het land, en de huizen zijn hier gemaakt om van binnenuit te beleven wanneer dat nodig is.

Wanneer men weer op weg gaat naar Dublin om terug te keren naar België, stopt men om te lunchen in het kleine stadje Tarmonbarry. Keenan’s serveert er een zeer geslaagde traditionele keuken en bepaalt er bovendien het lokale leven. Het is de gelegenheid om een laatste blik te werpen op de wateren van de Shannon die Ierland van noord naar zuid bevloeien, een laatste indruk van de vrije Ierse natuur voordat men de grote beschaafde stad Dublin weer opzoekt, en vervolgens de Brusselse drukte en de dagelijkse beslommeringen. Echter, men zal nooit meer een vleugje groen tegenkomen zonder automatisch de herinnering aan het klavereiland op te roepen.